Πως είναι δυνατόν ένας αληθινός άνθρωπος να μην ζει και να μην διατυπώνει την εποχή του; πως είναι δυνατόν όλες οι ανάγκες και τα προαισθήματα μιας εποχής να μην συγκλίνουν και να μην συγκεντρώνονται συνειδητά ή ασυνείδητα μέσα στην καρδιά και στο νου ενός ζωντανού ανθρώπου; Ο αληθινός άνθρωπος είναι πάντα ο πιο ευαίσθητος σεισμογράφος του καιρού του....
Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2008
Μετέωρα....
....φαντάζεστε τους γνωστούς βράχους στα Μετέωρα... ...χωρίς τα μοναστήρια και τις εκκλησίες να δεσπόζουν στην κορυφή τους;
...αν ναι πρέπει να ξανασυνειδητοποιήσουμε μαζί - παρέα, την δυσκολία και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκαν αυτά τα έργα.... ....η ολοκλήρωση μιας παρόμοιας κατασκευής - όχι μόνο για την μεταφορά ....και την ανύψωση των υλικών αλλά και για τον ιστορικό χρόνο που έγινε όλη η προσπάθεια αυτή... ...είναι ένα πάζλ δύσκολο να λυθεί - δεν υπακούει απόλυτα σε μαθηματικούς κανόνες (το πάζλ;) - δεν ξέρω ακόμα αν υπακούει απόλυτα σε σχεδιαστικούς κανόνες (για την προκείμενη κατασκευή;) - μια αρχιτεκτονική στην οποία εντάσσονται απόλυτα στατικές και δομικές ιδιαιτερότητες μιας άλλης εποχής που από τότε έχουν παραποιηθεί και αλλάξει από τον χρόνο - τις επισκευές και τις επεκτάσεις. Μια αρχιτεκτονική δόκιμη... ή "λόγια" (;) ....ίσως δεν έχει σημασία... ...αλλά σε συσχετισμό και αρμονία με την λαϊκή αρχιτεκτονική - την αρχιτεκτονική του μεσαίωνα ή καλύτερα με την αρχιτεκτονική αυτή που για εμάς είναι η παράδοση και η ιστορία....
θα είχαν ποτέ τόση σημασία - περισσότερη από ένα ...γραφικό(;) ή ένα ...έστω θρησκευτικό(;)... ...τοπίο;
...και όμως - παρόλο που σε καμία περίπτωση δεν είναι μοναδικά - υπάρχουν πραγματικά πολλά παραδείγματα παρόμοιων(;) κατασκευών στην κορυφή υψωμάτων και συχνά σε πολύ μεγαλύτερο υψόμετρο.... ....δεν αντιγράφονται... ....είναι μάλλον αδύνατον - έτσι τουλάχιστον υποθέτω εγώ - ο τρόπος κατασκευής τέτοιων έργων και η χρονική διάρκεια της κατασκευής αυτής.... ...των εργασιών δηλαδή... ...διαχρονική αρχιτεκτονική; - μπορεί και όχι - βέβαια όχι - - αλλά και σε συνεχή εξέλιξη μέσα στον χρόνο... - αν ήταν έτσι, για κάποιο σημαντικό χρονικό διάστημα....
...αν ναι πρέπει να ξανασυνειδητοποιήσουμε μαζί - παρέα, την δυσκολία και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκαν αυτά τα έργα.... ....η ολοκλήρωση μιας παρόμοιας κατασκευής - όχι μόνο για την μεταφορά ....και την ανύψωση των υλικών αλλά και για τον ιστορικό χρόνο που έγινε όλη η προσπάθεια αυτή... ...είναι ένα πάζλ δύσκολο να λυθεί - δεν υπακούει απόλυτα σε μαθηματικούς κανόνες (το πάζλ;) - δεν ξέρω ακόμα αν υπακούει απόλυτα σε σχεδιαστικούς κανόνες (για την προκείμενη κατασκευή;) - μια αρχιτεκτονική στην οποία εντάσσονται απόλυτα στατικές και δομικές ιδιαιτερότητες μιας άλλης εποχής που από τότε έχουν παραποιηθεί και αλλάξει από τον χρόνο - τις επισκευές και τις επεκτάσεις. Μια αρχιτεκτονική δόκιμη... ή "λόγια" (;) ....ίσως δεν έχει σημασία... ...αλλά σε συσχετισμό και αρμονία με την λαϊκή αρχιτεκτονική - την αρχιτεκτονική του μεσαίωνα ή καλύτερα με την αρχιτεκτονική αυτή που για εμάς είναι η παράδοση και η ιστορία....
θα είχαν ποτέ τόση σημασία - περισσότερη από ένα ...γραφικό(;) ή ένα ...έστω θρησκευτικό(;)... ...τοπίο;
...και όμως - παρόλο που σε καμία περίπτωση δεν είναι μοναδικά - υπάρχουν πραγματικά πολλά παραδείγματα παρόμοιων(;) κατασκευών στην κορυφή υψωμάτων και συχνά σε πολύ μεγαλύτερο υψόμετρο.... ....δεν αντιγράφονται... ....είναι μάλλον αδύνατον - έτσι τουλάχιστον υποθέτω εγώ - ο τρόπος κατασκευής τέτοιων έργων και η χρονική διάρκεια της κατασκευής αυτής.... ...των εργασιών δηλαδή... ...διαχρονική αρχιτεκτονική; - μπορεί και όχι - βέβαια όχι - - αλλά και σε συνεχή εξέλιξη μέσα στον χρόνο... - αν ήταν έτσι, για κάποιο σημαντικό χρονικό διάστημα....
Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2008
Ο Δρόμος..... τα σταυροδρόμια.... ή πορεία χωρίς πυξίδα
Σε ποιόν ανήκει ο δρόμος;...
Οι τόποι εργασίας και οι τόποι διαμονής καλύπτουν σχεδόν τον χρόνο μας.
Πως θα μπορούσαν να είναι, ώστε ο άνθρωπος να μην γίνεται μόνο μονάδα παραγωγής αλλά και πρόσωπο απολαβής...
(Αλήθεια πως θα μπορούσαν να είναι οι δρόμοι και η κυκλοφορία;)
"Ζούμε την εποχή των μεγάλων πόλεων - ο κόσμος αποκόπηκε θεληματικά απ' αυτό που κάνει την διάρκεια του: την φύση, την θάλασσα, τον λόφο, τον βραδυνό στοχασμό - Δεν υπάρχει συνείδηση, παρά μονάχα μεσα στους δρόμους γιατί μονάχα μέσα στους δρόμους υπάρχει ιστορία, έτσι το θέλησαν... " από γραπτό του Αλμπέρ Καμύ
θέμα έκθεσης ιδεών για τις εξετάσεις - γραμμένο σε ένα κιτρινισμένο χαρτάκι - στον ...δρόμο για την ανακύκλωση - πριν από σχεδόν τρεις δεκαετίες
....τα σταυροδρόμια των λαών είναι τόπος συναντήσεων ιδεών και πεδίο τριβής, διαφορετικών συνηθειών και πεποιθήσεων. Οι διαφορές γεννούν σύγκρουση - σύγκριση και σκέψη ...όταν οι προλήψεις αλληλοεξουδετερώνονται αρχίζει να λειτουργεί η λογική...
(όπως στο προηγούμενο - θέμα έκθεσης ιδεών - εδώ παραλλαγμένο - το πρωτότυπο αναφερόταν ....στα Σταυροδρόμια του Εμπορίου.... )
...η επισήμανση και στις δύο αυτές δημοσιεύσεις της έννοιας ....του τόπου ...σε μια εποχή που - τουλάχιστον στο εμπόριο... για να αντλήσουμε επιχειρήματα από το πρωτότυπο του θέματος - αλλά και στους πληθυσμούς των πόλεων, στην παραγωγή και στην κατοίκια, στην αρχιτεκτονική και στις επικοινωνίες, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των τόπων έχουν ισοπεδωθεί - και όχι μόνο στον ανεπτυγμένο κόσμο - φαίνεται άκαιρη....
...μένει να αναρωτηθούμε αν οι δρόμοι μας και οι αναπόφευκτες συναντήσεις τους, τα προσκυνήματα μας - έχουν αρχή και τέλος - αν αποτελούν διαδρομές συγκεκριμένες, αν έχουν για παράδειγμα προορισμό (προς κάποιο σημείο του ορίζοντα) ακόμα και αν είναι υποκειμενικές πορείες καιροσκόπων και τυχοδιωκτών ή/και συλλογικές φυγές... απάντηση στις καθημερινές ανάγκες επβίωσης ή/και φυγές παρακεινούμενες από ένα συλλογικό και πανανθρώπινο ένστικτο, ή από προκαθορισμένα και προπληρωμένα εισητήρια ή/και την τουριστική προβακάτσια και την κατά τόπους και καιρούς κρατική ή θρησκευτική εξουσία....
....ή αν είναι απλά το μέσο να αναγνωρίσουμε - να ψηλαφίσουμε και να αναγνώσουμε τον μικρό τελικά πλανήτη που ζούμε....
...είναι πάντως αναμφισβήτητο γεγονός πως τα σταυροδρόμια - για να μην αναφέρουμε τις συναντήσεις - για πολλούς λαούς - σε πολλές παραδόσεις - έχουν μεγάλη σημασία, λατρευτικό και θρησκευτικό χαρακτήρα, αποτελούν ακόμα και σημεία μαγικά - τόπους ταφής - αναμφισβήτητα τόπους στάσης.....
Οι τόποι εργασίας και οι τόποι διαμονής καλύπτουν σχεδόν τον χρόνο μας.
Πως θα μπορούσαν να είναι, ώστε ο άνθρωπος να μην γίνεται μόνο μονάδα παραγωγής αλλά και πρόσωπο απολαβής...
(Αλήθεια πως θα μπορούσαν να είναι οι δρόμοι και η κυκλοφορία;)
"Ζούμε την εποχή των μεγάλων πόλεων - ο κόσμος αποκόπηκε θεληματικά απ' αυτό που κάνει την διάρκεια του: την φύση, την θάλασσα, τον λόφο, τον βραδυνό στοχασμό - Δεν υπάρχει συνείδηση, παρά μονάχα μεσα στους δρόμους γιατί μονάχα μέσα στους δρόμους υπάρχει ιστορία, έτσι το θέλησαν... " από γραπτό του Αλμπέρ Καμύ
θέμα έκθεσης ιδεών για τις εξετάσεις - γραμμένο σε ένα κιτρινισμένο χαρτάκι - στον ...δρόμο για την ανακύκλωση - πριν από σχεδόν τρεις δεκαετίες
....τα σταυροδρόμια των λαών είναι τόπος συναντήσεων ιδεών και πεδίο τριβής, διαφορετικών συνηθειών και πεποιθήσεων. Οι διαφορές γεννούν σύγκρουση - σύγκριση και σκέψη ...όταν οι προλήψεις αλληλοεξουδετερώνονται αρχίζει να λειτουργεί η λογική...
(όπως στο προηγούμενο - θέμα έκθεσης ιδεών - εδώ παραλλαγμένο - το πρωτότυπο αναφερόταν ....στα Σταυροδρόμια του Εμπορίου.... )
...η επισήμανση και στις δύο αυτές δημοσιεύσεις της έννοιας ....του τόπου ...σε μια εποχή που - τουλάχιστον στο εμπόριο... για να αντλήσουμε επιχειρήματα από το πρωτότυπο του θέματος - αλλά και στους πληθυσμούς των πόλεων, στην παραγωγή και στην κατοίκια, στην αρχιτεκτονική και στις επικοινωνίες, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των τόπων έχουν ισοπεδωθεί - και όχι μόνο στον ανεπτυγμένο κόσμο - φαίνεται άκαιρη....
...μένει να αναρωτηθούμε αν οι δρόμοι μας και οι αναπόφευκτες συναντήσεις τους, τα προσκυνήματα μας - έχουν αρχή και τέλος - αν αποτελούν διαδρομές συγκεκριμένες, αν έχουν για παράδειγμα προορισμό (προς κάποιο σημείο του ορίζοντα) ακόμα και αν είναι υποκειμενικές πορείες καιροσκόπων και τυχοδιωκτών ή/και συλλογικές φυγές... απάντηση στις καθημερινές ανάγκες επβίωσης ή/και φυγές παρακεινούμενες από ένα συλλογικό και πανανθρώπινο ένστικτο, ή από προκαθορισμένα και προπληρωμένα εισητήρια ή/και την τουριστική προβακάτσια και την κατά τόπους και καιρούς κρατική ή θρησκευτική εξουσία....
....ή αν είναι απλά το μέσο να αναγνωρίσουμε - να ψηλαφίσουμε και να αναγνώσουμε τον μικρό τελικά πλανήτη που ζούμε....
...είναι πάντως αναμφισβήτητο γεγονός πως τα σταυροδρόμια - για να μην αναφέρουμε τις συναντήσεις - για πολλούς λαούς - σε πολλές παραδόσεις - έχουν μεγάλη σημασία, λατρευτικό και θρησκευτικό χαρακτήρα, αποτελούν ακόμα και σημεία μαγικά - τόπους ταφής - αναμφισβήτητα τόπους στάσης.....
Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2008
μονόστηλο με τίτλο "Σκιάδια και παλιό λιμάνι"
Κύριε Διευθυντά,
Αναφέρομαι στο άρθρο του κ.Ανδριάνη για τις …χρονίζουσες μελέτες των σκιαδιών και τις τέντες ….υποκατάστατα στο Σιντριβάνι αφού έχω και εγώ διαπιστώσει την παράθεση των εποχών του χρόνου, του τουριστικού και κοσμοπολίτικου καλοκαιριού και του αμιγώς(;) χανιώτικου χειμώνα.
Θυμάμαι πριν λίγα χρόνια, μια συνάδελφος μηχανικός, από το προσωπικό του Υπουργείου ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. μάλιστα, χαρακτήρισε τις υπαίθριες σταθερές κατασκευές που εξυπηρετούν τα καταστήματα αναψυχής, χειμώνα – καλοκαίρι, σαν Εντατικές Κλινικές Νοσοκομείου και επαναλαμβάνω εδώ τον χαρακτηρισμό, θέλοντας να τονίσω ότι, όσο αφορά στο θέμα, το Ενετικό Λιμάνι, το Κουμ Καπί και κάθε τουριστική περιοχή ή πλατεία της πόλης, αποδεδειγμένα νοσεί……
Η εικόνα έρχεται από τα δημοφιλή τηλεοπτικά σήριαλ από τις φίλες Ηνωμένες Πολιτείες – νοσοκομεία μητροπόλεων πλήρως εξοπλισμένα με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας απομονώνουν κάθε ασθενή στα επείγοντα με ειδικές πλαστικές κουρτίνες, αεροκουρτίνες και δωμάτια υποπίεσης……
Οι ανθρώπινες συναθροίσεις – σε τουριστικές περιοχές στο εξωτερικό – για τους ίδιους λόγους: καφέ, ποτό ή φαγητό συνοδεύονται από πράσινο (πάλι αυτές οι αναπόφευκτες ζαρντινιέρες) και αρχιτεκτονικά στοιχεία σε σαφώς πιο διακριτικούς, πιο μαζεμένους σε έκταση, χώρους λίγων τετραγωνικών που δημιουργούν μια αίσθηση οικειότητας και ηρεμίας…εκεί απαγορεύεται και το κάπνισμα. …και πάλι, όσο αφορά το θέμα των τραπεζοκαθισμάτων, οι δήμοι σε κάθε χώρα και κάθε περιφέρεια αντιμετωπίζουν προβλήματα: καθαριότητας, διευθέτησης και οριοθέτησης των χώρων και φυσικά επιβολής προστίμων – της είσπραξης των δημοτικών φόρων, προβλήματα κατάληψης των δημόσιων χώρων.
Δυστυχώς δεν είναι δυνατόν να εξεταστεί εδώ μια διαφορετική πτυχή, αυτή της δημόσιας ιδιοκτησίας και φυσικά η κοινή προοπτική πόλης και αρχιτεκτονικής στον υπαίθριο δημόσιο χώρο!
Τα πράγματα εδώ φαίνονται απλά: τα κακόγουστα, τις περισσότερες φορές, σύνολα από ομπρέλες, πανιά – σίδερα – πλαστικά – τζάμια – θερμάστρες – ανεμιστήρες – τεχνητές βροχές, air condition – κλιματισμούς και πάσης φύσεως δροσιστικά ή θερμαντικά συστήματα – είναι δυστυχώς ότι πιο ακριβό έχουν να επιδείξουν τα περισσότερα καφέ, τα εστιατόρια και τα μπαρ στα Χανιά, τουλάχιστον μετά τις επίπεδες τηλεοράσεις, έτοιμες… ή πλήρους ανάλυσης…
Αρκεί καλό γούστο και σεβασμός στους πολίτες, όχι μόνο στους πελάτες, στα μνημεία – όταν μιλάμε για το Λιμάνι και την παλιά πόλη και φυσικά περισσότερο χρήμα κατά προτίμηση ιδιωτικό, για την αναπαλαίωση και την ανακατασκευή των κτηρίων που φιλοξενούν τέτοιες χρήσεις.
Αναμφισβήτητα ο ρόλος αυτών των υπαίθριων κατασκευών είναι θεραπευτικός… απέναντι στην ζέστη, τον ήλιο ή στο κρύο, την βροχή…. όπως όμως θεραπευτικό είναι να πίνεις τον καφέ σου στην παραλία του Λιμανιού – χειμώνα – καλοκαίρι, να βγαίνεις να διασκεδάζεις το βράδυ, δεν ξέρω μόνο για την οπτική που προσφέρουν αν είναι εξίσου θεραπευτική – ή μήπως λίγο θολή; όπως και για το εάν αποτελούν αποδεικτικό στοιχείο κυριότητας του χώρου και μονιμότητας αφού τα ίδια είναι πια αναπόσπαστα – μόνιμα – οικεία στοιχεία, πολλές φορές μάλιστα είναι ιδιαίτερα φιλικά, καλά βαλμένα στην καθημερινότητα μας…
Μπορεί να υποθέσει κανείς ότι μελέτες σαν αυτή για τα σκιάδια γίνονται από φόβο για την μετατροπή αυτών των απλοϊκών(;) κατασκευών σε ελεγχόμενα υπερμεγέθη ικριώματα με τεχνητά επίπεδα – ημιυπαίθριους χώρους και πατώματα (;) όπως αποδεικνύουν κάποιες άλλες προτάσεις σε γνωστά μέρη της χώρας…σαν μια καλή εφαρμογή νέων υλικών και μηχανισμών κλιματικής άνεσης(;)
Αφού μέχρι εδώ όλα είναι γνωστά, μια πρόταση: αντί το κόστος κατασκευής των σκιαδιών να επιβαρύνει τους καταστηματάρχες, να πεισθούν στο τέλος ή …πριν την αρχή της καλοκαιρινής σεζόν να μειώνουν σταδιακά τον αριθμό των κατά τα άλλα ομοιόμορφων και κοινότυπων σε ολόκληρο το λιμάνι τραπεζοκαθισμάτων, και σαν συνέχεια αυτού του μέτρου να τα αποθηκεύουν σε κάποιο εσωτερικό χώρο ή ακόμα πιο αποτελεσματικά σε κάποιο χώρο εκτός Τειχών – και μάλιστα με την απαραίτητη μεταξύ τους συνεργασία μπορεί κάτι τέτοιο να γίνεται καθημερινά από την πρωινή ή την μεσημεριανή και την μεταμεσονύχτια βάρδια του προσωπικού, χέρια μπορεί να βρεθούν – αν υπάρχει θέληση θα απολαμβάνουμε ….χωρίς φόβο ενδονοσοκομειακής λοίμωξης…..ατελείωτες βόλτες στην παραλία και τους δρόμους της παλιάς πόλης ολόκληρο τον υπόλοιπο χειμώνα….
Με τιμή
NI.KA.
Αναφέρομαι στο άρθρο του κ.Ανδριάνη για τις …χρονίζουσες μελέτες των σκιαδιών και τις τέντες ….υποκατάστατα στο Σιντριβάνι αφού έχω και εγώ διαπιστώσει την παράθεση των εποχών του χρόνου, του τουριστικού και κοσμοπολίτικου καλοκαιριού και του αμιγώς(;) χανιώτικου χειμώνα.
Θυμάμαι πριν λίγα χρόνια, μια συνάδελφος μηχανικός, από το προσωπικό του Υπουργείου ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. μάλιστα, χαρακτήρισε τις υπαίθριες σταθερές κατασκευές που εξυπηρετούν τα καταστήματα αναψυχής, χειμώνα – καλοκαίρι, σαν Εντατικές Κλινικές Νοσοκομείου και επαναλαμβάνω εδώ τον χαρακτηρισμό, θέλοντας να τονίσω ότι, όσο αφορά στο θέμα, το Ενετικό Λιμάνι, το Κουμ Καπί και κάθε τουριστική περιοχή ή πλατεία της πόλης, αποδεδειγμένα νοσεί……
Η εικόνα έρχεται από τα δημοφιλή τηλεοπτικά σήριαλ από τις φίλες Ηνωμένες Πολιτείες – νοσοκομεία μητροπόλεων πλήρως εξοπλισμένα με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας απομονώνουν κάθε ασθενή στα επείγοντα με ειδικές πλαστικές κουρτίνες, αεροκουρτίνες και δωμάτια υποπίεσης……
Οι ανθρώπινες συναθροίσεις – σε τουριστικές περιοχές στο εξωτερικό – για τους ίδιους λόγους: καφέ, ποτό ή φαγητό συνοδεύονται από πράσινο (πάλι αυτές οι αναπόφευκτες ζαρντινιέρες) και αρχιτεκτονικά στοιχεία σε σαφώς πιο διακριτικούς, πιο μαζεμένους σε έκταση, χώρους λίγων τετραγωνικών που δημιουργούν μια αίσθηση οικειότητας και ηρεμίας…εκεί απαγορεύεται και το κάπνισμα. …και πάλι, όσο αφορά το θέμα των τραπεζοκαθισμάτων, οι δήμοι σε κάθε χώρα και κάθε περιφέρεια αντιμετωπίζουν προβλήματα: καθαριότητας, διευθέτησης και οριοθέτησης των χώρων και φυσικά επιβολής προστίμων – της είσπραξης των δημοτικών φόρων, προβλήματα κατάληψης των δημόσιων χώρων.
Δυστυχώς δεν είναι δυνατόν να εξεταστεί εδώ μια διαφορετική πτυχή, αυτή της δημόσιας ιδιοκτησίας και φυσικά η κοινή προοπτική πόλης και αρχιτεκτονικής στον υπαίθριο δημόσιο χώρο!
Τα πράγματα εδώ φαίνονται απλά: τα κακόγουστα, τις περισσότερες φορές, σύνολα από ομπρέλες, πανιά – σίδερα – πλαστικά – τζάμια – θερμάστρες – ανεμιστήρες – τεχνητές βροχές, air condition – κλιματισμούς και πάσης φύσεως δροσιστικά ή θερμαντικά συστήματα – είναι δυστυχώς ότι πιο ακριβό έχουν να επιδείξουν τα περισσότερα καφέ, τα εστιατόρια και τα μπαρ στα Χανιά, τουλάχιστον μετά τις επίπεδες τηλεοράσεις, έτοιμες… ή πλήρους ανάλυσης…
Αρκεί καλό γούστο και σεβασμός στους πολίτες, όχι μόνο στους πελάτες, στα μνημεία – όταν μιλάμε για το Λιμάνι και την παλιά πόλη και φυσικά περισσότερο χρήμα κατά προτίμηση ιδιωτικό, για την αναπαλαίωση και την ανακατασκευή των κτηρίων που φιλοξενούν τέτοιες χρήσεις.
Αναμφισβήτητα ο ρόλος αυτών των υπαίθριων κατασκευών είναι θεραπευτικός… απέναντι στην ζέστη, τον ήλιο ή στο κρύο, την βροχή…. όπως όμως θεραπευτικό είναι να πίνεις τον καφέ σου στην παραλία του Λιμανιού – χειμώνα – καλοκαίρι, να βγαίνεις να διασκεδάζεις το βράδυ, δεν ξέρω μόνο για την οπτική που προσφέρουν αν είναι εξίσου θεραπευτική – ή μήπως λίγο θολή; όπως και για το εάν αποτελούν αποδεικτικό στοιχείο κυριότητας του χώρου και μονιμότητας αφού τα ίδια είναι πια αναπόσπαστα – μόνιμα – οικεία στοιχεία, πολλές φορές μάλιστα είναι ιδιαίτερα φιλικά, καλά βαλμένα στην καθημερινότητα μας…
Μπορεί να υποθέσει κανείς ότι μελέτες σαν αυτή για τα σκιάδια γίνονται από φόβο για την μετατροπή αυτών των απλοϊκών(;) κατασκευών σε ελεγχόμενα υπερμεγέθη ικριώματα με τεχνητά επίπεδα – ημιυπαίθριους χώρους και πατώματα (;) όπως αποδεικνύουν κάποιες άλλες προτάσεις σε γνωστά μέρη της χώρας…σαν μια καλή εφαρμογή νέων υλικών και μηχανισμών κλιματικής άνεσης(;)
Αφού μέχρι εδώ όλα είναι γνωστά, μια πρόταση: αντί το κόστος κατασκευής των σκιαδιών να επιβαρύνει τους καταστηματάρχες, να πεισθούν στο τέλος ή …πριν την αρχή της καλοκαιρινής σεζόν να μειώνουν σταδιακά τον αριθμό των κατά τα άλλα ομοιόμορφων και κοινότυπων σε ολόκληρο το λιμάνι τραπεζοκαθισμάτων, και σαν συνέχεια αυτού του μέτρου να τα αποθηκεύουν σε κάποιο εσωτερικό χώρο ή ακόμα πιο αποτελεσματικά σε κάποιο χώρο εκτός Τειχών – και μάλιστα με την απαραίτητη μεταξύ τους συνεργασία μπορεί κάτι τέτοιο να γίνεται καθημερινά από την πρωινή ή την μεσημεριανή και την μεταμεσονύχτια βάρδια του προσωπικού, χέρια μπορεί να βρεθούν – αν υπάρχει θέληση θα απολαμβάνουμε ….χωρίς φόβο ενδονοσοκομειακής λοίμωξης…..ατελείωτες βόλτες στην παραλία και τους δρόμους της παλιάς πόλης ολόκληρο τον υπόλοιπο χειμώνα….
Με τιμή
NI.KA.
Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2008
...τι απαιτείται για την αποκατάσταση ενός χώρου πρώην Λατομείου;
Η ανάγκη να γίνονται τομές και άλματα από το Παρελθόν οδηγεί στην διερεύνηση, ανάμεσα στα επιμέρους συνθετικά χαρακτηριστικά των ιστορικών τόπων και της μνήμης και στην δημιουργία εργαλείων για την μεταβολή από μια συνήθως αποσπασματική εικόνα – του σήμερα – σε ένα πιο ολοκληρωμένου χαρακτήρα, Αύριο…. επίσης η χαρακτηριστική προσέγγιση του χθες μέσα από την παρατήρηση του σήμερα είναι μέρος της αναζήτησης μιας πραγματικότητας που προηγείται της απλής οπτικής αντίληψης αλλά και της στυλιζαρισμένης εικόνας που είναι εργαλείο πιο τηλεοπτικό, τρόπος εμπορικής επιχειρηματικότητας και πολιτικών συναλλαγών.
Από Λατομεία δηλαδή, τι γνωρίζετε; Είχε κάνει κανείς σας κάποια προσπάθεια να καταλάβει τι απαιτείται για την αποκατάσταση ενός χώρου πρώην Λατομείου;
Αντίθετα οι επιπτώσεις των ανθρώπινων δραστηριοτήτων κινούνται ταχύτατα και υπακούουν σε σενάρια οικονομικά και πολιτικά κάτι που σημαίνει ότι ενώ μπορούν να προβλεφτούν είναι δυνατόν με τον ίδιο τρόπο και να ανατραπούν.
Εδώ είναι δυνατόν να ανοίξουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα παρένθεση: όταν εστιάσουμε στις καταστροφές και στις υπόλοιπες ανθρωπογενείς μεταβολές στο φυσικό περιβάλλον αλλά και στο τοπίο διακρίνουμε την σχηματοποίηση τους στον χώρο, στο συγκεκριμένο παράδειγμα των λατομείων είναι δυνατόν να γίνουν διακριτά ακόμα και διαφορετικά γεωλογικά στρώματα. Με ότι γίνεται αντιληπτό μέσα από τέτοιες προφανείς επεμβάσεις, αιτιολογείται η αναφορά στην διπλή αντίφαση που έχει η σχέση, των προκαλούμενων από τους ανθρώπους, καταστροφών με την στασιμότητα, το πάγωμα των (φυσικών) ροών και φαινομένων και των βίαιων εκδηλώσεων τους.
λειτουργούν σε ολόκληρη την Κρήτη λατομεία που κατηγορούνται ότι με τις συνεχείς επεκτάσεις τους καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον, στην περίπτωση της Καντάνου τον δρόμο προς το χωριό… και φυσικά το δάσος και ένα πανέμορφο φαράγγι… …λέγεται πως είχε ρόλο και ο Ζαχόπουλος στο να καθυστερήσει η κήρυξη του χώρου – του δρόμου μάλλον – ως Νεωτέρου Μνημείου…
...δρόμος πάνω σε τοίχο αντιστήριξης από ξερολιθιά! δρόμος σε επίχωση….. …προχθές σε ένα ντοκιμαντέρ αναφέρθηκε μια παρόμοια περίπτωση ενός δρόμου σε ένα γραφικό σημείο του νησιού της Χίου… είναι κτισμένος περίπου με τον ίδιο τρόπο που μοιάζει με υπερμεγέθη ξερολιθιά, αν δεν κάνω λάθος έχουν γίνει κάποιες κινήσεις για την προστασία του εκεί τοπίου… …ίσως μάλιστα να έχει κατασκευαστεί από τους ίδιους μαστόρους που συχνά ταξίδευαν σε όλη την χώρα, ίσως – ίσως τα παραδείγματα αυτού του τρόπου κατασκευής να είναι περισσότερα από ένα… ίσως απλά να μπορούσαν να αναφερθούν σαν …same landscapes.
Πριν τα Χριστούγεννα μου έστειλαν μια πρόσκληση για πεζοπορία στο Φαράγγι στην περιοχή…. Δυστυχώς ήταν Σάββατο και δεν είχα ανοίξει το mail box…. Έτσι – και δεν είχα καν κοιτάξει την εφημερίδα – που ήταν και ο καιρός καλός την επόμενη μέρα, Κυριακή…. Θα ήταν υπέροχα…. μια τέτοια εκδρομή - η πεζοπορική… εμπειρία δηλαδή…
Ξέρετε πόσο έχει πέσει η τιμή του οπλισμένου σκυροδέματος στον Νομό Χανίων τον τελευταίο καιρό; Είστε σίγουροι ότι τα αδρανή που παραδίδουν τα λατομεία αυτά δεν έχει κάποια σχέση;
Από Λατομεία δηλαδή, τι γνωρίζετε; Είχε κάνει κανείς σας κάποια προσπάθεια να καταλάβει τι απαιτείται για την αποκατάσταση ενός χώρου πρώην Λατομείου;
Τα φυσικά στοιχεία, τα φυσικά – οικολογικά και γεωλογικά χαρακτηριστικά στο σύνολο των περιπτώσεων (ακόμα και σε φυσικές καταστροφές) παρουσιάζουν μια σταθερότητα ή μεταβάλλονται πιο αργά με ρυθμούς και ταχύτητες προβλέψιμες.
Αντίθετα οι επιπτώσεις των ανθρώπινων δραστηριοτήτων κινούνται ταχύτατα και υπακούουν σε σενάρια οικονομικά και πολιτικά κάτι που σημαίνει ότι ενώ μπορούν να προβλεφτούν είναι δυνατόν με τον ίδιο τρόπο και να ανατραπούν.
Εδώ είναι δυνατόν να ανοίξουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα παρένθεση: όταν εστιάσουμε στις καταστροφές και στις υπόλοιπες ανθρωπογενείς μεταβολές στο φυσικό περιβάλλον αλλά και στο τοπίο διακρίνουμε την σχηματοποίηση τους στον χώρο, στο συγκεκριμένο παράδειγμα των λατομείων είναι δυνατόν να γίνουν διακριτά ακόμα και διαφορετικά γεωλογικά στρώματα. Με ότι γίνεται αντιληπτό μέσα από τέτοιες προφανείς επεμβάσεις, αιτιολογείται η αναφορά στην διπλή αντίφαση που έχει η σχέση, των προκαλούμενων από τους ανθρώπους, καταστροφών με την στασιμότητα, το πάγωμα των (φυσικών) ροών και φαινομένων και των βίαιων εκδηλώσεων τους.
λειτουργούν σε ολόκληρη την Κρήτη λατομεία που κατηγορούνται ότι με τις συνεχείς επεκτάσεις τους καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον, στην περίπτωση της Καντάνου τον δρόμο προς το χωριό… και φυσικά το δάσος και ένα πανέμορφο φαράγγι… …λέγεται πως είχε ρόλο και ο Ζαχόπουλος στο να καθυστερήσει η κήρυξη του χώρου – του δρόμου μάλλον – ως Νεωτέρου Μνημείου…
...δρόμος πάνω σε τοίχο αντιστήριξης από ξερολιθιά! δρόμος σε επίχωση….. …προχθές σε ένα ντοκιμαντέρ αναφέρθηκε μια παρόμοια περίπτωση ενός δρόμου σε ένα γραφικό σημείο του νησιού της Χίου… είναι κτισμένος περίπου με τον ίδιο τρόπο που μοιάζει με υπερμεγέθη ξερολιθιά, αν δεν κάνω λάθος έχουν γίνει κάποιες κινήσεις για την προστασία του εκεί τοπίου… …ίσως μάλιστα να έχει κατασκευαστεί από τους ίδιους μαστόρους που συχνά ταξίδευαν σε όλη την χώρα, ίσως – ίσως τα παραδείγματα αυτού του τρόπου κατασκευής να είναι περισσότερα από ένα… ίσως απλά να μπορούσαν να αναφερθούν σαν …same landscapes.
Πριν τα Χριστούγεννα μου έστειλαν μια πρόσκληση για πεζοπορία στο Φαράγγι στην περιοχή…. Δυστυχώς ήταν Σάββατο και δεν είχα ανοίξει το mail box…. Έτσι – και δεν είχα καν κοιτάξει την εφημερίδα – που ήταν και ο καιρός καλός την επόμενη μέρα, Κυριακή…. Θα ήταν υπέροχα…. μια τέτοια εκδρομή - η πεζοπορική… εμπειρία δηλαδή…
Ξέρετε πόσο έχει πέσει η τιμή του οπλισμένου σκυροδέματος στον Νομό Χανίων τον τελευταίο καιρό; Είστε σίγουροι ότι τα αδρανή που παραδίδουν τα λατομεία αυτά δεν έχει κάποια σχέση;
Architecture of the twenty-first centuri!
...οφείλω μια ακόμα “απάντηση” – ή μου την "οφείλουν"; - ανακαλύπτω συνέχεια ότι αν κινηθούμε από τα Ανατολικά προς τα Δυτικά αγνοώντας αρκετές κατασκευές με μεγάλο ύψος και πάντα πριν την 11η Σεπτεμβρίου και τα σημερινά σχέδια των Νεοϋρκέζων για τον “Πύργο της Ελευθερίας” των χιλίων μέτρων αντικείμενα και κατασκευές που στην Ανατολή είναι μοναδικές στην Δύση διπλασιάζονταν ή πολλαπλασιάζονταν. Πριν την 11η Σεπτεμβρίου κτήρια – σύμβολα της Νέας Υόρκης ήταν οι δίδυμοι πύργοι. Στην Kuala – Lumpur (Μαλαισία) βρισκόταν το ψηλότερο συγκρότημα δίδυμων πύργων (οι Twin Towers της Petronas) με την χαρακτηριστική διαφορά ότι μια κατασκευή γεφυρώνει την απόσταση μεταξύ τους. Στην Ταιβάν σήμερα ολοκληρώνεται το ψηλότερο κτήριο του κόσμου, ένας μοναδικός γιγάντιος πύργος. Αυτός ήταν μόνο για την αρχή...
Τα περισσότερα επώνυμα έργα τέτοιου μεγέθους και ειδικότερα τέτοιου ...ύψους, σήμερα, σχεδιάζονται και πραγματοποιούνται στην Μέση και την Απω Ανατολή.... Οι Παγκόσμιες πόλεις - οι γιγάντιες Μητροπόλεις της Δύσης δεν είναι τίποτα μπροστά στις Γίγα-πόλεις της Ανατολής: Κάϊρο, Ντουμπάι, Δελχί, Βομβάη, Καράτσι, Τεχεράνη, Σιγκαπούρη, Χόγκ Κόγκ, Σανγκάη καί άλλες - Πεκίνο και πόλεις τις Ιαπωνίας.... ....Γέφυρες και Πύργοι, γιγάντια αεροδρόμια και λιμάνια αποτελέσματα της αλματώδους οικονομικής ανάπτυξης και ίσως των πληθυσμιακών μεγεθών; ή των κοινωνικών συνθηκών; εκεί που μιλάγαμε για τις παραγκουπόλεις και τις ...άθλιες συνθήκες διαβίωσης.....
τώρα μερικοί από μας θα είμαστε ανάμεσα στους μαγεμένους επισκέπτες ενός κόσμου του μέλλοντος.....
Τα περισσότερα επώνυμα έργα τέτοιου μεγέθους και ειδικότερα τέτοιου ...ύψους, σήμερα, σχεδιάζονται και πραγματοποιούνται στην Μέση και την Απω Ανατολή.... Οι Παγκόσμιες πόλεις - οι γιγάντιες Μητροπόλεις της Δύσης δεν είναι τίποτα μπροστά στις Γίγα-πόλεις της Ανατολής: Κάϊρο, Ντουμπάι, Δελχί, Βομβάη, Καράτσι, Τεχεράνη, Σιγκαπούρη, Χόγκ Κόγκ, Σανγκάη καί άλλες - Πεκίνο και πόλεις τις Ιαπωνίας.... ....Γέφυρες και Πύργοι, γιγάντια αεροδρόμια και λιμάνια αποτελέσματα της αλματώδους οικονομικής ανάπτυξης και ίσως των πληθυσμιακών μεγεθών; ή των κοινωνικών συνθηκών; εκεί που μιλάγαμε για τις παραγκουπόλεις και τις ...άθλιες συνθήκες διαβίωσης.....
τώρα μερικοί από μας θα είμαστε ανάμεσα στους μαγεμένους επισκέπτες ενός κόσμου του μέλλοντος.....
Self Punishment (third and last part)
Πρέπει να παρατηρήσουμε άλλη μια διαφοροποίηση μεταξύ των κυρίαρχων αντιλήψεων του Δυτικού Πολιτισμού και της ανατολίτικης φιλοσοφίας:
...η φιλοσοφία και οι ανατολίτικες θρησκείες έχουν έναν ιδιαίτερο τρόπο αντιμετώπισης της ύπαρξης , τελείως διαφορετικό από το γνωστό και ασφαλές ...σκέφτομαι άρα υπάρχω - "Cogito Ergo Sum" - του R. Descartes. Στην Δυτική φιλοσοφία η ανθρώπινη ολοκλήρωση εξαρτάται και από την εξωτερίκευση στο περιβάλλον και ακόμα από την οικειοποίηση των αισθητηριακών αντιλήψεων. Η αντίληψη στην ανατολίτικη φιλοσοφία, σε αυτές τις περιπτώσεις, διαμορφώνεται με κριτήρια κυρίως πνευματικά, ίσως αποτελέσματα ενός βαθύτερου στοχασμού και διακρίνεται από την πεποίθηση ότι ο κόσμος εμπεριέχεται ή ότι διακρίνεται μέσα στην ανθρώπινη ή στην(;) θεϊκή κατάσταση. Μια από τις δυναμικές καταστάσεις για την ύπαρξη μπορεί να θεωρηθεί …η θεϊκή.
...η φιλοσοφία και οι ανατολίτικες θρησκείες έχουν έναν ιδιαίτερο τρόπο αντιμετώπισης της ύπαρξης , τελείως διαφορετικό από το γνωστό και ασφαλές ...σκέφτομαι άρα υπάρχω - "Cogito Ergo Sum" - του R. Descartes. Στην Δυτική φιλοσοφία η ανθρώπινη ολοκλήρωση εξαρτάται και από την εξωτερίκευση στο περιβάλλον και ακόμα από την οικειοποίηση των αισθητηριακών αντιλήψεων. Η αντίληψη στην ανατολίτικη φιλοσοφία, σε αυτές τις περιπτώσεις, διαμορφώνεται με κριτήρια κυρίως πνευματικά, ίσως αποτελέσματα ενός βαθύτερου στοχασμού και διακρίνεται από την πεποίθηση ότι ο κόσμος εμπεριέχεται ή ότι διακρίνεται μέσα στην ανθρώπινη ή στην(;) θεϊκή κατάσταση. Μια από τις δυναμικές καταστάσεις για την ύπαρξη μπορεί να θεωρηθεί …η θεϊκή.
Self Punishment (second part)
Στην Ινδία ή καλύτερα στις Ινδίες.... ...το κοινωνικό και οικονομικό σύστημα, εννίοτε και το πολιτικό, βασίζεται - καλύτερα να πούμε: βασίζονταν, στις κάστες..... μην γελάτε σε λίγο έτσι θα συμβαίνει σε ολόκληρο τον κόσμο... ...μια από αυτές είναι, ή ίσως ήταν, αυτή των απόκληρων, μιασμάτων, λερών, ανίερων ή απλά των αυτοτιμωρούμενων.... ...και λέω ήταν γιατί τώρα πια με τις προόδους που έχει κάνει η οικονομία ....των πτωχών, αυτοί οι ανέγγιχτοι έχουν... ...έχουν "υποβαθμιστεί" σε απλούς πολίτες...
....και γράφω υποβαθμιστεί γιατί οι Ινδικές θεότητες τους στέρησαν το δικαίωμα στην ....αυτοτιμωρία ...που για αιώνες τους προστάτευε - τους έτρεφε - όριζε την ύπαρξη τους και την σημασία της παρουσίας τους μέσα σε ένα ιδιαίτερο κοινωνικό - οικονομικό πλαίσιο....
το δώρο της αυτοτιμωρίας λοιπόν - είναι κάτι τόσο δυνατό που μπορεί, ενώ προκαλεί πόνο ...τις περισσότερες φορές... να είναι το ξέσπασμα μετά από μια αποτυχία, καταστροφή κ.ο.κ. όπως ο θρήνος ή η άρνηση φαγητού και η αποφυγή καλλωπισμού και οι υπόλοιπες υπερβολές μετά τον θάνατο αγαπημένων προσώπων.....
φαίνεται ακόμα και σαν εξαγνισμός και σαν πνευματικό καθησύχασμα....
...είναι η αυτοκτονία αυτοτιμωρία; ή έρχεται από την αντίθετη πλευρά της σημερινής παγκοσμιότητας, την δυτική; ...πιθανόν να είναι και έτσι...
Αυτό-τιμωρία
...με την ελληνική, την Κρητικιά και την πολιτική παραβατικότητα - αν επιτρέπεται η χρήση του όρου, αντί του: ποινικοποίηση της δημόσιας και της οικονομικής ζωής ένοχος μπορεί να βρίσκομαι ακόμα και εγώ... αλλά και ένοχος και κατάφωρα, κοινωνικά και οικονομικά, αδικημένος ...
...πρέπει να ομολογήσω ότι το κλίμα εκείνων των ...παλιών ημερών ήταν ...το κάτι άλλο... ωραία ...καφέδες και τηλεόραση... παρεάκι με παλιούς ...και νέους... συμμαθητές, σπουδές και ότι θες.... ...χρήμα χρειάζεται... ...και όταν δεν δουλεύεις σκληρά...
βέβαια δεν μετανιώνω πραγματικά για τίποτα - χαμένος στα χαρτιά κερδισμένος τουλάχιστον συναισθηματικά.... δηλαδή πιο πλούσιος συναισθηματικά...
...δηλαδή έτσι όπως ποινικοποιούνται μερικά επαγγέλματα όπως αυτό του έλληνα μηχανικού - αναρωτιέμαι αν κάποιοι - συχνά υπεράνω νόμου και εκτός της εμβέλειας της κριτικής από το ευρύ κοινό - θα θελήσουν να χρησιμοποιήσουν τις ....κολάσιμες πράξεις και τις άλλες πονηριές ή τα απλά πταίσματα στα οποία μπορεί να καταφύγει ή να υποπέσει κανείς, σαν μοχλό πίεσης - για μια έμπρακτη μετάνοια ή για να εξοικονομήσουν κοινωφελείς κατά τα άλλα πόρους....
....εμείς δεν είμαστε βέβαια υψηλόβαθμα στελέχη υπουργείων και οργανισμών αλλά σε κάποιες στιγμές της ιδιωτικής ζωής μας μπορεί να έχουμε απειληθεί από φανερές ή κρυφές κάμερες που θέλησαν να κλέψουν κάποια - όχι πάντα τρυφερά - στιγμιότυπα.....
...στην πραγματικότητα αυτό που πρέπει να συμβαίνει είναι το αντίθετο, αφού Γραμματείς και Φαρισαίοι είναι συνήθως υπεράνω κριτικής... ...κριτές οι ίδιοι ...αλλά πάλι θυμάστε το Παραδικαστικό;....
Ο Πρόεδρος για παράδειγμα, υπεράνω κριτικής - οι Δικαστές υπεράνω - οι Επιτροπές ...ξεκινώντας από τις πιο απλές έως αυτές της Βουλής.... ...υπεράνω... ...ειδικά αυτές που μπορούν να χαρακτηριστούν πλουραλιστικές....
ο Πρωθυπουργός; ο Πρωθυπουργός είναι στην Ινδία.... που εκτός από εξωτική κουζίνα, η Ινδία έχει πλούσια μυθολογία και παράδοση - μεταξύ άλλων και στις ερωτικές τέχνες.... το χιούμορ μου μπορεί να ακούγεται κοινότυπο αλλά αυτές οι ....τέχνες μπορεί να αποδειχθούν πολύτιμες για την αντοχή σε μια πολιτική τρικυμία ή για την εξουδετέρωση πολιτικών και κοινωνικών εχθρών, αντιπάλων, ακόμα μπορεί να εξασφαλίσουν μυστικά και να ενισχύσουν τον φυσικό λόγο του ώστε να αντέξει ακόμα και μια ...εξοντωτική ανάκριση... - αυτό για τον υπεύθυνο γραφείου τύπου του Μεγάρου Μαξίμου...
ποιά να είναι άραγε η σχέση εκπαιδευτή και ...μετ-εκπαιδευόμενου.... ποιές είναι οι ασκήσεις - ή οι πράξεις εκμάθησης αυτών των ...μάλλον πολιτικών τεχνικών αντοχής, χειρισμού του λόγου, επιβολής και υποβολής....
είναι ανάλογες με τις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται μεταξύ μιας ειδικής συμβούλου ή ιδιαιτέρας γραμματέως με ένα διευθυντή ή ένα γενικό γραμματέα υπουργείου;
Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2008
Εισαγωγικό σημείωμα ...για την Αρχιτεκτονική
ήταν φθινόπωρο του 1988 ...μετά την κατά γενική ομολογία αποτυχία μου στις Πανελλήνιες (ή Πανελλαδικές καμία σημασία δεν έχει)....
Είναι, νομίζω, δύσκολο μέσα σε λίγες γραμμές να εκφράσω όλα τα όνειρα και τις προσδοκίες που έχω για την Αρχιτεκτονική σαν τέχνη και επιστήμη.
Από παιδί μου άρεσε να σχεδιάζω και να ζωγραφίζω, απεικονίζοντας τον κόσμο γύρω μου.
Με τον χρόνο (μεγαλώνοντας) μελετώντας την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μου μα και γενικότερα της Ευρώπης (Γαλλία) κατάλαβα ότι οι σπουδές μου, σε μία Αρχιτεκτονική σχολή θα με βοηθήσουν να εκφραστώ και σαν άτομο και να βοηθήσω αυτή την πολιτιστική κληρονομιά να επιβιώσει είτε με την διατήρηση των μνημείων που υπάρχουν είτε με την δημιουργία τέτοιων κατασκευών αρμονικών με το περιβάλλον (οικολογία).
Οι σπουδές μου λοιπόν στην σχολή σας ελπίζω να παίξουν καθοριστικό ρόλο στην πραγματοποίηση αυτών που ανέφερα παραπάνω.
Ευελπιστώντας
Ν.
Είναι, νομίζω, δύσκολο μέσα σε λίγες γραμμές να εκφράσω όλα τα όνειρα και τις προσδοκίες που έχω για την Αρχιτεκτονική σαν τέχνη και επιστήμη.
Από παιδί μου άρεσε να σχεδιάζω και να ζωγραφίζω, απεικονίζοντας τον κόσμο γύρω μου.
Με τον χρόνο (μεγαλώνοντας) μελετώντας την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μου μα και γενικότερα της Ευρώπης (Γαλλία) κατάλαβα ότι οι σπουδές μου, σε μία Αρχιτεκτονική σχολή θα με βοηθήσουν να εκφραστώ και σαν άτομο και να βοηθήσω αυτή την πολιτιστική κληρονομιά να επιβιώσει είτε με την διατήρηση των μνημείων που υπάρχουν είτε με την δημιουργία τέτοιων κατασκευών αρμονικών με το περιβάλλον (οικολογία).
Οι σπουδές μου λοιπόν στην σχολή σας ελπίζω να παίξουν καθοριστικό ρόλο στην πραγματοποίηση αυτών που ανέφερα παραπάνω.
Ευελπιστώντας
Ν.
και άλλα για το ποδήλατο - και όχι μόνο,λίγους μήνες μετά.....
Χανιά 18/11/2005 Ποδήλατο, Ποδηλατόδρομοι και Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας.
Κάτι που ξέρουμε όλοι: πρόφαση άγνοιας Νόμου απαγορεύεται, όμως υπάρχει και κάτι ακόμα που υποπτευόμαστε όλοι: το πλήθος των Νόμων είναι τεράστιο, η ελληνική Νομοθεσία απαιτεί απλούστευση, νέα κωδικοποίηση, εκσυγχρονισμό και βέβαια και κάποιες αλλαγές. Μια προσπάθεια να συγκεντρωθούν τα σημεία εκείνα του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (Ν.2696/1999) που έχουν άμεση σχέση με την κυκλοφορία των ποδηλατιστών (αλλά και των ατόμων με ειδικές ανάγκες που δικαιούνται ίση μεταχείριση και την δυνατότητα των επιλογών που κάνουμε όλοι μας στις καθημερινές τους μετακινήσεις) δεν είναι πάντα ότι πιο απλό. Έτσι και αλλιώς και τα ποδήλατα δικαιούνται μια ανάλογη της σημασίας τους αντιμετώπιση από το ισχύον νομικό πλαίσιο. Και εδώ κάτι ακόμα που πιστεύουμε όλοι: Τα ποδήλατα στον δρόμο έχουν μεγάλη σημασία. Δυστυχώς για πολλούς που έχουν υπεύθυνες θέσεις στην Τροχαία και τα εμπλεκόμενα Υπουργεία (Δημόσιας Τάξης ή Μεταφορών) το ποδήλατο αποτελεί “διφορούμενο” μέσο κυκλοφορίας ή παραμένει στο περιθώριο και τα αποτελέσματα αυτής της νοοτροπίας τα αντιμετωπίζουμε συχνά. Παραδείγματα για αυτά που αναφέρονται παραπάνω υπάρχουν πολλά, από την στάθμευση σε δύο σειρές, ειδικά σε ώρες κυκλοφοριακής αιχμής, τα ατυχήματα από το άνοιγμα της πόρτας του οδηγού σε σταθμευμένα αυτοκίνητα και τελικά το ερωτηματικό του αν επιτρέπεται να κυκλοφορείς χωρίς άδεια και δίπλωμα … …αλλά απλά με ποδήλατο. Ίσως να χρειαστεί να φτάσει κανείς μέχρι τον τρόπο που αξιολογούνται και παραδίνονται τα έργα οδοποιίας γιατί σε αρκετές περιπτώσεις γίνονται με τέτοια προχειρότητα που η κίνηση στην άκρη (δεξιά) του οδοστρώματος είναι επικίνδυνη λόγω κακοτεχνιών (σαμάρια και ανωμαλίες) στις οποίες πρέπει να προσθέσεις και τις συνηθισμένες πια λακκούβες, τις σχάρες κ.λ.π. Για το Ποδήλατο όμως και την καθημερινή του χρήση οι απαιτήσεις είναι ευτυχώς διαφορετικές και οι κινητοποιήσεις όπως και η πίεση που ασκείται σήμερα στις Δημοτικές Αρχές και σε άλλους φορείς, για έργα και αποφάσεις γρήγορα επιταχύνει τις διαδικασίες. Ίσως το νομοθετικό πλαίσιο, παρόλο που είναι αρκετά “δυσκίνητο” να ακολουθήσει. Βέβαια τα πρότυπα για την εφαρμογή των μελετών αλλά και για την διαμόρφωση της κυκλοφορίας στις ελληνικές πόλεις έρχονται από το εξωτερικό και κυρίως από τις χώρες της Ευρώπης. Το ίδιο ισχύει και για την διαμόρφωση της νομοθεσίας που αφορά την κυκλοφορία του ποδήλατου και έτσι διατάξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης πιθανόν να υπερισχύουν της “οπισθοδρομικής”(;) Ελληνικής νομοθεσίας (βλ. άδεια και δίπλωμα για την οδήγηση Ποδήλατου). Κάτι άλλο που παρουσιάζεται αρκετά συχνά είναι η άποψη πως η Ελληνική πραγματικότητα είναι διαφορετική και πως όπως και η κυκλοφορία του αυτοκινήτου έτσι και το ποδήλατο στον Ελληνικό χώρο χρειάζεται διαφορετική διαχείριση. Χρειάζεται δηλαδή διαφορετική αντιμετώπιση και αρκετά διαφορετικές υποδομές, δηλαδή ιδιαίτερη σχεδίαση και χάραξη των ποδηλατοδρόμων, των χώρων για την στάθμευση του και ίσως απλούστευση των διατάξεων που αφορούν την κυκλοφορία του. Στην περίπτωση αυτής της συζήτησης έχει σημασία να καταλάβουμε ότι όπως το πλήθος των πινακίδων σήμανσης και ο λαβύρινθος των δρόμων, των κατευθύνσεων, ακόμα και των ποδηλατοδρόμων που έρχονται να προστεθούν στις χαράξεις έτσι και οι πολλοί κανονισμοί και κανόνες κυκλοφορίας, ειδικά οι αστείες απαγορεύσεις, για παράδειγμα η απαγόρευση μεταφοράς ποδηλάτων από τα μέσα μαζικής μεταφοράς, σε πολλές περιπτώσεις κάνουν την κυκλοφορία δυσλειτουργική. Για όλους τους συνειδητοποιημένους πολίτες, οδηγούς, πεζούς αλλά και ποδηλάτες η αντιμετώπιση των κυκλοφοριακών προβλημάτων με συμπληρωματικές διατάξεις, όπως για παράδειγμα για τις θέσεις και τον έλεγχο της στάθμευσης ή η προσθήκη και άλλων χώρων στάθμευσης μέσα στην πόλη (και οι μεθοδεύσεις επέκτασης των ήδη υπαρχόντων) είναι μια ακόμα απογοήτευση. Η ένταξη του ποδήλατου σαν μέσο μετακινήσεων στην πόλη ιεραρχεί με αυστηρότητα και διαχωρίζει την κυκλοφορία. Το συγκριτικό πλεονέκτημα της ολοκληρωμένης ένταξης του στο κυκλοφοριακό σύστημα είναι ακριβώς τα άμεσα οφέλη αυτής της ορθολογικής διαχείρισης του χώρου των δρόμων και του χρόνου των μετακινήσεων. Τουλάχιστον οι μισοί ποδηλάτες, αν όχι όλοι κάποιες στιγμές, απειθαρχούν με μεγάλη ευκολία και ίσως νιώθοντας και κάποια ικανοποίηση, στις μονοδρομήσεις και στους φωτεινούς σηματοδότες. Αν και σε μερικές χώρες με σίγουρο παράδειγμα την Γερμανία, επιτρέπεται σε μονόδρομους με ειδική σήμανση, η αντίθετη κίνηση του ποδηλάτη, εδώ, στην Ελλάδα κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται αντίθετα με την λογική που την θέλει ασφαλέστερη επιλογή αφού έτσι επιτυγχάνεται οπτική επαφή αντίρροπα κινούμενων οχημάτων. Επίσης δεν φαίνεται πιθανόν να πραγματοποιηθούν χαράξεις ποδηλατοδρόμων και στις δυο πλευρές του δρόμου ή ποδηλατοδρόμοι μονής κατεύθυνσης κάτι που είναι σπατάλη πολύτιμου χώρου, αν και σε αρκετά κέντρα και κόμβους μια τέτοια λύση θα απλοποιούσε την σχεδίαση, ειδικά αν υπολογίσεις τις επιλογές που έχεις στις διασταυρώσεις. Οι διεκδικήσεις για την δημιουργία ολοκληρωμένου δικτύου ποδηλατοδρόμων στα Χανιά, τα τελευταία δύο χρόνια, μπορούν να επαναλαμβάνονται χωρίς να χάνουν την πρωτοτυπία τους και την δυναμικότητα τους. Αν αφαιρέσεις όμως από τον χαρακτήρα τους την πολιτική και κοινωνική διεκδικητική διάσταση υπόκεινται στις διατάξεις του άρθρου 40 του Κ.Ο.Κ. που απαγορεύει στους ποδηλάτες να κινούνται ανά δύο (!) ή και περισσότεροι παράλληλα στο οδόστρωμα (...ο νόμος απαγορεύει την παρακώλυση της κυκλοφορίας και σίγουρα όχι την ...συγκέντρωση και ...διαμαρτυρία.... ).
Χανιά 22/02/2006 Το αστικό πλαίσιο για το Ποδήλατο.(1ο Μέρος).
Μετά τα επιμορφωτικά ταξίδια των επικεφαλής του Δημοτικού Συμβουλίου σε συνέδρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό και την ένταξη της πόλης μας στο Δίκτυο ελληνικών πόλεων “για τη βιώσιμη κινητικότητα και το ποδήλατο” ανακοινώνεται και η υπογραφή της ανάθεσης συμπληρωματικής μελέτης για την κατασκευή ποδηλατοδρόμων όπως εδώ και μήνες αναμενόταν. Δεν πρόκειται όμως να αλλάξει τίποτα από τα μέχρι τώρα σχέδια της Β΄ φάσης της μελέτης κυκλοφοριακής οργάνωσης που αφορούν το ποδήλατο και ο λόγος είναι ότι ήδη αυτή έχει εγκριθεί από το αρμόδιο Υπουργείο (ΠΕΧΩΔΕ). Πρέπει βέβαια να διακρίνουμε στην επικαιρότητα ακόμα και μια δυναμική “από κάτω προς τα πάνω” που δείχνει το βαθμό ευαισθητοποίησης της τοπικής κοινωνίας γιατί η προσέγγιση των προβλημάτων της κυκλοφορίας είναι καλύτερα να χαρακτηρίζεται και από πρόθεση ανατροπών όσο και από ειλικρίνεια. Έχουν γίνει πολλές προτάσεις, αρκετοί συμπολίτες μας έχουν όραμα για τα Χανιά των επόμενων χρόνων και μπορούν να έχουν σημαντικό ρόλο ίσως όμως όχι και ολόκληρη την ευθύνη της κατάθεσης προτάσεων. Η πόλη δεν χωράει πια άλλα αυτοκίνητα. Αρκετά ακόμα μπορεί να σημειώσει και κάποιος που δεν είναι ειδικός και αρκετές συνοικίες του κέντρου σύντομα θα οριοθετούνται ή θα χωρίζονται από μονό-δρόμους - όπου τα αυτοκίνητα θα μπορούν να αναπτύξουν μεγαλύτερη ταχύτητα - με ακόμα μεγαλύτερο φορτίο κίνησης και αυξημένα επίπεδα θορύβου. Αν συμπληρώσουμε στην εικόνα και τους νέους ανισόπεδους(;) κόμβους και (υποθετικά) υπέργεια πολυώροφα Parking στις εισόδους της πόλης θα πούμε ότι με τις νέες δυνατότητες θα προωθήσουμε τη "συνδυασμένη χρήση Ι.Χ. και ΜΜΜ". Θα έπρεπε να είχε ήδη αλλάξει τελείως η νοοτροπία και ο τρόπος χρήσης του Ι.Χ. αυτοκινήτου. Ακόμα και αν με τέτοια μέτρα (mini-bus) γίνεται να διαφυλαχτεί για παράδειγμα η φυσιογνωμία της παλιάς πόλης, θα χρησιμοποιείται εκεί το ποδήλατο όταν από νοοτροπία και συνήθεια όλοι πια χρησιμοποιούν αυτοκίνητο; Το πιο ενδιαφέρον που διαπιστώνει κανείς παρακολουθώντας τις διαδρομές που προτείνονται για το ποδήλατο είναι ότι καλύπτουν το σύνολο της έκτασης του κέντρου αλλά και ότι αυτοπεριορίζονται στην περιοχή της πόλης που είναι σχετικά ισόπεδη. Το αμέσως επόμενο είναι ότι διέρχονται από διακριτά όρια της παλιάς πόλης που ούτως ή άλλως απαιτεί ξεχωριστή κυκλοφοριακή μελέτη. Πρέπει να γίνει αναφορά στις αναπλάσεις στις συνοικίες της που δεν προβλέπουν χώρο για το ποδήλατο. Η λύση για μια ακόμη φορά θα είναι οι σημειακές ταπεινώσεις των κράσπεδων σε κάποια πεζοδρόμια ή διαφορετικές υφές και χρωματισμοί των υλικών οδοποιίας. Σε πολλές περιπτώσεις λειτουργούν Parking αυτοκινήτων με την συνωμοτική συμφωνία των υπευθύνων που μεταθέτουν ένα πρόβλημα που υποθετικά μόνο είναι αντιστρέψιμο. Το πλεονέκτημα είναι ότι οι χώροι δεν πρόκειται να καταληφθούν από άλλες χρήσεις, αλλά η κατάσταση έχει οριστικοποιηθεί σε αρκετά σημεία. Με ένα περίεργο τρόπο και οι υπόλοιπες χαράξεις στην σύγχρονη πόλη κινούνται περιφερειακά τριών ευδιάκριτων περιοχών της που είναι με την σειρά το Κουμ Καπί, τα Νέα Καταστήματα με το Δημαρχείο και γύρω από τον Δημοτικό Κήπο. Τα Χανιά εκτός από τον ιστορικό πυρήνα διαθέτουν ένα “ακτινωτό” δίκτυο κεντρικών αρτηριών στις οποίες το ποδήλατο δεν βρίσκει ασφαλή θέση αν δεν εφαρμοστεί η μελέτη και κατασκευαστούν μόνιμες υποδομές και ποδηλατόδρομοι. Ακόμα πιο αποτρεπτικά είναι τα προβλήματα που προκύπτουν από την έλλειψη κυκλοφοριακής αγωγής και ελέγχου της στάθμευσης και το ενδεχόμενο να γίνει δεύτερη φύση του προτεινόμενου δικτύου ποδηλατοδρόμων η συνεχής αστυνόμευση του. Το πρόβλημα υπάρχει και στην παραλία του ΚουμΚαπί που προτείνεται για την χάραξη ποδηλατοδρόμου. Οι αντιδράσεις των κατοίκων στην λειτουργία των καταστημάτων διασκέδασης είναι ο καλύτερος σύμμαχος σε μια τέτοια προσπάθεια αλλά θα είναι τελικά δυνατή η συνύπαρξη όλων αυτών στον δημόσιο χώρο; Η χρήση του ποδήλατου είναι φιλική προς τους εμπόρους και τους καταστηματάρχες μια που οι ποδηλάτες μπορούν και καταναλώνουν όπως οι πολίτες που κάνουν τα ψώνια τους πεζή, μπορούν και κάνουν συχνές μικρές στάσεις αντίθετα από τους χρήστες των αυτοκινήτων που είναι υποχρεωμένοι σε βιαστικές διελεύσεις. Όμως όσο και να φαίνεται περίεργο αυτό που λείπει στην σημερινή πρόταση είναι οι …προορισμοί. Οι διαδρομές μέσα στην πόλη καλό θα ήταν να έχουν αρχή και τέλος ή ακόμα καλύτερα να συμπεριλαμβάνουν κέντρα εξυπηρέτησης των παρακείμενων γειτονιών ή τα κυριότερα σχολικά συγκροτήματα όπως αυτά στην ΑΒΕΑ ή τον Κουμπέ. Και άλλοι προορισμοί περιμένουν ποδηλάτες όπως οι χώροι πολιτιστικών και καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, το Ωδείο, τα Νεώρια, το Κ.Α.Μ., η Πινακοθήκη, το πολιτιστικό κέντρο στο παλιό Τελωνείο, τόσοι πολλοί και τόσο συγκεντρωμένοι που φτάνουν! Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση έξω από τα στενά όρια του Δήμου είναι η σύνδεση με τους Αγ.Αποστόλους με ποδηλατικό μονοπάτι και σαν επιλογή είναι η καταλληλότερη όπως δείχνουν και παρόμοια παραδείγματα σε άλλες επαρχιακές πόλεις. Δεν είναι θέμα μόνο ηθικό, έχει μια διαφορετική διάσταση στο χώρο. Όποιος και να είναι τελικά ο τρόπος αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι η μεγαλύτερη δυνατή “αποτελεσματικότητα” (…δανείζομαι την έκφραση από τα λόγια του κ.Βιρβιδάκη σε πρόσφατα εγκαίνια έκθεσης στο Κ.Α.Μ.) αυτών των παρεμβάσεων με όρους το κοινό συμφέρον και την ποιότητα της ζωής στα επόμενα χρόνια.
Χανιά 22/02/2006 Ένα αστικό και πολιτιστικό πλαίσιο για το Ποδήλατο. (2ο Μέρος).
Για το Ποδήλατο και την καθημερινή του χρήση ίσως τα πράγματα να φαινόταν πιο απλά αν από σεβασμό, θαυμασμό ή από φόβο του παραχωρούνταν πάντα η προτεραιότητα. Δεν είναι θέμα μόνο ηθικό, έχει μια διαφορετική χωρική διάσταση. Η ένταξη του ποδήλατου σαν μέσο μετακινήσεων στην πόλη μπορεί να μην επιτρέπει την “ανάμιξη” της κυκλοφορίας, μπορεί να διαχωρίζει τους δρόμους σε επιπλέον λωρίδες κυκλοφορίας και να δημιουργεί έναν λαβύρινθο σημάνσεων και χαράξεων, διαγραμμίσεων. Αλλά η ολοκληρωμένη ένταξη του στο κυκλοφοριακό σύστημα εκτός από τα άλλα άμεσα οφέλη της φαίνεται ότι προωθεί και την οικονομική και κοινωνική συνοχή και ότι ενισχύει την πολιτιστική ταυτότητα της πόλης μας. Και οι δυο αυτοί όροι έχουν πληγωθεί από τον εγωισμό των …”εκτός δρόμου” αυτοκινήτων με το μεγάλο κόστος και το ανοικονόμητο μέγεθος. Παραμένει όμως αναπάντητο το ερώτημα για το αν οι προς διαμόρφωση ποδηλατοδρόμοι θα εξυπηρετούν ένα ευρύ φάσμα μετακινήσεων ή αν θα αποτελέσουν άλλοθι για προνομιακές περιηγήσεις. Χρήση του ποδηλάτου είναι δυνατή από όλες τις κοινωνικές τάξεις και συχνά τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να το επιλέγουν οι οικονομικοί μετανάστες στις καθημερινές τους μετακινήσεις για δουλειά, θυμίζοντας άλλες εποχές που ήταν (το ποδήλατο) καθημερινό εργαλείο μικροεμπόρων, μεταφορέων και των συμπαθέστατων ταχυδρόμων. Προσωπικά, δυο δεκαετίες τουλάχιστον πίσω στον χρόνο, θυμάμαι τον ποδηλάτη που με ένα μεγάλο μεταλλικό κουτί δεμένο στην σχάρα μετέφερε αξημέρωτα την καυτή μπουγάτσα στο κατάστημα του Ιορδάνη από το “κρυφό” για τους πολλούς εργαστήριο. Για να βρεθούν ίχνη στον χρόνο είναι δυνατόν να γίνουν κάποιες μεταθέσεις με τα χαρακτηριστικά της καθημερινότητας στο παρελθόν, μόνο που αυτά δεν περιορίζονται στο χώρο. Οι συμπεριφορές που αφορούν την κυκλοφορία δεν είναι αδιάφορες των τοπικών συνθηκών. Μια παράμετρος που μεταβάλλεται και συνθέτει την εικόνα της πόλης είναι η κατάσταση στις μεταφορές και τις συγκοινωνίες με την χρήση μεταξύ άλλων (ιππήλατων κάρων κυρίως) και του ποδηλάτου. Από τον μεσοπόλεμο μέχρι και την δεκαετία του ’60 το ποδήλατο συνδέει την παραγωγική ύπαιθρο με την πόλη και το εμπορικό κέντρο και έχει ιδιαίτερο ρόλο στην οικονομία αφού αποτελεί μέσο μεταφοράς των εργαζόμενων σε εργοστάσια και βιοτεχνίες. Βλέποντας τις παλιές φωτογραφίες και τις καρτ-ποσταλ με την Δημοτική Αγορά αναγνωρίζει κανείς μια πλατεία ενιαία, χωρίς υψομετρικές διαφορές, ασφαλτοστρωμένη βέβαια όπως και η Χ.Γιάνναρη, να δίνει την εντύπωση ότι εκτείνεται σε μια μεγάλη περιοχή και να φιλοξενεί ταξί, λεωφορεία, φορτηγά και …ποδήλατα. Στον στενό δρόμο πίσω από το 1ο Γυμνάσιο, την οδό Τσουδερών, ήταν συγκεντρωμένα συνεργεία που νοίκιαζαν ποδήλατα και μαγαζιά της συντεχνίας των ποδηλατάδων. Τα ονόματα στις ταμπέλες των καταστημάτων τα θυμούνται οι μεγαλύτεροί, Αρμ.Ντινιόζος, Μιχ. Μόρτογλου, Χρ. Μόρτογλου, Χρ. Πάτερος, Κωνσταντινίδης, Σφηναρολάκης, Τσισμενάκης. Το ποδήλατο ήταν το μέσο μετακίνησης των μη προνομιούχων αλλά και ανθρώπων κάθε ηλικίας που ένιωθαν αγάπη για αυτό το δίτροχο και κέρδιζαν σε υγεία και ευεξία χρησιμοποιώντας το. Την εποχή που τα αυτοκίνητα το έδιωξαν από τον δρόμο στα μέσα της δεκαετίας του ΄70 η εικόνα του μόνο πάλιωσε, γέρασε όπως και κάποιοι από τους ποδηλάτες εκείνων των χρόνων με τα βαριά ποδήλατα-αντίκες. Με τις νέες οικονομικές συνθήκες που έκαναν το αυτοκίνητο όλο και πιο προσιτό ο ρόλος του ποδηλάτου άλλαξε και έγινε αθλητικός με πολλές ταχύτητες και νέες ηλικίες που έπαιζαν και μάθαιναν την κυκλοφορία και τους δρόμους.
Δημοσιεύτηκε στα Χ.Ν. την Παρασκευή 17/03/2006 ...με λίγες διορθώσεις και πλούσιο φωτογραφικό υλικό..... ...πόσο γρήγορα περνάνε δύο, τρία χρόνια, ε;
Υ.Γ. (σήμερα, Δευτέρα 5 Μαϊού έγιναν και άλλες μικρές διορθώσεις και προσθέσεις στο κείμενο - τις επέβαλε η κριτική που του έγινε και το γεγονός ότι όταν γραφόταν δεν είχα τον απαραίτητο χρόνο να αναπτύξω πλήρως τις διαφορετικές σκέψεις μου ...σε ολόκληρο το μήκος... και το πλάτος των παραγράφων του...)
Παλιές Δημοσιεύσεις για το Ποδήλατο.....μια που το θυμηθήκαμε...
Ημέρα Χωρίς Αυτοκίνητο... Σεπτέμβρης 2005....
Πρώτη Απόπειρα για να γράψω σε Καθημερινή Εφημερίδα..... ....πετυχημένη;
THN ΠΕΜΠΤΗ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ
Κίνηση με ποδήλατο!
ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΑΠΑΛΛΑΓΜΕΝΗ ΑΠΟ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
Είναι φανερό ότι τα τελευταία χρόνια γίνονται προσπάθειες για
την ανάπτυξη της πόλης μας. Προσπάθειες και επιτυχίες που πιστώνονται στο
σύνολο των πολιτικών, επιστημονικών, κοινωνικών και πολιτιστικών φορέων του τόπου.
Δεν είναι μόνο η επιτυχία της ανακύκλωσης μέρους των απορριμμάτων, οι αναπλάσεις στις συνοικίες και στην περιφέρεια ή οι εργασίες ανάδειξης των ενετικών οχυρώσεων ή ακόμα και αυτή η κυκλοφοριακή μελέτη που υπόσχεται μια τελείως διαφορετική εικόνα του κέντρου με εκτεταμένες πεζοδρομήσεις.
Πολλοί από τους κατοίκους της διεκδικούν συνειδητά περισσότερα. Καλύτερες συνθήκες ζωής, λιγότερο καυσαέριο και θόρυβο, τη δυνατότητα να μετακινούνται χωρίς ταλαιπωρία και κίνδυνο, διεκδικούν μια πόλη πιο ζωντανή και πιο σύγχρονη, με περισσότερες διαστάσεις και σίγουρα λιγότερο βαρετή. Οι περισσότερες δραστηριότητες και οι εργασιακοί χώροι συγκεντρώνονται ακόμα στο κέντρο των Χανίων και στην Παλιά Πόλη και οι μετακινήσεις με αυτοκίνητο όχι μόνο προκαλούν περιβαλλοντικά προβλήματα (ακόμα και οπτική ρύπανση και οσμές) αλλά έρχονται σε αντίθεση με τις αρχές προστασίας και την προβολή και ανάδειξη των μνημείων και με τα δικαιώματα των πολιτών με την κατάληψη του δημόσιου χώρου που αποτελεί σημαντικό αγαθό και μπορεί να αποφέρει έσοδα διαφορετικά από τα τέλη στάθμευσης και τη φορολογία. Οι δημόσιες συγκοινωνίες προσφέρουν μια εναλλακτική λύση, αλλά δεν είναι μοναδική.
Ένας από τους τρόπους να μετακινείσαι στην πόλη, εκτός από πεζός, είναι αυτός της κυκλοφορίας με ποδήλατο χωρίς αυτό να σημαίνει ότι διαφέρεις και χωρίς να τυχαίνεις μιας ιδιαίτερης αντιμετώπισης από τις αρχές και από τους “προπορευμέ-νους” οδηγούς. Η παρουσία, πριν λίγα χρόνια, αστυνομικών με ποδήλατα στους δρόμους του κέντρου ήταν ένα θετικό παράδειγμα που σήμερα λείπει από τη συνολική εικόνα. Ίσως αυτό να είναι μια ακόμα καλή ιδέα για την οργάνωση της Δημοτικής Αστυνομίας.
Προκειμένου να αυξηθεί η χρήση των ποδηλάτων ως καθημερινό μέσο συγκοινωνίας, είναι σημαντικό να υπάρξει ένα σύστημα κυκλικών “πορειών” με στόχο να καλύπτεται ολόκληρη η περιοχή της πόλης και όλες οι μετακινήσεις του πληθυσμού. Οι πορείες με ποδήλατο που έγιναν στα Χανιά το χειμώνα 2004 - 2005 ήταν ένας ακόμα τρόπος διεκδίκησης μιας πραγματικότητας που απαιτεί την πόλη πιο καθαρή, πιο ασφαλή και με λιγότερα αυτοκίνητα.
Τέτοιες πρωτοβουλίες πρέπει να γίνονται αποδεκτές, να ενισχύονται και να επιβεβαιώνονται και από την παρουσία των πολιτών και από τη στάση των αρμόδιων φορέων. Χαρακτηριστικό της δημοκρατίας στη χώρα μας είναι, τουλάχιστον τις τελευταίες δεκαετίες, οι αποφάσεις να μπορούν να παίρνονται με τη συμμετοχή και την ενημέρωση όλων των ενδιαφερομένων, στην προσπάθεια να γίνεται όλο και πιο πλατιά, πιο συμμετοχική και πιο αποτελεσματική.
Η Δημοτική αρχή μετά από την απήχηση που είχαν οι κινητοποιήσεις από ομάδες πολιτών και με ευκαιρία την Παγκόσμια μέρα κίνησης χωρίς αυτοκίνητο αποφασίζει σωστά και υπόσχεται να οργανώσει Ποδηλατοδρομία στο κέντρο της πόλης, κλήρωση ποδηλάτων και βράβευση όσων συμμετάσχουν.
Για μια φιέστα που μπορεί να έχει επιτυχία, όλα αυτά είναι παραπάνω από αρκετά, όμως για να δείξεις ότι μια μέρα χωρίς αυτοκίνητο δεν φτάνει για να γίνει η πόλη πιο ανθρώπινη απαιτείται προγραμματισμός, αρκετή δουλειά και θέληση που πιστεύω ότι δεν λείπει από τους ανθρώπους του δήμου. Αυτό που χρειάζεται είναι χρόνος και καλύτερη οργάνωση αλλά μάλλον το 2006 που 22 του Σεπτέμβρη θα βρισκόμαστε στη μέση προεκλογικής περιόδου οι προτεραιότητες θα είναι διαφορετικές.
Δεν φτάνει η επιτυχία της οργάνωσης πριν λίγους μόνο μήνες ημερίδας για το ποδήλατο στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου.
Η διαδικασία για την ένταξη ενός διευρυμένου δικτύου Ποδηλατοδρόμων, που κατά προτίμηση προστατεύονται και φυλάσσονται, στην κυκλοφοριακή μελέτη αξίζει να ξεκινήσει άμεσα και αυτό που λείπει ακόμα σήμερα είναι οι αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου.
Η αντιπαράθεση μια μέρα που ο στόχος μπορεί να είναι κοινός για όλους, δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να λυθούν τα προβλήματα της πόλης, είναι όμως ένας τρόπος για να μείνουν οι διεκδικήσεις ζωντανές και να απαιτήσουν οι ποδηλάτες, όσοι μετακινούνται πεζή, οι μαθητές, οι ηλικιωμένοι, οι επισκέπτες και όσοι δεν έχουν αυτοκίνητο ή δεν θέλουν να έχουν αυτοκίνητο, για άλλη μια φορά, χώρο στην πόλη, ηρεμία, άνεση και ασφάλεια.
Η πορεία με ποδήλατα δεν θα αλλάξει τελικά δρομολόγιο προς κάποιο άλλο μέρος της πόλης, τους Αγ. Αποστόλους για παράδειγμα, ούτε θα είναι απλά μια εκδρομή, θα είναι μια πορεία διεκδικήσεων για μια πόλη απαλλαγμένη απο κυκλοφοριακά προβλήματα.
Είναι σχεδόν ένας χρόνος τώρα που επέστρεψα στην γενέτειρα μου πόλη, τα Χανιά έπειτα από πολλών χρόνων σπουδές που αρκετές φορές είχαν σαν αντικείμενο τους την ίδια μου την πόλη. Πάντα επέστρεφα τα καλοκαίρια και τις γιορτές αλλά αυτό είναι διαφορετικό. Τα τοπία στις πόλεις στην Ευρώπη και τον ανεπτυγμένο κόσμο αλλάζουν με κάθε ευκαιρία, όπως αλλάζουν και εκσυγχρονίζονται και οι υποδομές που προσφέρονται. Εδώ και λίγο καιρό αναρωτιέμαι για το αν τα Χανιά έχουν ήδη αλλάξει πραγματικά.
Πρώτη Απόπειρα για να γράψω σε Καθημερινή Εφημερίδα..... ....πετυχημένη;
THN ΠΕΜΠΤΗ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ
Κίνηση με ποδήλατο!
ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΑΠΑΛΛΑΓΜΕΝΗ ΑΠΟ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
Είναι φανερό ότι τα τελευταία χρόνια γίνονται προσπάθειες για
την ανάπτυξη της πόλης μας. Προσπάθειες και επιτυχίες που πιστώνονται στο
σύνολο των πολιτικών, επιστημονικών, κοινωνικών και πολιτιστικών φορέων του τόπου.
Δεν είναι μόνο η επιτυχία της ανακύκλωσης μέρους των απορριμμάτων, οι αναπλάσεις στις συνοικίες και στην περιφέρεια ή οι εργασίες ανάδειξης των ενετικών οχυρώσεων ή ακόμα και αυτή η κυκλοφοριακή μελέτη που υπόσχεται μια τελείως διαφορετική εικόνα του κέντρου με εκτεταμένες πεζοδρομήσεις.
Πολλοί από τους κατοίκους της διεκδικούν συνειδητά περισσότερα. Καλύτερες συνθήκες ζωής, λιγότερο καυσαέριο και θόρυβο, τη δυνατότητα να μετακινούνται χωρίς ταλαιπωρία και κίνδυνο, διεκδικούν μια πόλη πιο ζωντανή και πιο σύγχρονη, με περισσότερες διαστάσεις και σίγουρα λιγότερο βαρετή. Οι περισσότερες δραστηριότητες και οι εργασιακοί χώροι συγκεντρώνονται ακόμα στο κέντρο των Χανίων και στην Παλιά Πόλη και οι μετακινήσεις με αυτοκίνητο όχι μόνο προκαλούν περιβαλλοντικά προβλήματα (ακόμα και οπτική ρύπανση και οσμές) αλλά έρχονται σε αντίθεση με τις αρχές προστασίας και την προβολή και ανάδειξη των μνημείων και με τα δικαιώματα των πολιτών με την κατάληψη του δημόσιου χώρου που αποτελεί σημαντικό αγαθό και μπορεί να αποφέρει έσοδα διαφορετικά από τα τέλη στάθμευσης και τη φορολογία. Οι δημόσιες συγκοινωνίες προσφέρουν μια εναλλακτική λύση, αλλά δεν είναι μοναδική.
Ένας από τους τρόπους να μετακινείσαι στην πόλη, εκτός από πεζός, είναι αυτός της κυκλοφορίας με ποδήλατο χωρίς αυτό να σημαίνει ότι διαφέρεις και χωρίς να τυχαίνεις μιας ιδιαίτερης αντιμετώπισης από τις αρχές και από τους “προπορευμέ-νους” οδηγούς. Η παρουσία, πριν λίγα χρόνια, αστυνομικών με ποδήλατα στους δρόμους του κέντρου ήταν ένα θετικό παράδειγμα που σήμερα λείπει από τη συνολική εικόνα. Ίσως αυτό να είναι μια ακόμα καλή ιδέα για την οργάνωση της Δημοτικής Αστυνομίας.
Προκειμένου να αυξηθεί η χρήση των ποδηλάτων ως καθημερινό μέσο συγκοινωνίας, είναι σημαντικό να υπάρξει ένα σύστημα κυκλικών “πορειών” με στόχο να καλύπτεται ολόκληρη η περιοχή της πόλης και όλες οι μετακινήσεις του πληθυσμού. Οι πορείες με ποδήλατο που έγιναν στα Χανιά το χειμώνα 2004 - 2005 ήταν ένας ακόμα τρόπος διεκδίκησης μιας πραγματικότητας που απαιτεί την πόλη πιο καθαρή, πιο ασφαλή και με λιγότερα αυτοκίνητα.
Τέτοιες πρωτοβουλίες πρέπει να γίνονται αποδεκτές, να ενισχύονται και να επιβεβαιώνονται και από την παρουσία των πολιτών και από τη στάση των αρμόδιων φορέων. Χαρακτηριστικό της δημοκρατίας στη χώρα μας είναι, τουλάχιστον τις τελευταίες δεκαετίες, οι αποφάσεις να μπορούν να παίρνονται με τη συμμετοχή και την ενημέρωση όλων των ενδιαφερομένων, στην προσπάθεια να γίνεται όλο και πιο πλατιά, πιο συμμετοχική και πιο αποτελεσματική.
Η Δημοτική αρχή μετά από την απήχηση που είχαν οι κινητοποιήσεις από ομάδες πολιτών και με ευκαιρία την Παγκόσμια μέρα κίνησης χωρίς αυτοκίνητο αποφασίζει σωστά και υπόσχεται να οργανώσει Ποδηλατοδρομία στο κέντρο της πόλης, κλήρωση ποδηλάτων και βράβευση όσων συμμετάσχουν.
Για μια φιέστα που μπορεί να έχει επιτυχία, όλα αυτά είναι παραπάνω από αρκετά, όμως για να δείξεις ότι μια μέρα χωρίς αυτοκίνητο δεν φτάνει για να γίνει η πόλη πιο ανθρώπινη απαιτείται προγραμματισμός, αρκετή δουλειά και θέληση που πιστεύω ότι δεν λείπει από τους ανθρώπους του δήμου. Αυτό που χρειάζεται είναι χρόνος και καλύτερη οργάνωση αλλά μάλλον το 2006 που 22 του Σεπτέμβρη θα βρισκόμαστε στη μέση προεκλογικής περιόδου οι προτεραιότητες θα είναι διαφορετικές.
Δεν φτάνει η επιτυχία της οργάνωσης πριν λίγους μόνο μήνες ημερίδας για το ποδήλατο στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου.
Η διαδικασία για την ένταξη ενός διευρυμένου δικτύου Ποδηλατοδρόμων, που κατά προτίμηση προστατεύονται και φυλάσσονται, στην κυκλοφοριακή μελέτη αξίζει να ξεκινήσει άμεσα και αυτό που λείπει ακόμα σήμερα είναι οι αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου.
Η αντιπαράθεση μια μέρα που ο στόχος μπορεί να είναι κοινός για όλους, δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να λυθούν τα προβλήματα της πόλης, είναι όμως ένας τρόπος για να μείνουν οι διεκδικήσεις ζωντανές και να απαιτήσουν οι ποδηλάτες, όσοι μετακινούνται πεζή, οι μαθητές, οι ηλικιωμένοι, οι επισκέπτες και όσοι δεν έχουν αυτοκίνητο ή δεν θέλουν να έχουν αυτοκίνητο, για άλλη μια φορά, χώρο στην πόλη, ηρεμία, άνεση και ασφάλεια.
Η πορεία με ποδήλατα δεν θα αλλάξει τελικά δρομολόγιο προς κάποιο άλλο μέρος της πόλης, τους Αγ. Αποστόλους για παράδειγμα, ούτε θα είναι απλά μια εκδρομή, θα είναι μια πορεία διεκδικήσεων για μια πόλη απαλλαγμένη απο κυκλοφοριακά προβλήματα.
Είναι σχεδόν ένας χρόνος τώρα που επέστρεψα στην γενέτειρα μου πόλη, τα Χανιά έπειτα από πολλών χρόνων σπουδές που αρκετές φορές είχαν σαν αντικείμενο τους την ίδια μου την πόλη. Πάντα επέστρεφα τα καλοκαίρια και τις γιορτές αλλά αυτό είναι διαφορετικό. Τα τοπία στις πόλεις στην Ευρώπη και τον ανεπτυγμένο κόσμο αλλάζουν με κάθε ευκαιρία, όπως αλλάζουν και εκσυγχρονίζονται και οι υποδομές που προσφέρονται. Εδώ και λίγο καιρό αναρωτιέμαι για το αν τα Χανιά έχουν ήδη αλλάξει πραγματικά.
σαν να κάνεις ποδήλατο πολύ καιρό στους ίδιους δρόμους......
λοιπόν.... ... είναι σαν να κάνεις ποδήλατο πολύ καιρό στους ίδιους δρόμους….
θα μπορούσατε να φανταστείτε τον λόφο της Ακρόπολης χωρίς το παραλληλόγραμμο του ναού του Παρθενώνα στην σημερινή του θέση;
αν όχι δεν υποθέτετε για το πλήθος τον προβλημάτων αλλά και τις αντίστοιχες λύσεις τους, που αποκρούει το μνημείο εδώ και χρόνια ….έπειτα από την απελευθέρωση της Ελλάδας…
πιο πριν το μνημείο λεηλατήθηκε από εισβολείς, από τους ντόπιους και πουλήθηκε, έγινε θέατρο μαχών – κατοικήθηκε, ανατινάχθηκε και φιλοξένησε σχεδόν κάθε είδους χρήση, μεταξύ αυτών και αυτή χριστιανικού ναού…..
είναι βέβαια γνωστή η πρόταση κάποιου από τους δημιουργούς του αρχικού πολεοδομικού σχεδίου της Πρωτεύουσας (Schinkel 1834) για τοποθέτηση στον λόφο της Ακρόπολης του παλατιού του Όθωνα και τα πανέμορφα σχέδια με τους φοίνικες να περιβάλουν το μίγμα από ερείπια και νεοκλασικά κτήρια, και αγάλματα με αρχαία θεματολογία σε μια προσπάθεια – στην συγκεκριμένη περίπτωση – ενός μάλλον άκρατου μιμητισμού μιας εποχής που δεν ξέρουμε αν υπήρξε……
ακόμα και στα δύσκολα χρόνια της 7ετίας ….έτσι λένε οι φήμες ….έγιναν κάποιες σκέψεις για ένα υπερμεγέθη καθεδρικό χριστιανικό ναό στην περιοχή……….αν όχι στο χώρο που βρίσκεται σήμερα το νέο Μουσείο... σαν η ανάγκη ενός ναού - και πόσο μάλλον καθεδρικού – μικρή ίσως στις μέρες μας, να ψάχνει απάντηση σε ένα μεγάλεπήβολο έργο από το οποίο όμως λείπει η πίστη.....
οι γενικές αρχές που διέπουν τα σημερινά έργα αποκατάστασης του Παρθενώνα, είναι η αντικατάσταση των φθαρμένων τμημάτων της δομής του με νέα τμήματα, επίσης από Πεντελικό Μάρμαρο και φυσικά η απομάκρυνση όλων των μεταλλικών κυρίως συνδέσμων που είχαν τοποθετηθεί σε παλιότερες φάσεις….
οι εργασίες αυτές συχνά μοιάζουν με το να λύνεις ένα δύσκολο και τεράστιο πάζλ – ή με το παιχνίδι με τα τουβλάκια της Λέγκο που σε πρόσφατη διαφημιστική καμπάνια της είχε χρησιμοποιήσει σαν θέμα της, τι άλλο από τον Παρθενώνα….. άσε ….άπειρα τα τουβλάκια….. στον περιβάλλοντα χώρο της Ακρόπολης, στον λόφο του Φιλοπάππου και αλλού εκεί γύρω, βρίσκονται τα πλακόστρωτα, η αρχιτεκτονική, του Πικιώνη με τεράστια αισθητική και ιστορική αξία αφού αποτελούν μοναδικό παράδειγμα σε ολόκληρη την Ελλάδα και τον κόσμο.
το αρχιτεκτονικό αυτό έργο – όπως όμως και ο ίδιος ο Παρθενώνας – μπορεί να θεωρηθεί σαν αναπόσπαστο κομμάτι του τοπίου – σαν “συστατικό” του εξαιτίας της θέσης του, της αξίας του, της ιστορίας του ή της “παραμονής” του για αξιοσημείωτα μεγάλο διάστημα στην τοποθεσία ή στην “συνείδηση” της περιοχής.
επιπλέον ο όρος τοποθεσία μπορεί να καλύπτει χαρακτηριστικά τοπία όπως πλαγιές, λόφους, σημεία από όπου υπάρχει θέα αλλά είναι ακόμα αποδεκτός και για αστικές περιοχές αλλά και κτήρια που αξίζουν την προστασία λόγω της αξίας τους ή λόγω της ευνοημένης θέσης τους.
άλλωστε είναι συχνός αυτός ο χαρακτηρισμός αστικών περιοχών με τον όρο “τοποθεσίες” και είναι κοινά αποδεκτό ότι τοποθεσία και τοπίο αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο…. (ο όρος χρησιμοποιείται στην Ελβετία στον ομοσπονδιακό νόμο του 1995 και στο νόμο του καντονιού της Γενεύης της 4ης Ιουνίου του 1976 στο άρθρο 35).
δεν θέλω να γράψω σαν ειδικός, αφού δεν είμαι άλλωστε αλλά ίσως παλιότερες προτάσεις από ανθρώπους και κοινωνικούς φορείς που δραστηριοποιούνται υπέρ της ελεύθερης πρόσβασης στον εκεί χώρο, για μια πορεία διαμαρτυρίας με ποδήλατα πάνω στις χαράξεις και τα σχέδια των πλακόστρωτων, που είναι βέβαια φτιαγμένα για περιπάτους με τα πόδια, να μην ήταν οι καλύτερες. Βέβαια απλές, έστω και καθημερινές επισκέψεις ποδηλατών σε μικρούς αριθμούς μάλλον δεν πρόκειται να βλάψουν τον χώρο. αλλιώς θα πρέπει να απαγορευτούν και τα τακούνια ….οι γόβες!.
στις αντιδράσεις αυτές που προκαλούνται από γελοίες απαγορεύσεις και μάλιστα εκ μέρους ….των αρχαιοφυλάκων που είναι από ότι φαίνεται οι τελευταίοι στην ιεραρχία των συμβασιούχων του ΥΠ.ΠΟ. μπορεί να χρειάζεται προσοχή με το υπουργείο αλλά και άλλους φορείς όπως για παράδειγμα με την Ε.Α.Χ.Α.
αλλά πρέπει να γίνει συνήθεια και η απαίτηση του αυτονόητου….ειδικά όταν μερικοί – αδιευκρίνιστο ποιοι - έχουν υπερεκτιμήσει την εξουσία που έχουν, που τους δίνει το καθήκον και η επαγγελματική τους ιδιότητα.
πάντως οι προθέσεις των επίσημων φορέων δεν είναι πάντα κακές!
ούτως ή άλλως, στις περισσότερες από αυτές τις περιπτώσεις – σε αυτήν την διεκδικητική προσπάθεια δηλαδή, υπουργεία και οργανισμοί μπορεί να έχουν αποδειχθεί κάτι παραπάνω από χρήσιμοι σύμμαχοι….
και στην περίπτωση των μνημείων στο κέντρο της Αθήνας τα έργα που έχουν ήδη γίνει έχουν μεγάλη σημασία….
αν ήταν μια παρέμβαση που θεωρούνταν απαράδεκτη, όπως πληροφορήθηκα τουλάχιστον ένα χρόνο πριν από τις διαδικτυακές μου δραστηριότητες, ήταν η προσθήκη μιας σιδερένιας σκάλας δίπλα στα πέτρινα σκαλάκια της Πνύκας…
σαν προχειρότητα για τις ανάγκες που προέκυψαν στους Ολυμπιακούς που τελικά έμεινε για πολύ καιρό εκεί……
ειδική αναφορά πρέπει να γίνει και σε πολλές περιπτώσεις που ελεύθεροι χώροι μέσα ή γύρω από μνημειακά σύνολα λειτουργούν σαν τεράστιοι χώροι στάθμευσης αυτοκινήτων μέσα σε μια γενική συνωμοτική ανέχεια και συμφωνία…..
αρκετά όμως με την Ακρόπολη, ήταν απλά μια δικαιολογία, απλά για να τηρήσω παλιότερη υπόσχεση μου για μια ….μεταμεσονύχτια βόλτα στην γειτονιά ….ας συνεχίσουμε αλλού αυτήν την βόλτα…..
….αφού τέτοιες φάσεις τα περισσότερα ελληνικά μνημεία έχουν περάσει πολλές…. ανάλογες σε αριθμό με τις αλλαγές και τις εξελίξεις, στην θεωρία των αποκαταστάσεων και την τεχνολογία που χρησιμοποιείται στα έργα….
….σε αυτές τις φάσεις και στις ενέργειες, στις αποφάσεις που παίρνονται για την διατήρηση και την ανάπλαση των μνημείων δεν παραλείπεται η ….εμφάνιση και συνεπώς η αποτύπωση μέσα στον χρόνο και μέσα στον κατά συνέπεια κατασκευασμένο …χώρο διάφορων πολιτικών και φυσικά οικονομικών “διαστάσεων”…
με την χρήση και τα χρόνια οι χώροι και τα υλικά αποκτούν μια υπόσταση διαφορετική, τα ερείπια ταιριάζουν στην αισθητική πολλών… και ο καλύτερος τρόπος να τα σώζεις είναι με μεθόδους ίδιες με αυτές που πρώτο-φτιάχτηκαν, δεν είναι όμως τόσο απλό να γυρνάμε προς τα πίσω…
...με το κόστος τέτοιων εγχειρημάτων αποδεδειγμένα απαγορευτικό είναι προτιμότερο οι συναλλαγές που κινούνται γύρω από αυτήν την ανάγκη διατήρησης των μνημείων να προσδιορίζονται μέσω ενός πολιτικού και οικονομικού συστήματος που να ελέγχει αυτές τις κατά τα άλλα κρατικές συναλλαγές έτσι ώστε να αποτελούν ταυτόχρονα και πηγή ενίσχυσης προσωπικών επιλογών και σκοπιμοτήτων.
ακόμα χειρότερα το σύστημα αυτό θα αυτοτροφοδοτείται όχι μόνο με την επιλεκτική διαλογή των μελών του αλλά κυρίως με την προϋπόθεση της ένταξης σε αυτό και ιδιωτικών συμφερόντων και την παραχώρηση σε αυτά μέρους των έργων ή μελλοντικά της εκμετάλλευσης ακόμα και της ουσιαστικής κυριότητας των χώρων.
…..μπροστά στον τρόμο που προκαλεί η Ελλαδίτσα μέχρι πρόσφατα γεμάτη Αρχαιολογικούς χώρους και με ξεκάθαρη έως το 2004, μια προοπτική, μια προδιάθεση για ένα μέλλον με μεγάλο αριθμό από Αρχαιολογικά Πάρκα είναι δυνατόν να μην προχωρήσεις σε ένα τεράστιο αριθμό αποχαρακτηρισμών; Πως αλλιώς θα γίνουν τόσο εύκολα πραγματικότητα …οι συνθήκες που θα επιτρέπουν την διαπλοκή όπως αυτή περιγράφεται παραπάνω……και η πίτα φαγωμένη …και ο σκύλος χορτάτος… μια απροκάλυπτη πολιτική..... ....αυτή του 100% εφικτού....
ναι δεν είναι για γέλια να ανεβαίνεις στην Πνύκα…. …ειδικά όταν κρίνεσαι για τις μέχρι τώρα σκέψεις σου…. ….και μάλλον δεν δικαιολογούνται εδώ τέτοιες υποθέσεις….
θα μπορούσατε να φανταστείτε τον λόφο της Ακρόπολης χωρίς το παραλληλόγραμμο του ναού του Παρθενώνα στην σημερινή του θέση;
αν όχι δεν υποθέτετε για το πλήθος τον προβλημάτων αλλά και τις αντίστοιχες λύσεις τους, που αποκρούει το μνημείο εδώ και χρόνια ….έπειτα από την απελευθέρωση της Ελλάδας…
πιο πριν το μνημείο λεηλατήθηκε από εισβολείς, από τους ντόπιους και πουλήθηκε, έγινε θέατρο μαχών – κατοικήθηκε, ανατινάχθηκε και φιλοξένησε σχεδόν κάθε είδους χρήση, μεταξύ αυτών και αυτή χριστιανικού ναού…..
είναι βέβαια γνωστή η πρόταση κάποιου από τους δημιουργούς του αρχικού πολεοδομικού σχεδίου της Πρωτεύουσας (Schinkel 1834) για τοποθέτηση στον λόφο της Ακρόπολης του παλατιού του Όθωνα και τα πανέμορφα σχέδια με τους φοίνικες να περιβάλουν το μίγμα από ερείπια και νεοκλασικά κτήρια, και αγάλματα με αρχαία θεματολογία σε μια προσπάθεια – στην συγκεκριμένη περίπτωση – ενός μάλλον άκρατου μιμητισμού μιας εποχής που δεν ξέρουμε αν υπήρξε……
ακόμα και στα δύσκολα χρόνια της 7ετίας ….έτσι λένε οι φήμες ….έγιναν κάποιες σκέψεις για ένα υπερμεγέθη καθεδρικό χριστιανικό ναό στην περιοχή……….αν όχι στο χώρο που βρίσκεται σήμερα το νέο Μουσείο... σαν η ανάγκη ενός ναού - και πόσο μάλλον καθεδρικού – μικρή ίσως στις μέρες μας, να ψάχνει απάντηση σε ένα μεγάλεπήβολο έργο από το οποίο όμως λείπει η πίστη.....
οι γενικές αρχές που διέπουν τα σημερινά έργα αποκατάστασης του Παρθενώνα, είναι η αντικατάσταση των φθαρμένων τμημάτων της δομής του με νέα τμήματα, επίσης από Πεντελικό Μάρμαρο και φυσικά η απομάκρυνση όλων των μεταλλικών κυρίως συνδέσμων που είχαν τοποθετηθεί σε παλιότερες φάσεις….
οι εργασίες αυτές συχνά μοιάζουν με το να λύνεις ένα δύσκολο και τεράστιο πάζλ – ή με το παιχνίδι με τα τουβλάκια της Λέγκο που σε πρόσφατη διαφημιστική καμπάνια της είχε χρησιμοποιήσει σαν θέμα της, τι άλλο από τον Παρθενώνα….. άσε ….άπειρα τα τουβλάκια….. στον περιβάλλοντα χώρο της Ακρόπολης, στον λόφο του Φιλοπάππου και αλλού εκεί γύρω, βρίσκονται τα πλακόστρωτα, η αρχιτεκτονική, του Πικιώνη με τεράστια αισθητική και ιστορική αξία αφού αποτελούν μοναδικό παράδειγμα σε ολόκληρη την Ελλάδα και τον κόσμο.
το αρχιτεκτονικό αυτό έργο – όπως όμως και ο ίδιος ο Παρθενώνας – μπορεί να θεωρηθεί σαν αναπόσπαστο κομμάτι του τοπίου – σαν “συστατικό” του εξαιτίας της θέσης του, της αξίας του, της ιστορίας του ή της “παραμονής” του για αξιοσημείωτα μεγάλο διάστημα στην τοποθεσία ή στην “συνείδηση” της περιοχής.
επιπλέον ο όρος τοποθεσία μπορεί να καλύπτει χαρακτηριστικά τοπία όπως πλαγιές, λόφους, σημεία από όπου υπάρχει θέα αλλά είναι ακόμα αποδεκτός και για αστικές περιοχές αλλά και κτήρια που αξίζουν την προστασία λόγω της αξίας τους ή λόγω της ευνοημένης θέσης τους.
άλλωστε είναι συχνός αυτός ο χαρακτηρισμός αστικών περιοχών με τον όρο “τοποθεσίες” και είναι κοινά αποδεκτό ότι τοποθεσία και τοπίο αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο…. (ο όρος χρησιμοποιείται στην Ελβετία στον ομοσπονδιακό νόμο του 1995 και στο νόμο του καντονιού της Γενεύης της 4ης Ιουνίου του 1976 στο άρθρο 35).
δεν θέλω να γράψω σαν ειδικός, αφού δεν είμαι άλλωστε αλλά ίσως παλιότερες προτάσεις από ανθρώπους και κοινωνικούς φορείς που δραστηριοποιούνται υπέρ της ελεύθερης πρόσβασης στον εκεί χώρο, για μια πορεία διαμαρτυρίας με ποδήλατα πάνω στις χαράξεις και τα σχέδια των πλακόστρωτων, που είναι βέβαια φτιαγμένα για περιπάτους με τα πόδια, να μην ήταν οι καλύτερες. Βέβαια απλές, έστω και καθημερινές επισκέψεις ποδηλατών σε μικρούς αριθμούς μάλλον δεν πρόκειται να βλάψουν τον χώρο. αλλιώς θα πρέπει να απαγορευτούν και τα τακούνια ….οι γόβες!.
στις αντιδράσεις αυτές που προκαλούνται από γελοίες απαγορεύσεις και μάλιστα εκ μέρους ….των αρχαιοφυλάκων που είναι από ότι φαίνεται οι τελευταίοι στην ιεραρχία των συμβασιούχων του ΥΠ.ΠΟ. μπορεί να χρειάζεται προσοχή με το υπουργείο αλλά και άλλους φορείς όπως για παράδειγμα με την Ε.Α.Χ.Α.
αλλά πρέπει να γίνει συνήθεια και η απαίτηση του αυτονόητου….ειδικά όταν μερικοί – αδιευκρίνιστο ποιοι - έχουν υπερεκτιμήσει την εξουσία που έχουν, που τους δίνει το καθήκον και η επαγγελματική τους ιδιότητα.
πάντως οι προθέσεις των επίσημων φορέων δεν είναι πάντα κακές!
ούτως ή άλλως, στις περισσότερες από αυτές τις περιπτώσεις – σε αυτήν την διεκδικητική προσπάθεια δηλαδή, υπουργεία και οργανισμοί μπορεί να έχουν αποδειχθεί κάτι παραπάνω από χρήσιμοι σύμμαχοι….
και στην περίπτωση των μνημείων στο κέντρο της Αθήνας τα έργα που έχουν ήδη γίνει έχουν μεγάλη σημασία….
αν ήταν μια παρέμβαση που θεωρούνταν απαράδεκτη, όπως πληροφορήθηκα τουλάχιστον ένα χρόνο πριν από τις διαδικτυακές μου δραστηριότητες, ήταν η προσθήκη μιας σιδερένιας σκάλας δίπλα στα πέτρινα σκαλάκια της Πνύκας…
σαν προχειρότητα για τις ανάγκες που προέκυψαν στους Ολυμπιακούς που τελικά έμεινε για πολύ καιρό εκεί……
ειδική αναφορά πρέπει να γίνει και σε πολλές περιπτώσεις που ελεύθεροι χώροι μέσα ή γύρω από μνημειακά σύνολα λειτουργούν σαν τεράστιοι χώροι στάθμευσης αυτοκινήτων μέσα σε μια γενική συνωμοτική ανέχεια και συμφωνία…..
αρκετά όμως με την Ακρόπολη, ήταν απλά μια δικαιολογία, απλά για να τηρήσω παλιότερη υπόσχεση μου για μια ….μεταμεσονύχτια βόλτα στην γειτονιά ….ας συνεχίσουμε αλλού αυτήν την βόλτα…..
….αφού τέτοιες φάσεις τα περισσότερα ελληνικά μνημεία έχουν περάσει πολλές…. ανάλογες σε αριθμό με τις αλλαγές και τις εξελίξεις, στην θεωρία των αποκαταστάσεων και την τεχνολογία που χρησιμοποιείται στα έργα….
….σε αυτές τις φάσεις και στις ενέργειες, στις αποφάσεις που παίρνονται για την διατήρηση και την ανάπλαση των μνημείων δεν παραλείπεται η ….εμφάνιση και συνεπώς η αποτύπωση μέσα στον χρόνο και μέσα στον κατά συνέπεια κατασκευασμένο …χώρο διάφορων πολιτικών και φυσικά οικονομικών “διαστάσεων”…
με την χρήση και τα χρόνια οι χώροι και τα υλικά αποκτούν μια υπόσταση διαφορετική, τα ερείπια ταιριάζουν στην αισθητική πολλών… και ο καλύτερος τρόπος να τα σώζεις είναι με μεθόδους ίδιες με αυτές που πρώτο-φτιάχτηκαν, δεν είναι όμως τόσο απλό να γυρνάμε προς τα πίσω…
...με το κόστος τέτοιων εγχειρημάτων αποδεδειγμένα απαγορευτικό είναι προτιμότερο οι συναλλαγές που κινούνται γύρω από αυτήν την ανάγκη διατήρησης των μνημείων να προσδιορίζονται μέσω ενός πολιτικού και οικονομικού συστήματος που να ελέγχει αυτές τις κατά τα άλλα κρατικές συναλλαγές έτσι ώστε να αποτελούν ταυτόχρονα και πηγή ενίσχυσης προσωπικών επιλογών και σκοπιμοτήτων.
ακόμα χειρότερα το σύστημα αυτό θα αυτοτροφοδοτείται όχι μόνο με την επιλεκτική διαλογή των μελών του αλλά κυρίως με την προϋπόθεση της ένταξης σε αυτό και ιδιωτικών συμφερόντων και την παραχώρηση σε αυτά μέρους των έργων ή μελλοντικά της εκμετάλλευσης ακόμα και της ουσιαστικής κυριότητας των χώρων.
…..μπροστά στον τρόμο που προκαλεί η Ελλαδίτσα μέχρι πρόσφατα γεμάτη Αρχαιολογικούς χώρους και με ξεκάθαρη έως το 2004, μια προοπτική, μια προδιάθεση για ένα μέλλον με μεγάλο αριθμό από Αρχαιολογικά Πάρκα είναι δυνατόν να μην προχωρήσεις σε ένα τεράστιο αριθμό αποχαρακτηρισμών; Πως αλλιώς θα γίνουν τόσο εύκολα πραγματικότητα …οι συνθήκες που θα επιτρέπουν την διαπλοκή όπως αυτή περιγράφεται παραπάνω……και η πίτα φαγωμένη …και ο σκύλος χορτάτος… μια απροκάλυπτη πολιτική..... ....αυτή του 100% εφικτού....
ναι δεν είναι για γέλια να ανεβαίνεις στην Πνύκα…. …ειδικά όταν κρίνεσαι για τις μέχρι τώρα σκέψεις σου…. ….και μάλλον δεν δικαιολογούνται εδώ τέτοιες υποθέσεις….
Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2008
τυχερός - άτυχος
.....για τον κ.Ζαχόπουλο ο χαρακτηρισμός... ...για μένα το πρόσωπο των ημερών δεν είναι άλλο από την πανέμορφη μπατσίνα με τον μπλε - γκρι μάλλινο; σκούφο που πηγαινοφέρει την κατηγορούμενη, πότε στον ανακριτή - πότε στον εισαγγελέα - πότε στον Κορυδαλό....... έχει ένα προφίλ ....αρχαιοελληνικό.... ...λίγο πρησμένη μύτη και ένα ύφος.......