η Φάλαινα - Herman Melville CXIX σελ.802 - 805 GUTENBERG ORBIS LITERAE EDITIO MINOR

Ω εσύ λαμπρό πνεύμα του ολολαμπρου πυρός, που σε λάτρεψα κάποτε πάνω σε αυτές τις θάλασσες σαν Πέρσης, μέχρι που κάηκα τόσο από 'σενα την ώρα της μυσταγωγίας, που ως κι αυτην ακόμα την στιγμή έχω πάνω μου εκείνη την ουλή. Σε ξέρω πια, λαμπρό πνεύμα, και ξέρω τώρα πως η λατρεία που αρμόζει σε σένα είναι η γενναία αντίσταση.
Δεν φέρεσαι ευγενικά ούτε στην Αγάπη ούτε στην Ευλάβεια
κι όχι μόνο αυτό - από το μίσος η μόνη ικανότητα που έχεις είναι να σκοτώνεις και πράγματι όλα τα έχεις σκοτώσει. Κανείς άνθρωπος, όσο ανόητος όσο ατρόμητος κι αν είναι δεν τολμάει πια να σε αντιμετωπίσει.
Παραδέχομαι την απερίγραπτη, απέραντη δύναμη σου, αλλ΄εγώ, έως την τελευταία στιγμή της της ταραγμένης ζωής μου, θα αντιστέκομαι στην απόλυτη και ολοκληρωτική κυριαρχία της πάνω μου.....
μέσα στην απρόσωπη φύση που λαμβάνει ανθρώπινη μορφή και γίνεται πρόσωπο, υπάρχει στο βάθος μια προσωπικότητα.
Αν και στην καλύτερη περίπτωση δεν πρόκειται παρά για ένα απλό διακριτικό γνώρισμα, παρόλα αυτά, απ' όπου κι αν ήρθα, όπου κι αν πηγαίνω, όσο και να ζω σε αυτήν την γη, ετούτη η βασιλική προσωπικότητα θα ζει μέσα μου και θα ξέρει τα βασιλικά της δικαιώματα. Ωστόσο ο πόλεμος είναι οδύνη και το μίσος συμφορά.