Μαουτχαουζεν - Ιάκωβος Καμπανέλλης ΚΕΔΡΟΣ σελ. 59

Ανάμεσα στις παράγκες "7" και "8" η Γιαννίνα στάθηκε ξιαφνιασμένη. Μέσα στην αλτάνα (παρτέρι) της γωνίας ένας άνθρωπος με τα πόδια χωμένα στο χώμα, με ένα τενεκέδι δίπλα, με μικρά κλαδιά πρασινάδα καρφιτσωμένα στο σακκάκι του, κοίταζε επίμονα τους περαστικούς. Φαινόταν νέος. Οχι πιο πολύ από τριάντα-πέντε χρονών. Τα μαλλιά του όμωςκαι τ' αξύριστα γένια του ήταν άσπρα τα περισσότερα. Στο στήθος του βρώμικου και ξεβαμμένου απ' τον ήλιο σακακιού του διέκρινες καθαρό και ξέβαφο το σχήμα του ξηλωμένου άστρου των Εβραίων.
-Γιατί στέκει έτσι, τι κάνει;
-Περίμενε ένα λεπτό...
Πήρα τον τενεκέ από το πλάι του, μπήκα στην παράγκα "8" και το γέμισα νερό, της το 'δωσα.
-Αδεισε το γύρω - γύρω στα πόδια του

Ετσι κι έγινε....

Ο Εβραίος ξεκρέμασε απ' το σακάκι του ένα κλαδί πρασινάδα και της το πρόσφερε

-Ρώτησε τον τώρα τι είναι...
-Τι είστε;...


-Είμαι δέντρο...
...της χαμογέλασε...
-Γιατί είναι άσπρα τα γένια σας;...

-Του χρόνου θα είναι καταπράσινα και τα γένια μου και τα μαλλιά μου...

μιλούσε ασάλευτος αλλά τα μάτια του ήταν όλο χαρά....

φεύγαμε ενώ ερχόταν ο αδερφός του να τον ταϊσει, νομίζει πως είναι δέντρο μένει ώς το βράδυ με τις πρασινάδες και τα πόδια χωμένα στο χώμα... Είναι από την Ουγγαρία....