...κάτι γίνεται στο κατάστρωμα, ξάρτια λαμποκοπάνε, αστραπές, φωτιά....

Μπορείς να με τυφλώσεις, εγώ ωστόσο θα μπορώ και τότε ακόμα να προχωρώ ψηλαφιστά. Μπορείς να με κάψεις, εγώ ωστόσο θα μπορώ ακόμα και τότε να είμαι στάχτη...

Ω μεγαλόψυχο εσύ! καυχιέμαι τώρα για την καταγωγή μου. Εσύ ωστόσο δεν είσαι παρά ο άγριος πατέρας μου, δεν ξέρω πια είναι η γλυκιά μητέρα μου. Ω άσπλαχνε που την έχεις κρυμμένη;;!

...δεν ξέρεις σίγουρα την αρχή σου, γι αυτό και θεωρείς τον εαυτό σου άναρχο.
Ξέρω για τον εαυτό μου κάτι που δεν ξέρεις για τον εαυτό σου παντοδύναμο εσύ.
Πέρα από εσένα ώ πνευμα λαμπρό υπάρχει κάτι πυκνό που δεν διαχέεται - μπροστά του όλη η αιωνιότητα σου δεν είναι παρά χρόνος πεπερασμένος κι ολη η δημιουργικότητα σου μια διαδικασία μηχανική....


Ω εσύ πυρ, εσύ έκθετο παιδί, εσύ πανάρχαιε ερημίτη, εσύ είσαι επίσης που ξέρεις το αμετάδοτο αίνιγμα σου, την αμοίραστη λύπη σου.