(σαν …Πρόλογος)
Η εργασία έγινε δυνατή λόγω της βοήθειας που είχα από επιστήμονες και φορείς υπηρεσιών της πόλης, που δέχτηκαν να συναντηθούν μαζί μου και απάντησαν στις ερωτήσεις μου σχετικά με την ιστορική πόλη των Χανίων και την εξέλιξη της μέχρι σήμερα.
Πολύτιμη ήταν η βοήθεια από την καθηγήτρια μου κ. Τσουκάτου, κυρίως για τις συμβουλές της και την προτροπή της να πραγματοποιήσω αυτές τις επισκέψεις:
Πρώτα στην Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου Χανίων και στην συνέχεια στο Γραφείο Παλιάς πόλης Χανίων όπου ενημερώθηκα για την κατάσταση και τις προοπτικές της παλιάς πόλης και την θέση, τα έργα και τις ενέργειες του γραφείου και του Δήμου.
Μερικές από τις επόμενες συναντήσεις μου έγιναν με ανθρώπους, επιστήμονες που εργάζονται στην πόλη των Χανίων σε διάφορους φορείς και σαν ελεύθεροι επαγγελματίες, όπως την κ. Στ. Μαρκουλάκη από την ΚΕ΄ Εφορία Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων και τον κ. Νι.Κα. Αρχιτέκτονα Μηχανικό Ε.Μ.Π. που μου παρείχαν υλικό (μελέτες, φωτογραφίες και χάρτες).
Τα σημαντικότερα σημεία της φιλικής μας συνάντησης σχετικά με έργα σήμερα στην παλιά πόλη αλλά και για την κατάσταση στο ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα και την εξέλιξη του, ήταν όσο αφορά την παλιά πόλη η συνειδητοποίηση της ανάγκης να αποδοθεί το σύνολο στους πραγματικούς του χρήστες, στους κατοίκους και τους επισκέπτες του και να μην αντιμετωπίζεται σαν ένα νεκρό μνημείο ….με έντονη την επεμβατική νοοτροπία φορέων….
….. χωρίς όμως αυτό να γίνεται σε βάρος των αρχών και του νομοθετικού πλαισίου προστασίας των μνημείων αλλά να επιτυγχάνεται με την προσεκτική μελέτη και ένταξη των νέων έργων, ρυθμίσεων και αναπλάσεων που θα πρέπει να έχουν ευελιξία και καινοτόμα χαρακτηριστικά ακόμα και αν έρχονται σε αντίθεση με τις έντονες τουριστικές χρήσεις και το συμφέρον των επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται εκεί.
Η πιο πρόσφατη επίσκεψη μου έγινε στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου όπου ενημερώθηκα για διάφορα θέματα που αφορούν τα ιστορικά Χανιά και το Κ.Α.Μ. την λειτουργία του και την κατασκευή του. Στόχος του κέντρου από την διατύπωση κιόλας του προγράμματός του ήταν η ανάληψη διαφόρων δραστηριοτήτων και εκδηλώσεων, που εστιάζουν στα προβλήματα της Αρχιτεκτονικής και προβάλλουν τα χαρακτηριστικά της που αντιπροσωπεύουν μια "Μεσογειακή" ταυτότητα.
Για το χώρο που φιλοξενεί το κέντρο, το “μεγάλο Αρσενάλι” που χρονολογείται από τα Ενετικά χρόνια χωρίς να είμαστε βέβαιοι για την τότε χρήση του, γνωρίζουμε ότι επί Τουρκοκρατίας απέκτησε ένα ακόμη όροφο και χρησιμοποιήθηκε μεταξύ άλλων σαν φυλακή αλλά και σαν σχολείο. Το σημερινό κτήριο είναι αποτέλεσμα όλων αυτών των προσθηκών και μεταβολών στις χρήσεις του και είναι κυρίως η θέση του στην “μέση” του εσωτερικού λιμένα που οδήγησε στην επαναχρησιμοποίηση του.
Η αναστήλωση οδηγείται από την αρχική μορφή και όλες τις σημαντικές μεταβολές της στην εξέλιξη του κτηρίου και εφαρμόζει νέα διακριτά τεχνολογικά στοιχεία. Η εμφανής ξύλινη κατασκευή στο εσωτερικό “αναφέρεται” σε ανάλογες περιπτώσεις χρηστικών και χειρονακτικών επεμβάσεων στο μνημείο και στην πόλη. (αγαπητέ Τοτόρη αυτήν την απάντηση περιμένουμε από εσένα, μας δουλεύουν; είναι μια εφαρμογή τεχνολογικής και τεχνικής καινοτομίας μεγάλης κλίμακας; τα δοκάρια εκτός από γιγάντια - δεν είναι σίγουρα ¨χειροποίητα¨ - τα έχουν φέρει και από την Ιταλία! ενώ π.χ. η μεταλλική πόρτα στον χώρο του μπαρ είναι περασμένη με τον τροχό και είχε αποκτήσει από νωρίς μια γλυκειά σκουριά... οι δε όψεις είναι μάλλον αντιπροσωπευτικές του τι σημαίνει αντιστρεψιμότητα της επέμβασης στο μνημείο - άσε που για κάποιους λόγους που οι πολλοί υποπτευόμαστε ...μπορεί μια μέρα να βαφτούν με κάποιο βερνίκι ή χημικό ή αυτό το λάδι αδιαβροχοποίησης της πέτρας... κατα τα άλλα είναι ενεργοβόρο σαν διάολος - για το ΚΑΜ μιλάμε - αλλά με χρηστικότητα αναλογη βιομηχανικής αρχιτεκτονικής... ; )
Το ερώτημα είναι το κατά πόσο ανάλογα έργα αναστηλώσεων στην παλιά πόλη γίνονται με βάση ουσιαστικό προγραμματισμό και ποιά είναι τα θετικά σημεία του. Η ουσιαστική αρχή ενεργειών που αφορούσαν την κατάσταση του ενετικού λιμένα και της παλιάς πόλης έγινε πριν από 40 περίπου χρόνια και αρχικά η ”έλλειψη” αυστηρού προγραμματισμού δεν είχε μεγάλες συνέπειες. Σήμερα είναι όμως απαραίτητο να υπάρχει μια ουσιαστική παρακολούθηση της πορείας όλων των ενεργειών.
Η συζήτηση μετατοπίστηκε και σε κάποια ειδικά μορφολογικά χαρακτηριστικά κτηρίων στο ιστορικό κέντρο και τους τρόπους με τους οποίους διατηρούνται με το πέρασμα του χρόνου.
Μέχρι πριν μία τουλάχιστον δεκαετία η εικόνα που επικρατούσε στις προτάσεις για την πολεοδομική οργάνωση των πόλεων ήταν αυτή της έντονης προαστιοποίησης των ευρύτερων περιοχών γύρω τους.
Η προσπάθειες για την εδραίωση νέων και ενιαίων πολιτικών και οι νέες ανατροπές των αριθμητικών δεδομένων οδήγησε στην διαφοροποίηση από παλιότερους τρόπους ανάπτυξης που πιστεύω ότι θα αλλάξει και την εικόνα των επεκτάσεων των πόλεων.
Εδώ έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη της χωροθέτησης, των υπηρεσιών και των σχολών του Πολυτεχνείου Κρήτης μέσα και γύρω από την πόλη, σε κτήρια που παραχωρήθηκαν για τους σκοπούς αυτούς ή αποτέλεσαν δωρεές ιδιωτών, με αποτέλεσμα σήμερα να του ανήκει μια μεγάλη περιουσία.
Στα Xανιά η πρώτη κατοικία, έδρα, του Πολυτεχνείου ήταν σε κτήριο στην παλιά πόλη που δεσπόζει του ενετικού λιμανιού (στο Καστέλι), αργότερα επεκτάθηκε στην παλιά Γαλλική σχολή, στην συνοικία της Χαλέπας όπου στεγάζεται εδώ και μερικά χρόνια η Αρχιτεκτονική σχολή και σχεδόν ταυτόχρονα στο campus στο Aκρωτήρι.
Αυτός ο άξονας που σαν ακτίνα κύκλου ξεκινάει από το κέντρο της Μεσαιωνικής Πόλης (σαν κέντρο μπορούμε να θεωρήσουμε τόσο το λόφο του Καστελιού, όσο και το κτήριο του Κ.Α.Μ. ακόμα και το παραδοσιακό κέντρο των Χανίων στην πλατεία της Δημοτική Αγοράς) και φτάνει προς το ανατολικότερο όριο της σύγχρονης πόλης συναντά στην πορεία του σημαντικά σημεία ― τοπόσημα γειτονιών και περιοχών των Xανίων.
Το σπουδαιότερο, η κατοικία του Ελ. Βενιζέλου και στην συνέχεια ο διαμορφωμένος ταφικός χώρος που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου του Πρ. Ηλία. Κατά την διάρκεια αυτής της υποθετικής διαδρομής συναντάμε μεγάλο αριθμό διατηρητέων κτηρίων – κυρίως στην περιοχή της Χαλέπας ξεκινώντας όμως από την βίλα Κούνδουρου – πολιτιστικό κέντρο σήμερα – στην περιοχή με το τοπωνύμιο Μπάνια. Πιο ψηλά μπορούμε να αναφέρουμε τα Ταμπακαριά, το χώρο που θα ανεγερθεί το μελλοντικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρχιτεκτονικά σύνολα όπως η οδός Χαλέπας και η συνοικία Μεϊντάνι ακόμα και το κτήριο του Τ.Ε.Ι. δίπλα στον Ι.Ν. της Ευαγγελίστριας.
Αν συμπληρώσει κανείς την σημασία την ιστορική αλλά και την σημασία της παιδείας και της εκπαίδευσης για το νησί της Kρήτης, την πρώτη Kρητική Πολιτεία και την σημερινή κοινωνία (ήδη από τον 19ο αιώνα ένα ή περισσότερα από τα πρώτα διδασκαλεία, που ανήκε στην Εκκλησία λειτουργούσε στην περιοχή του Ακρωτηρίου) καταλαβαίνει την ανάγκη να ολοκληρωθεί ένα σενάριο συνέχειας – συνοχής και επαφής, ένας άξονας που να δια - περνά τα όρια του δομημένου περιβάλλοντος και της πόλης όπως μας παρουσιάζεται σήμερα ή διαφορετικά ένα όριο μέσα στην ίδια πόλη που αδιαφορώντας για τα διοικητικά όρια – την γειτονία σε εκείνο το σημείο των Δήμων Χανίων και Ακρωτηρίου να σηματοδοτεί αυτή την αδιαίρετη ενότητα της παιδείας και της κοινωνίας μέχρι τις σημερινές μέρες.
Στην πραγματικότητα αυτή η ακτίνα κύκλου που ουσιαστικά ακολουθεί την παραλιακή ζώνη Ανατολικά του παλιού λιμανιού των Χανίων μπορεί να αποτελείται από περισσότερες επί μέρους διαδρομές: Κ.Α.Μ. (ή Πρυτανεία) με Πύλη της Άμμου, μέσω των Νεωρίων και των ανατολικών προμαχώνων των ενετικών οχυρώσεων ή ακόμα καλύτερα Πλατεία Αγοράς με Κουμ – Καπί μέσω της οδού Νικηφόρου Φωκά, μπορεί να είναι το πρώτο τμήμα, η πρώτη υποθετική διαδρομή. Δεύτερη στην σειρά η ίδια η παραλιακή ζώνη με τις συγκεντρωμένες χρήσεις αναψυχής στο Κουμ – Καπί από την Πύλη της Άμμου μέχρι το θέατρο Βλησίδη ή έως το ύψωμα με τον σταθμό της ΔΕΥΑΧ και την βίλα Κούνδουρου. Τρίτο επί μέρους τμήμα η περιοχή Μπάνια μέχρι τα παλιά Ταμπακαριά, εκεί βρίσκεται η γνωστή Χονολουλού, καταλήγει επίσης το ρέμα του Αγ. Παντελεήμονα και τέταρτο τμήμα η παραλία ακριβώς των Ταμπακαριών με τα διατηρητέα κτήρια στην οδό Βιβιλάκη. Δύο είναι οι σημειώσεις που έχουμε να κάνουμε για αυτές τις περιοχές και κτήρια όπως περιγράφονται και ξεδιπλώνονται κατά μήκος της ανατολικής επέκτασης των ιστορικών Χανίων. Η ίδια η πύλη Sabbionara (παραλιακή πύλη) οφείλει το όνομα της όσο και την ύπαρξη της στην επικείμενη παραλία.
Το μήκος από τις οχυρώσεις έως το απέναντι όριο της παραλίας πρέπει να είχε χρηστική σημασία, έστω σαν χώρος αναμονής ή διανυκτέρευσης πριν την είσοδο στην ελεγχόμενη από τα τείχη πόλη. Αυτός είναι ο λόγος που η ίδια ονομασία επαναλαμβάνεται σε κάθε παρόμοια τοπολογία ακόμα και στο Μεσαιωνικό Ρέθυμνο, το Ηράκλειο και αλλού την ίδια εποχή. Σε πολλές παρόμοιες περιπτώσεις η άμυνα του κεντρικού φρουρίου εξασφαλιζόταν με ένα επιπλέον οχυρό στην απέναντι άκρη της παραλίας. Στην περίπτωση των Χανίων όμως είναι το ανάγλυφο, κυρίως το υψόμετρο ανατολικά που αποκαλύπτει την πόλη και την εκθέτει σε κάθε αδιάκριτη ματιά. Όσο αφορά την περιοχή Μπάνια σε πρόσφατες αναπλάσεις έχουν διαμορφωθεί υπαίθρια καθιστικά και έχουν βελτιωθεί τα πεζοδρόμια με αντικατάσταση της πλακόστρωσης. Για την περιοχή των παλιών Ταμπακαριών προέχει η επανακήρυξη τους σαν διατηρητέα βιομηχανικά μνημεία καθώς και οι εργασίες επισκευής και επανάχρησης τους. Λίγο πιο ψηλά από το κτήριο της σχολής Αρχιτεκτονικής έχει χωροθετηθεί το νέο Αρχαιολογικό Μουσείο. Έχει μεγάλη σημασία να καταλάβουμε την περιοχή εκείνη της πόλης μεταξύ Χανίων και Χαλέπας. Το Τουρκικό αρχικά προάστιο της Χαλέπας διαμορφώθηκε γύρω από οικιστικούς πυρήνες – χωριά – που προϋπήρχαν στην περιοχή – Μεϊντάνι, Φακωθιανά ήταν μερικά από αυτά. Στην περιοχή, έξω από τα όρια αυτών των οικισμών υπήρχαν μετόχια και μόνο αργότερα με την ανάπτυξη της πόλης έξω από τα τείχη άρχισαν να κτίζονται οι ιδιωτικές βίλες και τα θαυμαστά νεοκλασικά. Έτσι με την αύξηση της οικοδομικής δραστηριότητας έπαψαν να είναι διακριτά τα όρια μεταξύ πόλης και προαστίου. Η οικοδόμηση και η ταυτόχρονη πολεοδόμηση – έστω και μερική – της περιοχής στο άκρο του ρέματος του Αγ. Παντελεήμονα, με τους μεγάλους κήπους, τα κτήρια στους αναληματικούς τοίχους και την σχεδόν ηθελημένη αδιαφορία για την συνέχεια τον οδών δημιούργησε σήμερα ένα “τεχνητό” οικιστικό περιβάλλον. Η εγκατάλειψη πολλών από τα κηρυγμένα κτήρια στην περιοχή και οι ανάγκες διατήρησης τους μας οδηγεί στην πρόταση να διασπαρθούν οι λειτουργίες του νέου μουσείου και μέρος τον μόνιμων εκθέσεων του σε κτήρια της περιοχής που βρίσκονται σε μικρή απόσταση από αυτό και στα άκρα ακτινών που σχηματίζουν μια βεντάλια Βόρεια και Βορειοανατολικά από αυτό, γύρω από το ίδρυμα Ελ. Βενιζέλου, στο Μουσείο και στην οικία Βενιζέλου, στην οικία Μπλούμ, στο Παλατάκι, στο Προξενείο και αλλού….
Το τμήμα Δυτικής Κρήτης του Τ.Ε.Ε. έχει αναφερθεί επανειλημμένα στην περιοχή και την ανάγκη προστασίας της Χαλέπας και των κηρυγμένων κτηρίων από την υπερβολική οικοδόμηση και τα μεγάλα ύψη των σημερινών πολυκατοικιών. Οι προτάσεις του μέσα από την εργασία ομάδων αρχιτεκτόνων και μηχανικών δεν περιορίζονται μόνο στην καταγραφή και την κατηγοριοποίηση του συνόλου των αξιόλογων κτηρίων στις εκεί γειτονιές.
Κάτω από την εποπτεία του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων έγιναν προτάσεις για την βελτίωση της επισκεψιμότητας της περιοχής και την διαμόρφωση διαδρομών μέσα στην Χαλέπα, με τρόπο που να αποκαλύπτονται, να γίνουν ορατά και με τον τρόπο να εξασφαλιστεί η διατήρηση μερικών από αυτά τα αξιόλογα σύνολα κτηρίων αλλά και οι μεμονωμένες μονάδες στην ευρύτερη περιοχή.
Για την περιοχή της Χαλέπας και τους αρχικούς οικιστικούς πυρήνες της έχουν γραφτεί πολλά και θα εξακολουθήσουν να γίνονται εργασίες και μελέτες για τον λόγο αυτόν θα προσπαθήσουμε να βρούμε ένα τρόπο να ξεφύγουμε από τα όρια της. Η μεθοδολογία που θα ακολουθηθεί βασίζεται στον ορισμό νέων σημείων, τόπων – τοπόσημων ή διαφορετικά, βημάτων ώστε να δημιουργηθεί η αναγκαία χωρική – όσο και χρονική διάρκεια μιας ή περισσοτέρων πορειών ανάμεσα τους.
Ξεκινώντας λοιπόν ξανά από την περιοχή των Ταμπακαριών, του Ιδρύματος Ελ. Βενιζέλου, της Αρχιτεκτονικής Σχολής και του Αρχαιολογικού Μουσείου θα απαριθμήσουμε τις επόμενες στάσεις των διαδρομών μας ή καλύτερα θα προσπαθήσουμε να ορίσουμε νέα διανύσματα μεταξύ τους.
Με περισσότερο ή λιγότερο ενδιαφέρον λοιπόν αναφέρουμε την πλατεία του Γηροκομείου, το ΤΕΙ στην πλατεία της Ευαγγελίστριας, την οδό Χαλέπας σε όλο το μήκος της από την γέφυρα του ρέματος έως την αναφερόμενη παραπάνω πλατεία, την παραλία και το λιμανάκι της Αγ. Κυριακής με την ομώνυμη μονή και τελευταίο το συγκρότημα των νέων Ταμπακαριών στην ίδια περιοχή.
Η κλίση στην περιοχή – η ύπαρξη δηλαδή ανάγλυφου – του λόφου του Προφήτη Ηλία κάνει την συνέχεια διαφορετική. Νέες στάσεις, νέα σημεία και κυρίως νέες αρχιτεκτονικές διαμορφώσεις απαιτούνται. Συνεχίζουμε την απαρίθμηση: Χώροι πρασίνου και αδόμητες εκτάσεις στις παρυφές της πόλης – χώροι που κάποτε χρησιμοποιούνταν για εκδρομές σχολείων ή καλλιεργήσιμες εκτάσεις που σήμερα έχουν ουσιαστικά ενταχθεί στις οικοδομήσιμες περιοχές – όχι απαραίτητα στο σχέδιο, οι εργατικές κατοικίες και τα προσφυγικά στην περιοχή του πύργου της Χαλέπας και φυσικά τα ίδια τα άχτιστα ρέματα. Η Ζ.Ο.Ε. (ζώνη οικιστικού ελέγχου) από τον οικισμό του Πρ. Ηλία έως την περιοχή του Αγ. Ματθαίου και φυσικά οι Τάφοι των Βενιζέλων, το belvedere – την διαχρονική θέα της πόλης – η θέση και η πρόταση για αναστήλωση του Αγάλματος της Ελευθερίας με την μνήμη της εξέγερσης του 1897 και τελευταία το πάρκο Πανίδας και Χλωρίδας του Πολυτεχνείου και το ίδιο το campus του ιδρύματος όπως φυσικά και το κτήριο του παλιού Πολυκλαδικού Λυκείου.
Κυριακή 12 Ιουλίου 2009
Τρίτη 16 Ιουνίου 2009
Ο κόκκος της Άμμου….
Ο κόκκος της Άμμου…. …Χανιά 12-16/06/2009
Το διάστημα από την άνοιξη του 2008 – μέχρι τους πρώτους μήνες του 2009 αποδεικνύεται σίγουρα σαν μια χρονιά απότομης αύξησης της παγκόσμιας και τοπικής εντροπίας… ..αταξίας, αύξηση ατασθαλιών και παραβατικών συμπεριφορών ή αν θέλετε μιας συμπεριφοράς εθελοντικής συμμετοχής σε στάσεις, καταλήψεις και επεισόδια. Όμως εκτός από όλα τα παραπάνω αναφερόμενα, σημειώθηκαν στο παγκόσμιο σκηνικό, περιφερειακές συγκρούσεις, ένταση στην Άπω Ανατολή όσο αφορά τον Κορεάτικο εμφύλιο, πειρατείες στις θάλασσες, ένταση με το θέμα της πολιτικής του Ιράν και παραδοχή από την πλευρά του νεοεκλεγέντος Προέδρου των Η.Π.Α. Μπ.Ομπάμα των δυσκολιών και της αποτυχίας μέρους των επιχειρήσεων σε Ιράκ, Αφγανιστάν και Πακιστάν…. νέες και παλιές δυνάμεις διεκδικήσαν μερίδιο από ότι συμβαίνει παγκόσμια και πληρώθηκαν σε ….δημοσιότητα…
Αυτό το σκηνικό σε Μέση Ανατολή και Ασία – Κέρας της Αφρικής, τις κυριότερες χώρες προέλευσης του μεταναστευτικού ρεύματος που έχει σαν πρώτο του σταθμό την Ελλάδα, σημαίνει άραγε ότι λύση θα ήταν η συγκέντρωση των πληθυσμών ή η αρωγή, η περίθαλψη και ο επισιτισμός τους και όποια οικονομική ενίσχυση αρκούν αν γίνονται εκεί που βρίσκονται οι γενεσιουργές αιτίες του προβλήματος;
ή ότι θα ήταν καλύτερα απλά να πιστεύαμε ότι ο πόλεμος δεν ευθύνεται για τίποτα από όλα αυτά, ακόμα και αν θυμηθούμε τον αυτοπροσδιορισμό εντοπιότητας των βετεράνων των αποικιοκρατικών – ιμπεριαλιστικών πολέμων – ή καλύτερα όλων των πολέμων, ακόμα και κάποιων Νατοϊκών στρατιωτών τα καλοκαιρινά βράδια στο λιμάνι της πόλης: we are from Holland ..and Afghanistan, [….καταγόμαστε από μια πατρίδα και από μια χώρα δανεική, εκεί που αφήσαμε την αθωότητα και ίσως το αίμα μας].
….στην δική μας χώρα, εν μέσω αποκαλύψεων και σκανδάλων, υπεράκτιων και ευρωπαϊκών εμβασμάτων όπως επίσης και συνειδητοποίησης του μεγέθους της διοικητικής αναλγησίας και της τακτικής της απραξίας, φαίνεται να δίνεται σήμερα μια μοναδική ευκαιρία: να διεκδικήσει από τους εταίρους της αναγνώριση για τον μοναδικό ρόλο του θυρωρού της ηπείρου, λόγω και των αποτελεσμάτων των πρόσφατων εκλογών ….τουλάχιστον όσο αφορά τα από ανατολής και νότο σύνορα της… και μαζί να καρπωθεί και τα όποια οικονομικά οφέλη από νέες και παλιότερες συμφωνίες….
Στο κέντρο όλων αυτών των προτάσεων και των συζητήσεων των τελευταίων ημερών είναι ακόμα και αυτή η ανθρώπινη κινητικότητα από το Νότο προς τον Βορά, από την Ανατολή προς την Δύση περνώντας την Εσωτερική Θάλασσα – την Μεσόγειο: δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τα τείχη του Αιγαίου ή της Αδριατικής ούτε με τις διαταγές των κυβερνώντων στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο και τις δυνάμεις αστυνόμευσης, ακτοφυλακή και συνοριοφύλακες. Είναι οι ίδιες οι έννοιες της μετανάστευσης, της βιώσιμης μετακίνησης και της αναγέννησης των πληθυσμών όπως επίσης της γεωγραφίας, της χωροταξίας, της κατοίκισης του χώρου και της οικονομίας και της γεωπολιτικής στις οποίες πρωταγωνιστούν, επαναπροσδιορίζοντας τις, χιλιάδες κυρίως νέοι άνθρωποι – πρόσφυγες – αιτούντες πολιτικό άσυλο – οικονομικοί μετανάστες - με συνεχόμενα αυξανόμενο κίνδυνο της ζωής τους και της σωματικής τους ακεραιότητας….
Είναι ακόμα και η έννοια του χρόνου και η σχέση με το άτομο, μέσα στην παγκοσμιότητα, που εδώ αναπαρίσταται από μια γιγαντιαία κλεψύδρα …κάθε κόκκος της άμμου μετριέται και διαθέτει σημασία και μοναδικότητα, καθένας – κόκκος – που χάνεται μπορεί να αποβεί μοιραίος – η αιτία να αποπρογραμματιστεί, να σταματήσουν δηλαδή να γυρνούν τα γρανάζια μιας μηχανής που δεν φαίνεται πια ούτε καλολαδωμένη ούτε καλοκουρδισμένη. Δεν είναι μόνο ότι καθένας ικανός να αλλάξει την μοίρα του πρέπει να μας βρίσκει αρωγούς στην προσπάθεια του – δεν είναι μόνο ανθρωπισμός – είναι ίσως ότι τώρα φαίνεται επιτακτική η ανάγκη για την δημιουργία νέων παγκόσμιων κανόνων διακυβέρνησης. Ακόμα καλύτερα θα ‘πρεπε να θυμηθούμε τις ρήσεις του Θουκυδίδη: η θέληση είναι η δύναμη με την οποία μετριέται το πάχος και το ύψος των τειχών που προβάλουν κάθε φορά σαν εμπόδιο.
Αναρωτιέμαι αν αυτά τα νέα τείχη θα γίνουν κάποια στιγμή το άλλοθι των πραγματικών ηττημένων και από τις δυο πλευρές τους. Αναρωτιέμαι ακόμα αν έγιναν πραγματικότητα όταν όλες οι υποτιθέμενες φοβίες και κίνδυνοι επαληθεύτηκαν ή αν βρισκόμαστε στην αναμονή μεγαλύτερων παγκόσμιων αλλαγών.
Η ενίσχυση των υποδομών και η αλλαγή προς το καλύτερο των συνθηκών υποδοχής των μεταναστών μπορούν να εξασφαλίσουν την σε πρώτο στάδιο ένταξη τους αλλά η κοινωνική και οικονομική τους εξέλιξη, η ενσωμάτωση και η ενεργή συμμέτοχη τους στις οικονομικές και κοινωνικές – κοινοτικές διαδικασίες απαιτεί μια πιο προσεκτική αντιμετώπιση. Αντί για τα παραπάνω μέτρα σήμερα μιλάμε για στρατόπεδα συγκέντρωσης τους με σκοπό την επαναπροώθηση τους στις χώρες προέλευσης.
Ο χώρος στην περίμετρο του κέντρου της Αθήνας εξακολουθεί να αποτελεί τον πυρήνα οργάνωσης της ζωής των μεταναστών στην χώρα ολόκληρη. Όσες γειτονιές μεταναστών δημιουργήθηκαν την προηγούμενη δεκαετία αντιμετώπισαν χωρίς αμφιβολία πρόβλημα “νομιμοποίησης” με θετικά όμως τα σημερινά αποτελέσματα. H διαχείριση των περιοχών που συγκεντρώνουν σήμερα νέους μετανάστες πρέπει να γίνεται όχι αποκλειστικά με αστυνομικά μέτρα και απαγορεύσεις αλλά με κριτήριο την δημιουργία συνθηκών βιωσιμότητας και συνοχής. Με τις νέες πολιτικές και όσα έχουν συμβεί τους τελευταίους μήνες προσπάθειες που θα υποστήριζαν αυτό που συμβαίνει αναπόφευκτα στο κέντρο της Αθήνας, δηλαδή την ύπαρξη διαπερατών από κίνηση θυλάκων κατοικίας και διημέρευσης μεταναστών και την ταυτόχρονη ανάπτυξη χρήσεων που θα ενίσχυαν την προοπτική ενσωμάτωσης των νέων πληθυσμών καταδικάζονται αυτεπάγγελτα σε αποτυχία.
τελικά από ότι φαίνεται τα ανοίγματα ήταν εκατέρωθεν.... εμφανίστηκε ο Ερντογάν να προτείνει μια Τουρκία πιο πολυεθνική από όσο μπορεί να την φανταστεί κανείς..... πιο ανοιχτή σε κύματα μεταναστών ή ίσως και παλινοστούντων - για να αναφερθούμε στο δικό μας εθνικό ζήτημα..... - βέβαια ο σημερινός πρωθυπουργός της γείτονος κάθε άλλο παρά εθνικιστής είναι...... η οθωμανική αυτοκρατορία απλώς αναβάλλεται λόγω ....κουμπαριάς..... ...κατά τα άλλα τα βρήκε και με την Ρωσία να! ένας αγωγός! - από την μαύρη θάλασσα έως την Ανατολική Μεσόγειο.... έτσι με την ελπίδα ότι η Τουρκία θα πάψει να είναι απλώς το tranzit των μεταναστευτικών ρευμάτων μπορούμε να περιμένουμε μια πιο ευρωπϊκή εικόνα της ίδιας χώρας, πιο σύχγρονη - διαθετιμένη να αποτελέσει κάτι περισσότερο από ....προθάλαμο της Ευρώπης - να γίνει η ίδια αποδέκτης των οφελειών των φιλομεταναστευτικών πολιτικών - μην ξεχνάμε στην σύγκρουση αλλά και στα ανοίγματα της Ευρώπης με την παλαί ποτέ μεγάλη Μητέρα (Τουρκία) οφείλουμε σαν Ελληνες πολλά....
Πέμπτη 28 Μαΐου 2009
Χρονολογικός Πίνακας
1.Η ιστορία (αρχαία Κυδωνία)
προϊστορία – Νεολιθική εποχή (3000π.Χ.-1900π.Χ.)
Αυτόχθονες πληθυσμοί (;)– μετακινήσεις λαών από την Ανατολική Μεσόγειο
Πρώιμη Μινωική περίοδος (1900π.Χ.-1600π.Χ.)
Σχέσεις με πολιτισμούς στην Ανατολική Μεσόγειο - Αίγυπτο
Ανακτορική περίοδος (1600π.Χ.-1380π.Χ.)
Ισχυρά κέντρα – επαύλεις και αγροικίες ισχυρών γαιοκτημόνων σε επίκαιρες θέσεις
Μυκηναϊκή Κρήτη (1380π.Χ.-1100π.Χ.)
καταστροφή των κέντρων των προγενέστερων περιόδων
Ιστορικά Χρόνια - Παρακμή.
Δωρική κατάκτηση – 8ος αιώνας π.Χ.
7ος αιώνας π.Χ.Γεωμετρική εποχή, επιρροές από ανατολή
Ενώσεις πόλεων και “Εμφύλιοι” πόλεμοι
Ελληνιστικά Χρόνια – κοινό των “Κρηταιέων” (μέσα του 3ου π.Χ. αιώνα)
Εκστρατεία Νέαρχου
Ρωμαϊκή Κρήτη (77π.Χ.-2ος αιώνας μ.Χ.) – “κοινό των Κρητών”
μεγάλη ανάπτυξη της Κυδωνίας - “Πρωτεύουσα” η πόλη της Γόρτυνας
2. Βυζαντινά χρόνια (395 – 1204 μ.Χ.)
Α.(395 – 823 μ.Χ.) η Κυδωνία υπήρξε επισκοπική έδρα
Β. (961 – 1204 μ.Χ.) επανακατάκτηση και εποικισμός με την μετακίνηση και
εγκατάσταση βυζαντινών οικογενειών το 1082.
3.Κατάκτηση από τους Άραβες (823 – 961 μ.Χ.)
Η Κυδωνία αναφέρεται με την ονομασία “Rabdh-el Djobh” που σημαίνει ‘’πόλη του τυριού’’.
4.Ενετοκρατία (1204 – 1645 μ.Χ.)
Α.(1204 – 1453) εποικισμός του "Βασίλειου της Κρήτης"
Β.(1453 – 1645) μεγάλη πολιτιστική ανάπτυξη (Κρητική Σχολή)
Ανέγερση επιβλητικών φρουρίων, οχυρωματικών και δημοσίων έργων
5.Τουρκοκρατία (1645 – 1898)
η δομή της πόλης, διαφοροποιήθηκε με βάση προγενέστερα χαρακτηριστικά, τυπικός διαχωρισμός σε μαχαλάδες και ενορίες με ονομασίες που παραμένουν και παραπέμπουν σε εκείνη την εποχή.
6.Τα Χανιά υπό Αιγυπτιακή Διοίκηση (1830 – 1841)
κοινωφελή έργα έξω από τα τείχη, αμαξωτοί οδικοί άξονες και τεχνικά έργα ανακατασκευή του καταστραμμένου Ενετικού φάρου στο λιμάνι
7.Κρητική πολιτεία (1898 – 1913)
Προβάλλει επιτακτική η ανάγκη ύπαρξης σχεδίου πόλεως το οποίο είναι τελικά έτοιμο σε κλίμακα 1:500 τον Ιανουάριο του 1901
επανάσταση του Θερίσου το 1905, ηγετική μορφή ο Ελ.Βενιζέλος
το 1911 κατασκευάζεται πάνω σε επιχώσεις των τειχών, σταυρόσχημη Δημοτική Αγορά.
Το 1913 γίνεται και τυπικά η ένωση με την Ελλάδα.
8.Σύχρονη εποχή
Το 1936 κατεδαφίζεται μερικώς ο νοτιοανατολικός προμαχώνας και επιχωματώνεται μεγάλο μέρος των οχυρώσεων.
1947 νέο ρυμοτομικό σχέδιο (Ρυμοτομικό Δοξιάδη)
H ανάπτυξη της νέας πόλης αλλάζει ρυθμούς τις αμέσως επόμενες δεκαετίες. Αρχικά η κατάσταση στην ιστορική πόλη των Χανίων επιδεινώθηκε
προϊστορία – Νεολιθική εποχή (3000π.Χ.-1900π.Χ.)
Αυτόχθονες πληθυσμοί (;)– μετακινήσεις λαών από την Ανατολική Μεσόγειο
Πρώιμη Μινωική περίοδος (1900π.Χ.-1600π.Χ.)
Σχέσεις με πολιτισμούς στην Ανατολική Μεσόγειο - Αίγυπτο
Ανακτορική περίοδος (1600π.Χ.-1380π.Χ.)
Ισχυρά κέντρα – επαύλεις και αγροικίες ισχυρών γαιοκτημόνων σε επίκαιρες θέσεις
Μυκηναϊκή Κρήτη (1380π.Χ.-1100π.Χ.)
καταστροφή των κέντρων των προγενέστερων περιόδων
Ιστορικά Χρόνια - Παρακμή.
Δωρική κατάκτηση – 8ος αιώνας π.Χ.
7ος αιώνας π.Χ.Γεωμετρική εποχή, επιρροές από ανατολή
Ενώσεις πόλεων και “Εμφύλιοι” πόλεμοι
Ελληνιστικά Χρόνια – κοινό των “Κρηταιέων” (μέσα του 3ου π.Χ. αιώνα)
Εκστρατεία Νέαρχου
Ρωμαϊκή Κρήτη (77π.Χ.-2ος αιώνας μ.Χ.) – “κοινό των Κρητών”
μεγάλη ανάπτυξη της Κυδωνίας - “Πρωτεύουσα” η πόλη της Γόρτυνας
2. Βυζαντινά χρόνια (395 – 1204 μ.Χ.)
Α.(395 – 823 μ.Χ.) η Κυδωνία υπήρξε επισκοπική έδρα
Β. (961 – 1204 μ.Χ.) επανακατάκτηση και εποικισμός με την μετακίνηση και
εγκατάσταση βυζαντινών οικογενειών το 1082.
3.Κατάκτηση από τους Άραβες (823 – 961 μ.Χ.)
Η Κυδωνία αναφέρεται με την ονομασία “Rabdh-el Djobh” που σημαίνει ‘’πόλη του τυριού’’.
4.Ενετοκρατία (1204 – 1645 μ.Χ.)
Α.(1204 – 1453) εποικισμός του "Βασίλειου της Κρήτης"
Β.(1453 – 1645) μεγάλη πολιτιστική ανάπτυξη (Κρητική Σχολή)
Ανέγερση επιβλητικών φρουρίων, οχυρωματικών και δημοσίων έργων
5.Τουρκοκρατία (1645 – 1898)
η δομή της πόλης, διαφοροποιήθηκε με βάση προγενέστερα χαρακτηριστικά, τυπικός διαχωρισμός σε μαχαλάδες και ενορίες με ονομασίες που παραμένουν και παραπέμπουν σε εκείνη την εποχή.
6.Τα Χανιά υπό Αιγυπτιακή Διοίκηση (1830 – 1841)
κοινωφελή έργα έξω από τα τείχη, αμαξωτοί οδικοί άξονες και τεχνικά έργα ανακατασκευή του καταστραμμένου Ενετικού φάρου στο λιμάνι
7.Κρητική πολιτεία (1898 – 1913)
Προβάλλει επιτακτική η ανάγκη ύπαρξης σχεδίου πόλεως το οποίο είναι τελικά έτοιμο σε κλίμακα 1:500 τον Ιανουάριο του 1901
επανάσταση του Θερίσου το 1905, ηγετική μορφή ο Ελ.Βενιζέλος
το 1911 κατασκευάζεται πάνω σε επιχώσεις των τειχών, σταυρόσχημη Δημοτική Αγορά.
Το 1913 γίνεται και τυπικά η ένωση με την Ελλάδα.
8.Σύχρονη εποχή
Το 1936 κατεδαφίζεται μερικώς ο νοτιοανατολικός προμαχώνας και επιχωματώνεται μεγάλο μέρος των οχυρώσεων.
1947 νέο ρυμοτομικό σχέδιο (Ρυμοτομικό Δοξιάδη)
H ανάπτυξη της νέας πόλης αλλάζει ρυθμούς τις αμέσως επόμενες δεκαετίες. Αρχικά η κατάσταση στην ιστορική πόλη των Χανίων επιδεινώθηκε
Παρασκευή 1 Μαΐου 2009
από την αρχαία Κυδωνία στην ...Βενετία της Ανατολής... η παλιά πόλη των Χανίων...
Αποτέλεσμα σταδιακής εξέλιξης και επεκτάσεων, η πόλη των Χανίων, ακολούθησε µια χαρακτηριστική πορεία ολοκλήρωσης, και αποτελεί µια ιδιαίτερη παράθεση στοιχείων με έντονη την ανάµιξη των λειτουργιών και των χρήσεων σε κοινωνικό και οικονοµικό επίπεδο, διατηρώντας την κεντρικότητα της µε τις ανθρώπινες διαστάσεις της και τον πολύ-λειτουργικό της χαρακτήρα. Αυτό το χαρακτηριστικό πρέπει να ληφθεί υπ’όψιν στα έργα που γίνονται σήµερα και στις πολιτικές που ακολουθούνται.
Το να παραμείνει κάποιος προσηλωμένος στο επίπεδο των πολιτιστικών παρεμβάσεων, ακόμα και εκεί που τα ιστορικά ίχνη είναι εμφανή, χωρίς να υπολογίσει την πολυπλοκότητα των οικονομικών και κοινωνικών παραμέτρων και θέτοντας σαν προτεραιότητα την ένταξη της σε καταλόγους πολιτιστικής κληρονομιάς έχει σημαντικές συνέπειες.
Μια από τις σημαντικότερες και απαραίτητες βελτιώσεις πρέπει, πιστεύω, να είναι η βιωσιμότητα και η ενίσχυση της κατοικίας με τις απαραίτητες υποδομές, την βελτίωση του κτηριακού όγκου και την παραμονή και προσέλκυση περισσότερων κατοίκων. Η ισότιμη και χωρίς αποκλεισμούς αντιμετώπιση τους με δραστικές παρεμβάσεις στην οικονομική διαχείριση και την ρύθμιση του τρόπου ζωής είναι ικανή συνθήκη για την βελτίωση της ποιότητας της ζωής στα κέντρα των ιστορικών πόλεων.
Αντιμετωπίζουμε τις πόλεις σύμφωνα με την ιστορικότητα τους και αναγνωρίζοντας την μοναδικότητα τους και είναι ανάγκη να αποδοθούν τα ιστορικά σύνολα στους πραγματικούς τους χρήστες, στους κατοίκους τους.
Μπορούμε να λογιστούμε την παλιά πόλη σαν ένα άλλοτε καθημερινό και άλλοτε “μαγικό” τοπίο που με την σειρά του είναι ένα “χρονολόγημα" που πρέπει αναγκαστικά να ξανά – γραφεί. Είναι μια συνεχής πορεία μέσα στο πλέγμα εκείνων των σημείων-τόπων της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς αλλά και οι ανθρώπινες διαδικασίες που την διαμόρφωσαν. Τα Χανιά διατηρούν σε μεγάλο βαθμό όλα τα επικαλυπτόμενα στάδια της εξέλιξης τους. H αναγνώρισή της πόλης εξαρτάται από όλη την φυσική, πολιτική και πολιτιστική ιστορία της.
Για την ιστορική πόλη των Χανίων, και γενικότερα τέτοιων ιστορικών κέντρων πόλεων και ειδικά για τις υποβαθμισμένες περιοχές τους, η επιδίωξη είναι να προωθηθεί ένας καλύτερος συσχετισμός μεταξύ της ιδιωτικής και της κοινοτικής ζωής και να ενθαρρυνθούν οι κατάλληλες δραστηριότητες για την προσαρμογή στη σύγχρονη ζωή.
H ροή των επισκεπτών, των κατοίκων ή των τουριστών οδηγείται μέσα σε ένα λαβύρινθο επιλογών με την πόλη άλλοτε να χάνεται και άλλοτε να πλησιάζει. Εδώ πιστεύω ότι ο χρόνος είναι η άμυνα της πόλης για να αποφεύγει το να συμβαίνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Αυτό που μας ενδιαφέρει στις επεμβάσεις στο αστικό περιβάλλον που προκαλούν συχνά “φθορά”, είναι η δημιουργία συνθηκών που θα επιτρέψουν όχι μόνο την επιβίωση αλλά και την ένταξη των σημερινών έργων μέσα σε ένα προκαθορισμένο με ασφάλεια ίχνος, με όρους όπως η αποκατάσταση και η αξιοποίηση. Πώς οι μνήμες εκατό ή διακοσίων ή και λίγο περισσότερων χρόνων αποτυπώνονται στο χώρο ποια μορφή παίρνουν και ποια είναι η υποκειμενική πορεία του καθένα απέναντι σε ότι είχε συμβεί, πια είναι η δική μας τομή σε αυτές τις αντιθέσεις. Αυτή η εικόνα δεν αναφέρεται μόνο στις διαφορετικές ανθρώπινες δραστηριότητες στην ιστορική πόλη, όπως η κατοικία, αλλά και όλους τους τομείς και τις δράσεις της ανθρώπινης χρήσης του χώρου. H προσέγγιση της πόλης σαν αρχιτεκτονικό έργο, η ανάγνωση και αναγνώριση της μέσα από τις εμπειρίες όλων των πόλεων διαφοροποιούν αλλά και αντίθετα βοηθάνε στο να χαθεί η πόλη μέσα σ’ ένα συλλογικό παρελθόν, σε μια ομαδική μνήμη αδιαίρετου χώρου.
Μια αντίληψη για την πόλη σήμερα είναι ότι “σχηματίζεται” από διαφορετικές εικόνες, η διαδοχή των οποίων αφηγείται την ιστορία της και ταυτόχρονα ορίζει τον “χρόνο” στην πόλη. Είναι αδιάφορο το κατά πόσο η εικόνα με την συνηθισμένη προβολή των προσωπικών συνηθειών των κατοίκων στο δημόσιο χώρο, αλλάζοντας την χρήση ή την αισθητική του, αποκαλύπτεται σε αυτές τις παραπάνω σκέψεις.
Ταιριάζει στα κατοικημένα ιστορικά κέντρα, πιστεύω, να αποτελέσουν το αντικείμενο της προσπάθειας να βρεθεί η σχέση που έχει η πόλη σαν κάτι περισσότερο από ένα σύνολο κτισμένου όγκου, με τα χαρακτηριστικά και τις συμπεριφορές του πληθυσμού της. Μια τέτοια προσέγγιση έχει την ιδιαιτερότητα πως το υποκείμενο μεταφέρεται μέσα στα πραγματικά όρια της πόλης που αποτελεί το χώρο της μελέτης.
Ο χαρακτήρας και οι ιδιαιτερότητες των περιοχών της κατοικίας προσδιορίζεται από διαφορετικότητες και από τις ασχολίες των κατοίκων. Αυτό συμβαίνει σε χώρους της πόλης όπως οι δρόμοι και οι ακάλυπτοι, οι μεσοτοιχίες και μπροστά στα παράθυρα και τις όψεις των σπιτιών. Παρόμοια και η λειτουργία των δημόσιων χώρων προσδιορίζεται από τα χαρακτηριστικά της κοινότητας και τους τρόπους που αυτά εξωτερικεύονται ενώ ακόμα και σήμερα οι όψεις των κατοικιών στο ισόγειο (στην ιστορική πόλη) είναι “κλειστές” με χαμηλές πόρτες και τις πιο πολλές φορές ένα μόνο μικρό παράθυρο-φωταγωγό. Κανονικά παράθυρα ανοίγονται στο δεύτερο και στους πιο πάνω ορόφους και τελικά η όψη σαν επιφάνεια-όριο μεταξύ του “εσωτερικού” και του “έξω” περιβάλλεται με την σημασία του “μύθου” της πόλης που παγιδεύει κατοίκους και επισκέπτες.
Για παράδειγμα μπορεί να αναφέρουμε ότι σε μικρά κεραμικά πλακίδια της υστεροΜινωικής(;) εποχής απεικονίζονται διώροφες και τριώροφες κατοικίες που στο ισόγειο έχουν μοναδικό άνοιγμα αυτό της εισόδου. Αυτό πιστεύετε ότι συνέβαινε για λόγους προστασίας και για λόγους στατικούς. Τα συμπαγή και με μεγαλύτερο πάχος τοιχία του ισογείου προσφέρουν μεγαλύτερη σταθερότητα στην κατασκευή. Στους ορόφους παρουσιάζεται, ακόμη και σήμερα, το μοτίβο των τριών παραθύρων, τοποθετημένα σε ίσες αποστάσεις, κάτι που παραπέμπει στην “μαγική” ή συμβολική σημασία που είχε σε αρκετούς αρχαίους πολιτισμούς αυτός ο αριθμός (3).
Ανακαλύπτεται μια συνέχεια, στην μορφή, σε όψεις, σε κατοικίες, στην ιστορική πόλη των Χανίων, με αντίστοιχα αρχαιολογικά ευρήματα, που είναι απεικονίσεις αρχαίων κατοικιών.
Είναι άγνωστο αν παρουσιάζονται ανάλογα παραδείγματα, τέτοιων ομοιοτήτων, τόσο εμφανών, στην όψη των κτηρίων και με τόσο έντονη συμβολική σημασία, ακόμα και τόσο διαφορετικών από την συνηθισμένη εικόνα των κατοικιών από τον δρόμο. Τελικά οι συγκεκριμένες περιπτώσεις δεν είναι αρκετές σε αριθμό, ούτως ή άλλως η κατασκευή αλλάζει και αλλοιώνεται με το πέρασμα του χρόνου και κάποια παραδείγματα ίσως είναι αποτέλεσμα μορφολογικής απομίμησης.
Αυτές οι χαρακτηριστικές λεπτομέρειες και γενικά οι δυνατότητες που δίνουν τα “παραδοσιακά” υλικά όπως η πέτρα και το ξύλο και ο τρόπος που αυτά ολοκληρώνουν την μορφή του κτηρίου πιθανόν να επιβιώνουν και να αποτελούν την “τέχνη” της οικοδομής από παλιότερα. Τα παραδείγματα χρονολογούνται από μια εποχή που οι περισσότερες κατασκευές ήταν έργα ανώνυμης αρχιτεκτονικής και χρειάζεται να δικαιολογηθούν όσα αναφέρονται σε αυτήν την παρένθεση.
Το να ακολουθήσεις μια διαδρομή μέσα στον “μύθο” της πόλης, έχει μια βέβαια μια διάρκεια αλλά αυτό που σε ολοκληρώνει δεν είναι μόνο η οπτική ή η ακουστική απόλαυση . Είναι μια μικρή ή μεγάλη αποκάλυψη και εξαρτάται από τον περιπατητή(;), τον μελετητή ή από αυτόν που τελικά “διηγείται” την διαδρομή αν αυτή η διάρκειά προεκτείνεται στην αναγνώριση οικείων χώρων ή την πρόκληση οικείων συναισθημάτων. Εικόνες από το παρελθόν και χαρακτηριστικά της μορφής, ακόμη και ιδιαιτερότητες στην κατασκευή αναγνωρίζονται από τους επισκέπτες κάθε στιγμή, σε ολόκληρη την πόλη.
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι σε συζητήσεις με κατοίκους, αναφέρθηκαν σκέψεις ότι στα έργα που θα γίνουν (κυρίως όσο αφορά τις ανακατασκευές κατοικιών, ακόμα και όταν πρόκειται για επισκευές σημαντικών μορφολογικά κελυφών) αυτό που επιθυμούν είναι η εφαρμογή νέων τεχνολογιών και σύγχρονων υλικών. Αυτό γίνεται καθημερινά πραγματικότητα, πολύ αποτελεσματικά, αφού αποκαθίστανται(;) κτήρια σημαντικά για την “ποσότητα” και την ποιότητα της κατοικίας.
Τα αρχιτεκτονικά έργα έχουν μια συγκεκριμένη “κοινωνική μορφή” και όσο αφορά την πόλη και την κατασκευή της, ενώ είναι στενά συνδεδεμένη με την φύση, τα αρχικά στοιχεία του σχηματισμού της με το πέρασμα του χρόνου συγκεκριμενοποιούνται και μεταβάλλονται. Όμως αποτελεί ψευδαίσθηση ότι τα πάντα είναι δυνατά με την χρήση της τεχνολογίας που οδήγησε στην αντίληψη ότι η “κατάλληλη αρχιτεκτονική” αποτελεί την επίλυση όλων των προβλημάτων των πόλεων.
υποσημείωση:
Την τελευταία δεκαετία – δεκαπενταετία παρουσιάστηκε επίσης το φαινόµενο της εγκατάστασης µηχανηµάτων βιντεοσκόπησης και παρακολούθησης σε δηµόσιους χώρους. Πολλοί δικτυακοί οργανισμοί με επικεφαλής την Google ενδιαφέρθηκαν για την αναμετάδοση αντίστοιχων εικόνων, ανάλογης με αυτήν της χαρτογράφησης και φωτογράφησης της γης από δορυφόρο. Η κυριότερη διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι από το επίπεδο του δρόμου δίνεται η δυνατότητα παρακολούθησης τόσο της κίνησης όσο και των σταθερών οπτικών φυγών. Σε µερικές πόλεις το φαινόµενο πήρε µεγάλες διαστάσεις με επίσηµη δικαιολογία τον περιορισμό της εγκληµατικότητας. Οι κάμερες, κάθε μεγέθους και κάθε είδους συρρικνώνουν στην πραγµατικότητα ακόµη περισσότερο το δηµόσιο χώρο αφού χρησιμοποιούνται για την άσκηση ελέγχου ή και δίωξης σε βάρος μεμονωμένων ατόμων. Mε έκπληξη διαπιστώνεται ότι και για τα γεωγραφικά συστήματα πληροφοριών (G.I.S.) μια εξέλιξη τους αναφέρεται σε “neibourhood (γειτονιά) information systems” δηλαδή συλλογή και επεξεργασία πληροφοριών για ένα επίπεδο που είναι προσβάσιμο και “ορατό” και από μεμονωμένους ερευνητές ή και καθημερινούς ανθρώπους, κατοίκους και επισκέπτες.
Το να παραμείνει κάποιος προσηλωμένος στο επίπεδο των πολιτιστικών παρεμβάσεων, ακόμα και εκεί που τα ιστορικά ίχνη είναι εμφανή, χωρίς να υπολογίσει την πολυπλοκότητα των οικονομικών και κοινωνικών παραμέτρων και θέτοντας σαν προτεραιότητα την ένταξη της σε καταλόγους πολιτιστικής κληρονομιάς έχει σημαντικές συνέπειες.
Μια από τις σημαντικότερες και απαραίτητες βελτιώσεις πρέπει, πιστεύω, να είναι η βιωσιμότητα και η ενίσχυση της κατοικίας με τις απαραίτητες υποδομές, την βελτίωση του κτηριακού όγκου και την παραμονή και προσέλκυση περισσότερων κατοίκων. Η ισότιμη και χωρίς αποκλεισμούς αντιμετώπιση τους με δραστικές παρεμβάσεις στην οικονομική διαχείριση και την ρύθμιση του τρόπου ζωής είναι ικανή συνθήκη για την βελτίωση της ποιότητας της ζωής στα κέντρα των ιστορικών πόλεων.
Αντιμετωπίζουμε τις πόλεις σύμφωνα με την ιστορικότητα τους και αναγνωρίζοντας την μοναδικότητα τους και είναι ανάγκη να αποδοθούν τα ιστορικά σύνολα στους πραγματικούς τους χρήστες, στους κατοίκους τους.
Μπορούμε να λογιστούμε την παλιά πόλη σαν ένα άλλοτε καθημερινό και άλλοτε “μαγικό” τοπίο που με την σειρά του είναι ένα “χρονολόγημα" που πρέπει αναγκαστικά να ξανά – γραφεί. Είναι μια συνεχής πορεία μέσα στο πλέγμα εκείνων των σημείων-τόπων της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς αλλά και οι ανθρώπινες διαδικασίες που την διαμόρφωσαν. Τα Χανιά διατηρούν σε μεγάλο βαθμό όλα τα επικαλυπτόμενα στάδια της εξέλιξης τους. H αναγνώρισή της πόλης εξαρτάται από όλη την φυσική, πολιτική και πολιτιστική ιστορία της.
Για την ιστορική πόλη των Χανίων, και γενικότερα τέτοιων ιστορικών κέντρων πόλεων και ειδικά για τις υποβαθμισμένες περιοχές τους, η επιδίωξη είναι να προωθηθεί ένας καλύτερος συσχετισμός μεταξύ της ιδιωτικής και της κοινοτικής ζωής και να ενθαρρυνθούν οι κατάλληλες δραστηριότητες για την προσαρμογή στη σύγχρονη ζωή.
H ροή των επισκεπτών, των κατοίκων ή των τουριστών οδηγείται μέσα σε ένα λαβύρινθο επιλογών με την πόλη άλλοτε να χάνεται και άλλοτε να πλησιάζει. Εδώ πιστεύω ότι ο χρόνος είναι η άμυνα της πόλης για να αποφεύγει το να συμβαίνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Αυτό που μας ενδιαφέρει στις επεμβάσεις στο αστικό περιβάλλον που προκαλούν συχνά “φθορά”, είναι η δημιουργία συνθηκών που θα επιτρέψουν όχι μόνο την επιβίωση αλλά και την ένταξη των σημερινών έργων μέσα σε ένα προκαθορισμένο με ασφάλεια ίχνος, με όρους όπως η αποκατάσταση και η αξιοποίηση. Πώς οι μνήμες εκατό ή διακοσίων ή και λίγο περισσότερων χρόνων αποτυπώνονται στο χώρο ποια μορφή παίρνουν και ποια είναι η υποκειμενική πορεία του καθένα απέναντι σε ότι είχε συμβεί, πια είναι η δική μας τομή σε αυτές τις αντιθέσεις. Αυτή η εικόνα δεν αναφέρεται μόνο στις διαφορετικές ανθρώπινες δραστηριότητες στην ιστορική πόλη, όπως η κατοικία, αλλά και όλους τους τομείς και τις δράσεις της ανθρώπινης χρήσης του χώρου. H προσέγγιση της πόλης σαν αρχιτεκτονικό έργο, η ανάγνωση και αναγνώριση της μέσα από τις εμπειρίες όλων των πόλεων διαφοροποιούν αλλά και αντίθετα βοηθάνε στο να χαθεί η πόλη μέσα σ’ ένα συλλογικό παρελθόν, σε μια ομαδική μνήμη αδιαίρετου χώρου.
Μια αντίληψη για την πόλη σήμερα είναι ότι “σχηματίζεται” από διαφορετικές εικόνες, η διαδοχή των οποίων αφηγείται την ιστορία της και ταυτόχρονα ορίζει τον “χρόνο” στην πόλη. Είναι αδιάφορο το κατά πόσο η εικόνα με την συνηθισμένη προβολή των προσωπικών συνηθειών των κατοίκων στο δημόσιο χώρο, αλλάζοντας την χρήση ή την αισθητική του, αποκαλύπτεται σε αυτές τις παραπάνω σκέψεις.
Ταιριάζει στα κατοικημένα ιστορικά κέντρα, πιστεύω, να αποτελέσουν το αντικείμενο της προσπάθειας να βρεθεί η σχέση που έχει η πόλη σαν κάτι περισσότερο από ένα σύνολο κτισμένου όγκου, με τα χαρακτηριστικά και τις συμπεριφορές του πληθυσμού της. Μια τέτοια προσέγγιση έχει την ιδιαιτερότητα πως το υποκείμενο μεταφέρεται μέσα στα πραγματικά όρια της πόλης που αποτελεί το χώρο της μελέτης.
Ο χαρακτήρας και οι ιδιαιτερότητες των περιοχών της κατοικίας προσδιορίζεται από διαφορετικότητες και από τις ασχολίες των κατοίκων. Αυτό συμβαίνει σε χώρους της πόλης όπως οι δρόμοι και οι ακάλυπτοι, οι μεσοτοιχίες και μπροστά στα παράθυρα και τις όψεις των σπιτιών. Παρόμοια και η λειτουργία των δημόσιων χώρων προσδιορίζεται από τα χαρακτηριστικά της κοινότητας και τους τρόπους που αυτά εξωτερικεύονται ενώ ακόμα και σήμερα οι όψεις των κατοικιών στο ισόγειο (στην ιστορική πόλη) είναι “κλειστές” με χαμηλές πόρτες και τις πιο πολλές φορές ένα μόνο μικρό παράθυρο-φωταγωγό. Κανονικά παράθυρα ανοίγονται στο δεύτερο και στους πιο πάνω ορόφους και τελικά η όψη σαν επιφάνεια-όριο μεταξύ του “εσωτερικού” και του “έξω” περιβάλλεται με την σημασία του “μύθου” της πόλης που παγιδεύει κατοίκους και επισκέπτες.
Για παράδειγμα μπορεί να αναφέρουμε ότι σε μικρά κεραμικά πλακίδια της υστεροΜινωικής(;) εποχής απεικονίζονται διώροφες και τριώροφες κατοικίες που στο ισόγειο έχουν μοναδικό άνοιγμα αυτό της εισόδου. Αυτό πιστεύετε ότι συνέβαινε για λόγους προστασίας και για λόγους στατικούς. Τα συμπαγή και με μεγαλύτερο πάχος τοιχία του ισογείου προσφέρουν μεγαλύτερη σταθερότητα στην κατασκευή. Στους ορόφους παρουσιάζεται, ακόμη και σήμερα, το μοτίβο των τριών παραθύρων, τοποθετημένα σε ίσες αποστάσεις, κάτι που παραπέμπει στην “μαγική” ή συμβολική σημασία που είχε σε αρκετούς αρχαίους πολιτισμούς αυτός ο αριθμός (3).
Ανακαλύπτεται μια συνέχεια, στην μορφή, σε όψεις, σε κατοικίες, στην ιστορική πόλη των Χανίων, με αντίστοιχα αρχαιολογικά ευρήματα, που είναι απεικονίσεις αρχαίων κατοικιών.
Είναι άγνωστο αν παρουσιάζονται ανάλογα παραδείγματα, τέτοιων ομοιοτήτων, τόσο εμφανών, στην όψη των κτηρίων και με τόσο έντονη συμβολική σημασία, ακόμα και τόσο διαφορετικών από την συνηθισμένη εικόνα των κατοικιών από τον δρόμο. Τελικά οι συγκεκριμένες περιπτώσεις δεν είναι αρκετές σε αριθμό, ούτως ή άλλως η κατασκευή αλλάζει και αλλοιώνεται με το πέρασμα του χρόνου και κάποια παραδείγματα ίσως είναι αποτέλεσμα μορφολογικής απομίμησης.
Αυτές οι χαρακτηριστικές λεπτομέρειες και γενικά οι δυνατότητες που δίνουν τα “παραδοσιακά” υλικά όπως η πέτρα και το ξύλο και ο τρόπος που αυτά ολοκληρώνουν την μορφή του κτηρίου πιθανόν να επιβιώνουν και να αποτελούν την “τέχνη” της οικοδομής από παλιότερα. Τα παραδείγματα χρονολογούνται από μια εποχή που οι περισσότερες κατασκευές ήταν έργα ανώνυμης αρχιτεκτονικής και χρειάζεται να δικαιολογηθούν όσα αναφέρονται σε αυτήν την παρένθεση.
Το να ακολουθήσεις μια διαδρομή μέσα στον “μύθο” της πόλης, έχει μια βέβαια μια διάρκεια αλλά αυτό που σε ολοκληρώνει δεν είναι μόνο η οπτική ή η ακουστική απόλαυση . Είναι μια μικρή ή μεγάλη αποκάλυψη και εξαρτάται από τον περιπατητή(;), τον μελετητή ή από αυτόν που τελικά “διηγείται” την διαδρομή αν αυτή η διάρκειά προεκτείνεται στην αναγνώριση οικείων χώρων ή την πρόκληση οικείων συναισθημάτων. Εικόνες από το παρελθόν και χαρακτηριστικά της μορφής, ακόμη και ιδιαιτερότητες στην κατασκευή αναγνωρίζονται από τους επισκέπτες κάθε στιγμή, σε ολόκληρη την πόλη.
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι σε συζητήσεις με κατοίκους, αναφέρθηκαν σκέψεις ότι στα έργα που θα γίνουν (κυρίως όσο αφορά τις ανακατασκευές κατοικιών, ακόμα και όταν πρόκειται για επισκευές σημαντικών μορφολογικά κελυφών) αυτό που επιθυμούν είναι η εφαρμογή νέων τεχνολογιών και σύγχρονων υλικών. Αυτό γίνεται καθημερινά πραγματικότητα, πολύ αποτελεσματικά, αφού αποκαθίστανται(;) κτήρια σημαντικά για την “ποσότητα” και την ποιότητα της κατοικίας.
Τα αρχιτεκτονικά έργα έχουν μια συγκεκριμένη “κοινωνική μορφή” και όσο αφορά την πόλη και την κατασκευή της, ενώ είναι στενά συνδεδεμένη με την φύση, τα αρχικά στοιχεία του σχηματισμού της με το πέρασμα του χρόνου συγκεκριμενοποιούνται και μεταβάλλονται. Όμως αποτελεί ψευδαίσθηση ότι τα πάντα είναι δυνατά με την χρήση της τεχνολογίας που οδήγησε στην αντίληψη ότι η “κατάλληλη αρχιτεκτονική” αποτελεί την επίλυση όλων των προβλημάτων των πόλεων.
υποσημείωση:
Την τελευταία δεκαετία – δεκαπενταετία παρουσιάστηκε επίσης το φαινόµενο της εγκατάστασης µηχανηµάτων βιντεοσκόπησης και παρακολούθησης σε δηµόσιους χώρους. Πολλοί δικτυακοί οργανισμοί με επικεφαλής την Google ενδιαφέρθηκαν για την αναμετάδοση αντίστοιχων εικόνων, ανάλογης με αυτήν της χαρτογράφησης και φωτογράφησης της γης από δορυφόρο. Η κυριότερη διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι από το επίπεδο του δρόμου δίνεται η δυνατότητα παρακολούθησης τόσο της κίνησης όσο και των σταθερών οπτικών φυγών. Σε µερικές πόλεις το φαινόµενο πήρε µεγάλες διαστάσεις με επίσηµη δικαιολογία τον περιορισμό της εγκληµατικότητας. Οι κάμερες, κάθε μεγέθους και κάθε είδους συρρικνώνουν στην πραγµατικότητα ακόµη περισσότερο το δηµόσιο χώρο αφού χρησιμοποιούνται για την άσκηση ελέγχου ή και δίωξης σε βάρος μεμονωμένων ατόμων. Mε έκπληξη διαπιστώνεται ότι και για τα γεωγραφικά συστήματα πληροφοριών (G.I.S.) μια εξέλιξη τους αναφέρεται σε “neibourhood (γειτονιά) information systems” δηλαδή συλλογή και επεξεργασία πληροφοριών για ένα επίπεδο που είναι προσβάσιμο και “ορατό” και από μεμονωμένους ερευνητές ή και καθημερινούς ανθρώπους, κατοίκους και επισκέπτες.
...για τις πόλεις...
Αν πλησιάσουμε την ανθρώπινη εμπειρία των πόλεων θα καταλάβουμε ότι η μορφή τους πλησιάζει και γεννιέται και από τον χώρο που τις περικυκλώνει και επαναλαμβάνονται για να αποκτήσουν την “νομιμότητα” στην οποία θα αρκεστούν μέχρι να μεταμορφωθούν σε μια άλλη διαφορετική, αλλά εξέλιξη της αρχικής, εικόνα.
H προσέγγιση και η σμίκρυνση ενός τόπου, η εξαφάνιση ενός στιγμιότυπου είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας να βρεθεί ένας κρίκος ανάμεσα σε χώρους που μπορεί να χαρακτηριστούν από κίνηση ή από μια στιγμιαία δυναμική, μια κατάληξη δηλαδή και σε χώρους που επικοινωνούν με το άπειρο (χωρίς όρια;).
Ίσως πρέπει να ψάξει κανείς στην παιδαγωγική διαδικασία της αρχιτεκτονικής για να βρει απαντήσεις για ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο: σχεδιασμένοι άξονες και επίπεδα που τέμνονται να παρουσιάζονται σαν στοιχεία αστικού περιεχομένου, ενώ πρόκειται για μεταφορά από το φυσικό περιβάλλον σε μια ανθρωπογενή κλίμακα.
Aν έψαχνα στο παρελθόν, σε ότι καθορίζει την πορεία και για ερείσματα που καθοδηγούν σίγουρα θα άρχιζα από ένα το μικρό “θέμα” (project) της πρώτης χρονιάς των σπουδών μου: Mνήμη ενός τόπου - (Memoire d’ un lieu)
Όσο και να μπορεί να εξοργίσει(;) κάποιον σαν παιδαγωγική προσέγγιση της πειθαρχίας που απαιτείται, ίσως να πλησιάζει τελικά στα πρότυπα και τα “σύμβολα” που συναντάμε συνήθως στους περιφραγμένους “λειτουργικούς” χώρους των ανθρώπινων δραστηριοτήτων αλλά μπορεί και να ανήκει και στα πλαίσια της πόλης όπου οι ανάγκες και οι πληροφορίες ανοίγονται στην εμπειρία για την κατανόηση της. Αναζήτηση που για πολλούς ανθρώπους με ανησυχίες έχει μεγάλη σημασία. Στις περιπτώσεις αυτές, αυτό που κυριαρχεί είναι η εικόνα παραμορφωμένη από την προσωπική αντίληψη, που γίνεται και αντικείμενο μελέτης της αρχιτεκτονικής.
Πρέπει να απαντήσουμε σε προβλήματα τοπικά ή ακόμα πιο ιδιαίτερα, προσωπικά, ερωτήματα του διάλογου και της διαμόρφωσης μιας πραγματικότητας εννοιών που οδηγούν στην αναγνώριση του οικείου σχεδιασμένου περιβάλλοντος μας. H αρχιτεκτονική είναι από τη φύση της συλλογική πράξη και είναι χαρακτηριστικό μόνιμο και απαραίτητο του πολιτισμού μας με τον οποίο γεννήθηκε και ξεκίνησε.
H προσέγγιση και η σμίκρυνση ενός τόπου, η εξαφάνιση ενός στιγμιότυπου είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας να βρεθεί ένας κρίκος ανάμεσα σε χώρους που μπορεί να χαρακτηριστούν από κίνηση ή από μια στιγμιαία δυναμική, μια κατάληξη δηλαδή και σε χώρους που επικοινωνούν με το άπειρο (χωρίς όρια;).
Ίσως πρέπει να ψάξει κανείς στην παιδαγωγική διαδικασία της αρχιτεκτονικής για να βρει απαντήσεις για ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο: σχεδιασμένοι άξονες και επίπεδα που τέμνονται να παρουσιάζονται σαν στοιχεία αστικού περιεχομένου, ενώ πρόκειται για μεταφορά από το φυσικό περιβάλλον σε μια ανθρωπογενή κλίμακα.
Aν έψαχνα στο παρελθόν, σε ότι καθορίζει την πορεία και για ερείσματα που καθοδηγούν σίγουρα θα άρχιζα από ένα το μικρό “θέμα” (project) της πρώτης χρονιάς των σπουδών μου: Mνήμη ενός τόπου - (Memoire d’ un lieu)
Όσο και να μπορεί να εξοργίσει(;) κάποιον σαν παιδαγωγική προσέγγιση της πειθαρχίας που απαιτείται, ίσως να πλησιάζει τελικά στα πρότυπα και τα “σύμβολα” που συναντάμε συνήθως στους περιφραγμένους “λειτουργικούς” χώρους των ανθρώπινων δραστηριοτήτων αλλά μπορεί και να ανήκει και στα πλαίσια της πόλης όπου οι ανάγκες και οι πληροφορίες ανοίγονται στην εμπειρία για την κατανόηση της. Αναζήτηση που για πολλούς ανθρώπους με ανησυχίες έχει μεγάλη σημασία. Στις περιπτώσεις αυτές, αυτό που κυριαρχεί είναι η εικόνα παραμορφωμένη από την προσωπική αντίληψη, που γίνεται και αντικείμενο μελέτης της αρχιτεκτονικής.
Πρέπει να απαντήσουμε σε προβλήματα τοπικά ή ακόμα πιο ιδιαίτερα, προσωπικά, ερωτήματα του διάλογου και της διαμόρφωσης μιας πραγματικότητας εννοιών που οδηγούν στην αναγνώριση του οικείου σχεδιασμένου περιβάλλοντος μας. H αρχιτεκτονική είναι από τη φύση της συλλογική πράξη και είναι χαρακτηριστικό μόνιμο και απαραίτητο του πολιτισμού μας με τον οποίο γεννήθηκε και ξεκίνησε.
...για την παλιά πόλη των Χανίων...
Οι ιστορικές πόλεις στην Μεσόγειο καταδεικνύουν τα στοιχεία διαβίωσης των μεγάλων πολιτισμών που έπαιξαν και συνεχίζουν να παίζουν αποφασιστικό ρόλο στο σχηματισμό του παγκόσμιου πολιτισμού και στις εκφράσεις του σήμερα.
Μέσα στα πλαίσια μεγάλων οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών που προκαλούν ανεπανόρθωτη επιδείνωση στις αστικές δομές, και στην αρχιτεκτονική, δηλαδή στα κελύφη και στον εύθραυστο και σύνθετο ιστό των ιστορικών πόλεων, είναι βέβαιο ότι πρέπει να εξασφαλιστεί η ζωή στα ιστορικά κέντρα. Πρέπει με μεγάλη προσοχή να επανέλθει ισορροπία μεταξύ της “εσωτερικής” και της ορατής δομής της ιστορικής πόλης ώστε η οικονομική και κοινωνική προοπτική και το μέλλον της να χαρακτηρίζεται από μια πιο ισχυρή δυναμική και να μπουν έτσι τα θεμέλια για την αναζωογόνηση της ιστορικής πόλης και σαν χώρου διαβίωσης. Μέχρι πρόσφατα ένα από τα πιο συνηθισμένα και αποτελεσματικά μέτρα ήταν η χορήγηση οικονομικών παραχωρήσεων, ακόμα και απαλλαγών, στις δημόσιες υπηρεσίες και τους ιδιώτες που είναι κύριοι των κτηρίων στις περιοχές κατοικίας, ώστε να εξασφαλιστεί ότι τα τελευταία ανακαινίζονται και συντηρούνται.
Κάθε πόλη είναι μοναδική με ξεχωριστό χαρακτήρα και πολεοδομικό ιστό και είναι ιδιαίτερη η προσπάθεια να εξεταστεί αυτό από κάθε άποψη.
Η δομή των ιστορικών πόλεων, ο χαρακτήρας της και οι χαράξεις των δρόμων πρέπει να διατηρηθούν ακόμα και μετά από αναπόφευκτες σημειακές επεμβάσεις διαρρύθμισης ή ανάπλασης πόσο μάλλον από την εφαρμογή εκτεταμένων επεμβάσεων. Η διατήρηση αυτών των χαρακτηριστικών της έχει αποφασιστική σημασία για την προστασία της πόλης. Η ύπαρξη και το ποσοστό στον υφιστάμενο οικοδομικό όγκο, στην παλιά πόλη των Χανίων και άλλων σημαντικών κτισμάτων κατάλληλων για μετατροπή σε χώρους διάφορων χρήσεων δίνουν τη δυνατότητα της συνέχειας στην δημιουργία ενός κέντρου του οποίου η διάσωση των ιστορικών χαρακτηριστικών και η προσπάθεια προστασίας του θεωρείται σήμερα σαν αυτονόητη προσπάθεια.
Tο γεγονός των μεταβολών των χαρακτηριστικών του πληθυσμού όπως της πυκνότητας και της δημογραφικής σύνθεσης πρέπει να γίνει εργαλείο για την ερμηνεία της εικόνας και της κατάστασης των ιστορικών πόλεων. Συμβαίνει σε διαφορετικές περιοχές μέσα στα ίδια τα ιστορικά αστικά κέντρα να ανανεώνεται η εικόνα του χώρου από σχεδιασμένες επεμβάσεις και αντίθετα αλλού περιοχές με μειονεκτικό ενδιαφέρον, να εγκαταλείπονται. Εκεί πρέπει να ιεραρχηθούν σαν κύριες κατευθύνσεις η υιοθέτηση και η εκτίμηση των κοινωνικών δεδομένων και η ανάληψη πρωτοβουλιών που θα εστιάζουν το ενδιαφέρον τους στα προβλήματα της διαχείρισης του χώρου και στις διαδικασίες πληροφόρησης και συμμετοχής των κατοίκων στις αποφάσεις. Στόχος είναι να χρησιμοποιούνται τέτοιες διαδικασίες σήμερα στην προσπάθεια ανάπλασης κάθε ιστορικής πόλης.
Η διαχείριση των προβλημάτων σήμερα περιορίζεται σε προτάσεις, που επαναλαμβάνονται, με στόχο την “απόδοση” τους και που συχνά αδιαφορούν για το αποτέλεσμα και την διαμόρφωση του χώρου. Η αρχιτεκτονική και η πολεοδομία που άμεσα σχετίζεται με τις ειδικές συνθήκες του τόπου στον οποίο πραγματοποιείται, και με τις κοινότητες, οφείλει να προβάλλει εκείνα τα ειδικά χαρακτηριστικά, που την αντιπροσωπεύουν.
Πρέπει στην παραπάνω διαπίστωση, να δεχτούμε σαν μοντέλο, την διατήρηση των κατοίκων και εάν είναι δυνατόν και την επιστροφή και άλλων. Το πρόβλημα αυτό είναι ιδιαίτερα αισθητό όπου η απρογραμμάτιστη και αποσπασματική δραστηριότητα καταστρέφει τη φυσιογνωμία των κοινοτήτων, αλλά και τον χαρακτήρα της πόλης και την κοινωνική ζωή στην κοινότητα, τους παράγοντες που προστατεύουν και που στηρίζουν τον πολιτισμό. Στόχος είναι, η ιστορική πόλη να είναι χώρος δραστηριοτήτων ζωής, με σεβασμό στο δομημένο περιβάλλον, και να προχωρήσει ο σχεδιασμός με καθοριστική παράμετρο την αντιμετώπιση της σαν ισότιμο μέρος ενός ευρύτερου αστικού κέντρου.
Οι απαιτήσεις που συνθέτουν τον δημόσιο χώρο στην πόλη, όπως οι αναγκαίοι ελεύθεροι χώροι και η κάλυψη από πράσινο, τα δίκτυα των υποδομών και τα μέσα μαζική μεταφοράς, η κυκλοφορίας ακόμα και οι επικοινωνίες αλλά και το σχήμα και η δυναμική της αγοράς εργασίας και τα οικονομικά και παραγωγικά χαρακτηριστικά έχουν μια αμφίδρομη σχέση με τις μεθόδους του σχεδιασμού.
Τελικά είναι κυρίως τα κοινωνικά και βέβαια τα οικονομικά δεδομένα που επηρεάζουν και ελέγχονται από την εφαρμογή αυτών των μεθόδων. Οι διαφορετικές οικονομικές δραστηριότητες που αναπτύσσονται μέσα στα όρια των ιστορικών κέντρων των πόλεων και έχουν να κάνουν κυρίως με τον τουρισμό και την αναψυχή, τις επιχειρήσεις ψυχαγωγίας και διασκέδασης και τα μικρά ξενοδοχεία και τα εστιατόρια, ανταγωνίζονται άλλες δραστηριότητες μέσα από ένα πλήθος αντιφάσεων και συμφερόντων που δεν συμβιβάζονται. Τέτοιες διαπιστώσεις γίνονται για πολλούς τομείς, όπως το περιβάλλον, η κυκλοφορία, την αδυναμία άλλης παραγωγικής λειτουργίας και τελικά και την κατοικία. Αυτό φάνηκε τις προηγούμενες δεκαετίες οπότε η κατοικία άρχισε να εγκαταλείπει τα κέντρα (και των ιστορικών πόλεων) λόγω των δυσμενών συνθηκών και της αντίθεσης με τον επιχειρηματικό και κερδοσκοπικό χαρακτήρα άλλων χρήσεων. Σημαντικά σε αυτό, είναι και τα χαρακτηριστικά της γαιοπροσόδου, η αξία πώλησης και ενοικίασης των ακίνητων και των ελάχιστων αδόμητων οικοπέδων και ο τρόπος με τον οποίο αυτά διαμορφώνονται.
Μια διαπίστωση είναι η αλλοίωση της ιστορικής κληρονομιάς ενός τόπου από την μαζική ανάπτυξη του φθηνού τουρισμού που δεν παρουσιάζει και την αναμενόμενη σταθερότητα. Είναι ορατοί τέτοιοι κίνδυνοι από την ανάπτυξη της βιομηχανίας τουριστικής προβολής και εκμετάλλευσης των πολιτιστικών στοιχείων των πόλεων.
Οι χρήσεις και η λειτουργία των ιστορικών κέντρων των ελληνικών πόλεων πρέπει να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου των κατοίκων τους.
Η ανάπλαση των ιστορικών περιοχών, σε σχέση με τον σύγχρονο πολεοδομικό ιστό των πόλεων, δεν είναι προϋπόθεση μόνο για την τουριστική ανάπτυξη. Είναι μία πρόκληση απέναντι στην παγκόσμια κοινότητα αλλά και διαμορφώνει την κοινωνική και οικονομική ζωή των κατοίκων της πόλης. Έχει ενδιαφέρον να δούμε και μια σειρά από άλλα χαρακτηριστικά που ελέγχονται από το νομοθετικό πλαίσιο για την δόμηση και απλά “περιορίζονται” από τις διατάξεις για την προστασία και διατήρηση πόλεων και οικισμών στον ελληνικό χώρο. Τέτοια είναι οι προσθήκες και οι “τεχνικές” εγκαταστάσεις (π.χ. κλιματιστικά – πέργκολες και τέντες) όπως τα συναντάμε στις πόλεις, σε χώρους που παρουσιάζουν έντονη κινητικότητα και είναι ανοιχτοί για τους επισκέπτες. Τα εμπορικά καταστήματα και τα εστιατόρια διεισδύουν στις περιοχές κατοικίας. Χώροι αναψυχής κάθε μορφής γεννιούνται καθημερινά. Σε μερικές περιπτώσεις χρησιμοποιούν ελκυστικά κελύφη. Η προσπάθεια οριοθέτησης των κοινόχρηστων χώρων από τον εξοπλισμό αναψυχής ή για παράδειγμα ελέγχου του τρόπου έκθεσης των εμπορευμάτων στις αγορές, δεν αντιμετωπίζεται μόνο λόγο της μειωμένης πολιτικής βούλησης, αλλά και όταν ακόμη αυτή ήταν ισχυρή, λόγο της ανεπάρκειας του νομικού πλαισίου που καθορίζει τα περί κοινόχρηστων χώρων. Ένας άλλος ανασταλτικός παράγοντας είναι το κόστος που απαιτεί η διατήρηση συνεργείων απομάκρυνσης αντικειμένων – η αφαίρεση τους και η επαναφορά στην προηγούμενη κατάσταση.
Τα αποτελέσματα στα πλαίσια αναπλάσεων είναι προσωρινά αν και κρίνονται συχνά πετυχημένα από τους άμεσα ενδιαφερόμενους και το αγοραστικό κοινό, που βλέπουν με ευχαρίστηση τις αλλαγές.
Άλλα παραδείγματα για τα οποία ισχύει το ίδιο είναι η αλλοίωση του χαρακτήρα των κέντρων από τις διαφημιστικές επιγραφές, τις προσκλήσεις και τις αφίσες ακόμα και από τον εξοπλισμό των κοινόχρηστων χώρων, ειδικά όταν αντιμετωπίζονται προβλήματα στην εγκατάσταση του και την λειτουργία του. Η εικόνα αυτή μεταφέρεται με τις διαδικασίες επέκτασης των χρήσεων και στις αποκλειστικά περιοχές κατοικίας. Κανείς όμως από εμάς δεν θέλει χώρους που εξευγενίζονται και διατηρούνται αλλά παράλληλα “αποστειρώνονται” αισθητικά(;) ή χάνουν τις απλές καθημερινές ποιότητες που καθορίζουν την φυσιογνωμία τους.
Ειδικότερα για τον αστικό χώρο, και τον χώρο κατοικίας, οι οπτικές και οι ακουστικές ποιότητες, ακόμα και η οσμή του χώρου, όπως αντιστοιχούν στην ικανοποίηση των αισθήσεων, διαμορφώνουν την φυσιογνωμία του και την αισθητική του. Μέσα από αυτές τις αισθητηριακές αντιλήψεις ο χώρος συγκεκριμενοποιείται και βιώνεται, γίνεται “τόπος” ή γίνεται “κατοικία” με ταυτότητα, και μνήμη. Σήμερα πρέπει πια να θεωρούμε σαν πολιτιστική κληρονομιά το σύνολο του δομημένου χώρου, όχι μόνο κάποια κτήρια αλλά όλες τις αστικές δομές που μεταφέρουν και υποδηλώνουν τον ειδικό και μοναδικό χαρακτήρα του στο παράδειγμα κάθε πόλης. Η διερεύνηση της σχέσης που έχουν τα χαρακτηριστικά αυτά με τα οικονομικά – κοινωνικά δεδομένα στην πόλη είναι ένας τρόπος για να οριστούν οι ανάγκες για πολεοδομικά έργα και να εφαρμοστούν μέτρα για την προστασία της μοναδικής ταυτότητας των πόλεων αλλά και των κατοίκων τους.
Η προσπάθεια για την διερεύνηση της σχέσης και ενδεχόμενα την ταύτιση μεταξύ των διαφορετικών (λέξεων ή εννοιών): “πόλη” και “κυρίαρχη ιδεολογία” ή “κατοικία” και “κοινωνικές συνθήκες” επιτρέπεται από την μέχρι τώρα εμπειρία και για την περίπτωση στο ιστορικό κέντρο των Χανίων με την εξέλιξη των αρχικών γειτονιών κατοικίας και τον μετέπειτα σχηματισμό θυλάκων με την ίδια χρήση.
Η διερεύνηση, στην περίπτωση των συνθηκών κατοικίας γίνεται με την εξέταση σε μια διαδοχική σειρά εννοιών όπως:
(πρώτον) την δυνατότητα έκφρασης της ατομικής συνείδησης του κατοίκου της
(δεύτερον) τα εξειδικευμένα χαρακτηριστικά και τις διαδοχικές μεταξύ τους ποιότητες του ιστού, δηλαδή του οργανωμένου-δομημένου χώρου της πόλης.
Πολίτης (άτομο ή σύνολο), Πόλη (χώρος και φυσιογνωμία), είναι ο συνδυασμός που δίνει σαν αποτέλεσμα τον πολιτισμό της καθημερινής ζωής. Γίνεται χρήση του ονόματος “δημιουργία” και αναφέρεται στην πόλη σήμερα και όχι απλά στο γεγονός της “γέννησης” της, γιατί από τα σημάδια και τα ίχνη στην εξέλιξη της ικανοποιείται η ανάγκη αντιπαράθεσης αλλά και συνέχειας με το παρελθόν. Το γεγονός είναι ότι η ιστορία των Χανίων, της παλιάς πόλης και των πρώτων της επεκτάσεων, έχει μάλλον την ιδιότητα να εξαγνίζεται, όσο περνάει ο χρόνος, όπως ακριβώς αλλάζει και το τοπίο αν το παρατηρούμε από απόσταση. Η δυνατότητα συμμετοχής σε αυτή την διαδικασία κάθαρσης, όλων των επικαλυπτόμενων χαρακτηριστικών της, είναι σημαντική. Το χρονογράφημα του ιστορικού κέντρου είναι αποκαλυπτικό και για την εικόνα του σήμερα και για την μορφή των οργανωμένων-δομημένων χώρων σε αυτό και τελικά για την σημερινή πόλη σαν πολιτισμική έκφραση.
Αναφέρεται και η έννοια του χώρου, που εδώ είναι ο πολεοδομικός ιστός με όλες τις διαστάσεις του, ενώ στην ανάγνωση της εικόνας της πόλης ίση σημασία έχει και ο χρόνος, δηλαδή η χρονική διάσταση του τόπου. Στην αναγνώριση της φυσιογνωμίας των πόλεων, όπως επίσης και στις αισθητικές και αρχιτεκτονικές αναζητήσεις μας, πρέπει να υπολογίζουμε τον ιστορικό χρόνο, το παρόν και το παρελθόν.
Όπως πρέπει να έχουν συμμετοχή όλες οι “επικαλυπτόμενες πόλεις”, με διαφορετικές “ποιότητες” που επιμένουν να υπάρχουν σαν άδεια ή ερειπωμένα κελύφη ή σαν σημαντικά μνημεία, σαν άγνωστα μνημεία ή ακόμα και σαν “προβλήματα” ή αντιθέσεις στην όποια “κανονικότητα” του ιστού.
Το ιστορικό κέντρο στα Χανιά μπορεί να έχει αλλάξει, αν θέλουμε μπορούμε να πούμε ότι έχει αλλοιωθεί, σε σχέση με την εικόνα που είχε στην μνήμη και κάλυπτε τις συναισθηματικές ανάγκες κυρίως, ίσως και τις αισθητικές, κάποιων παλιότερων γενιών που το αναγνωρίζουν από τα σημάδια του χρόνου και την αφήγηση του.
Που είναι τα σημάδια αυτά;
Είναι εκεί που δημιουργείται η ατομική συνείδηση, από αυτή εξελίσσεται η συλλογική συνείδηση, που εκφράζεται σαν αυτό που εννοούμε με τον προηγούμενο όρο “δημιουργία”.
Αυτός ο χώρος που αναζητούμε βρίσκεται σίγουρα σε επαφή, όσο αφορά τις ιστορικές πόλεις, με τους χώρους κατοικίας.
Ο όρος με τον οποίο μπορούμε να αναφερθούμε στην διατήρηση αλλά και στην ανάπλαση του ιστορικού κέντρου, είναι επίσης η αναγνώριση της μνήμης όλων, ανεξάρτητα από την ένταση τους, των στιγμών της ιστορίας του. Σημασία έχει και ο ρόλος της διαδοχής στην κυριαρχία του τόπου και των επιπτώσεων τους στην μορφή του χώρου, στο πώς αυτά τα όρια διαμορφώνονται κάθε φορά. Και δεν πρέπει να υπολογίζουμε μόνο στις επεκτάσεις του ιστού και στις νέες(;) κάθε φορά διαφορές στην περίμετρο των τειχών, αλλά και στα “εσωτερικά” όρια και τις συνθήκες που διαμορφώνονται στις περιοχές κατοικίας, στα διοικητικά κέντρα και στις υπηρεσίες και τις υποδομές κάθε εποχής.
Η ιδιότητα του “αστικού” που δεν την συναντάμε σε όλα τα οικιστικά συγκροτήματα, τουλάχιστον όχι στον ίδιο βαθμό, μπορεί να αλλάζει, συχνά “αυξητικά”, τις ποιότητες και να μεγεθύνει τα χαρακτηριστικά του τόπου, ακόμα και τα περιγράμματα των κτηρίων, τους δρόμους και την κίνηση.
Απαραίτητες προϋποθέσεις είναι η κλίμακα και η ποιότητα που έχουν οι λειτουργίες στον χώρο της πόλης, να προκαλούν μια ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στην μορφή(;) της και τον κάτοικο. Έτσι εκτός από τον τρόπο που αυτός ο χώρος (η κατοικία) γίνεται αντιληπτός, αναρωτιόμαστε και για το πώς διαμορφώνεται και χρησιμοποιείται από τις διαφορετικές κοινωνικές ομάδες ή για παράδειγμα τους μετανάστες στον ιδιαίτερο “τόπο” των γειτονιών στην ιστορική πόλη των Χανίων.
για τα τρία παραπάνω κείμενα πρέπει να γίνουν αναφορές στις εκδόσεις:
Μέσα στα πλαίσια μεγάλων οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών που προκαλούν ανεπανόρθωτη επιδείνωση στις αστικές δομές, και στην αρχιτεκτονική, δηλαδή στα κελύφη και στον εύθραυστο και σύνθετο ιστό των ιστορικών πόλεων, είναι βέβαιο ότι πρέπει να εξασφαλιστεί η ζωή στα ιστορικά κέντρα. Πρέπει με μεγάλη προσοχή να επανέλθει ισορροπία μεταξύ της “εσωτερικής” και της ορατής δομής της ιστορικής πόλης ώστε η οικονομική και κοινωνική προοπτική και το μέλλον της να χαρακτηρίζεται από μια πιο ισχυρή δυναμική και να μπουν έτσι τα θεμέλια για την αναζωογόνηση της ιστορικής πόλης και σαν χώρου διαβίωσης. Μέχρι πρόσφατα ένα από τα πιο συνηθισμένα και αποτελεσματικά μέτρα ήταν η χορήγηση οικονομικών παραχωρήσεων, ακόμα και απαλλαγών, στις δημόσιες υπηρεσίες και τους ιδιώτες που είναι κύριοι των κτηρίων στις περιοχές κατοικίας, ώστε να εξασφαλιστεί ότι τα τελευταία ανακαινίζονται και συντηρούνται.
Κάθε πόλη είναι μοναδική με ξεχωριστό χαρακτήρα και πολεοδομικό ιστό και είναι ιδιαίτερη η προσπάθεια να εξεταστεί αυτό από κάθε άποψη.
Η δομή των ιστορικών πόλεων, ο χαρακτήρας της και οι χαράξεις των δρόμων πρέπει να διατηρηθούν ακόμα και μετά από αναπόφευκτες σημειακές επεμβάσεις διαρρύθμισης ή ανάπλασης πόσο μάλλον από την εφαρμογή εκτεταμένων επεμβάσεων. Η διατήρηση αυτών των χαρακτηριστικών της έχει αποφασιστική σημασία για την προστασία της πόλης. Η ύπαρξη και το ποσοστό στον υφιστάμενο οικοδομικό όγκο, στην παλιά πόλη των Χανίων και άλλων σημαντικών κτισμάτων κατάλληλων για μετατροπή σε χώρους διάφορων χρήσεων δίνουν τη δυνατότητα της συνέχειας στην δημιουργία ενός κέντρου του οποίου η διάσωση των ιστορικών χαρακτηριστικών και η προσπάθεια προστασίας του θεωρείται σήμερα σαν αυτονόητη προσπάθεια.
Tο γεγονός των μεταβολών των χαρακτηριστικών του πληθυσμού όπως της πυκνότητας και της δημογραφικής σύνθεσης πρέπει να γίνει εργαλείο για την ερμηνεία της εικόνας και της κατάστασης των ιστορικών πόλεων. Συμβαίνει σε διαφορετικές περιοχές μέσα στα ίδια τα ιστορικά αστικά κέντρα να ανανεώνεται η εικόνα του χώρου από σχεδιασμένες επεμβάσεις και αντίθετα αλλού περιοχές με μειονεκτικό ενδιαφέρον, να εγκαταλείπονται. Εκεί πρέπει να ιεραρχηθούν σαν κύριες κατευθύνσεις η υιοθέτηση και η εκτίμηση των κοινωνικών δεδομένων και η ανάληψη πρωτοβουλιών που θα εστιάζουν το ενδιαφέρον τους στα προβλήματα της διαχείρισης του χώρου και στις διαδικασίες πληροφόρησης και συμμετοχής των κατοίκων στις αποφάσεις. Στόχος είναι να χρησιμοποιούνται τέτοιες διαδικασίες σήμερα στην προσπάθεια ανάπλασης κάθε ιστορικής πόλης.
Η διαχείριση των προβλημάτων σήμερα περιορίζεται σε προτάσεις, που επαναλαμβάνονται, με στόχο την “απόδοση” τους και που συχνά αδιαφορούν για το αποτέλεσμα και την διαμόρφωση του χώρου. Η αρχιτεκτονική και η πολεοδομία που άμεσα σχετίζεται με τις ειδικές συνθήκες του τόπου στον οποίο πραγματοποιείται, και με τις κοινότητες, οφείλει να προβάλλει εκείνα τα ειδικά χαρακτηριστικά, που την αντιπροσωπεύουν.
Πρέπει στην παραπάνω διαπίστωση, να δεχτούμε σαν μοντέλο, την διατήρηση των κατοίκων και εάν είναι δυνατόν και την επιστροφή και άλλων. Το πρόβλημα αυτό είναι ιδιαίτερα αισθητό όπου η απρογραμμάτιστη και αποσπασματική δραστηριότητα καταστρέφει τη φυσιογνωμία των κοινοτήτων, αλλά και τον χαρακτήρα της πόλης και την κοινωνική ζωή στην κοινότητα, τους παράγοντες που προστατεύουν και που στηρίζουν τον πολιτισμό. Στόχος είναι, η ιστορική πόλη να είναι χώρος δραστηριοτήτων ζωής, με σεβασμό στο δομημένο περιβάλλον, και να προχωρήσει ο σχεδιασμός με καθοριστική παράμετρο την αντιμετώπιση της σαν ισότιμο μέρος ενός ευρύτερου αστικού κέντρου.
Οι απαιτήσεις που συνθέτουν τον δημόσιο χώρο στην πόλη, όπως οι αναγκαίοι ελεύθεροι χώροι και η κάλυψη από πράσινο, τα δίκτυα των υποδομών και τα μέσα μαζική μεταφοράς, η κυκλοφορίας ακόμα και οι επικοινωνίες αλλά και το σχήμα και η δυναμική της αγοράς εργασίας και τα οικονομικά και παραγωγικά χαρακτηριστικά έχουν μια αμφίδρομη σχέση με τις μεθόδους του σχεδιασμού.
Τελικά είναι κυρίως τα κοινωνικά και βέβαια τα οικονομικά δεδομένα που επηρεάζουν και ελέγχονται από την εφαρμογή αυτών των μεθόδων. Οι διαφορετικές οικονομικές δραστηριότητες που αναπτύσσονται μέσα στα όρια των ιστορικών κέντρων των πόλεων και έχουν να κάνουν κυρίως με τον τουρισμό και την αναψυχή, τις επιχειρήσεις ψυχαγωγίας και διασκέδασης και τα μικρά ξενοδοχεία και τα εστιατόρια, ανταγωνίζονται άλλες δραστηριότητες μέσα από ένα πλήθος αντιφάσεων και συμφερόντων που δεν συμβιβάζονται. Τέτοιες διαπιστώσεις γίνονται για πολλούς τομείς, όπως το περιβάλλον, η κυκλοφορία, την αδυναμία άλλης παραγωγικής λειτουργίας και τελικά και την κατοικία. Αυτό φάνηκε τις προηγούμενες δεκαετίες οπότε η κατοικία άρχισε να εγκαταλείπει τα κέντρα (και των ιστορικών πόλεων) λόγω των δυσμενών συνθηκών και της αντίθεσης με τον επιχειρηματικό και κερδοσκοπικό χαρακτήρα άλλων χρήσεων. Σημαντικά σε αυτό, είναι και τα χαρακτηριστικά της γαιοπροσόδου, η αξία πώλησης και ενοικίασης των ακίνητων και των ελάχιστων αδόμητων οικοπέδων και ο τρόπος με τον οποίο αυτά διαμορφώνονται.
Μια διαπίστωση είναι η αλλοίωση της ιστορικής κληρονομιάς ενός τόπου από την μαζική ανάπτυξη του φθηνού τουρισμού που δεν παρουσιάζει και την αναμενόμενη σταθερότητα. Είναι ορατοί τέτοιοι κίνδυνοι από την ανάπτυξη της βιομηχανίας τουριστικής προβολής και εκμετάλλευσης των πολιτιστικών στοιχείων των πόλεων.
Οι χρήσεις και η λειτουργία των ιστορικών κέντρων των ελληνικών πόλεων πρέπει να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου των κατοίκων τους.
Η ανάπλαση των ιστορικών περιοχών, σε σχέση με τον σύγχρονο πολεοδομικό ιστό των πόλεων, δεν είναι προϋπόθεση μόνο για την τουριστική ανάπτυξη. Είναι μία πρόκληση απέναντι στην παγκόσμια κοινότητα αλλά και διαμορφώνει την κοινωνική και οικονομική ζωή των κατοίκων της πόλης. Έχει ενδιαφέρον να δούμε και μια σειρά από άλλα χαρακτηριστικά που ελέγχονται από το νομοθετικό πλαίσιο για την δόμηση και απλά “περιορίζονται” από τις διατάξεις για την προστασία και διατήρηση πόλεων και οικισμών στον ελληνικό χώρο. Τέτοια είναι οι προσθήκες και οι “τεχνικές” εγκαταστάσεις (π.χ. κλιματιστικά – πέργκολες και τέντες) όπως τα συναντάμε στις πόλεις, σε χώρους που παρουσιάζουν έντονη κινητικότητα και είναι ανοιχτοί για τους επισκέπτες. Τα εμπορικά καταστήματα και τα εστιατόρια διεισδύουν στις περιοχές κατοικίας. Χώροι αναψυχής κάθε μορφής γεννιούνται καθημερινά. Σε μερικές περιπτώσεις χρησιμοποιούν ελκυστικά κελύφη. Η προσπάθεια οριοθέτησης των κοινόχρηστων χώρων από τον εξοπλισμό αναψυχής ή για παράδειγμα ελέγχου του τρόπου έκθεσης των εμπορευμάτων στις αγορές, δεν αντιμετωπίζεται μόνο λόγο της μειωμένης πολιτικής βούλησης, αλλά και όταν ακόμη αυτή ήταν ισχυρή, λόγο της ανεπάρκειας του νομικού πλαισίου που καθορίζει τα περί κοινόχρηστων χώρων. Ένας άλλος ανασταλτικός παράγοντας είναι το κόστος που απαιτεί η διατήρηση συνεργείων απομάκρυνσης αντικειμένων – η αφαίρεση τους και η επαναφορά στην προηγούμενη κατάσταση.
Τα αποτελέσματα στα πλαίσια αναπλάσεων είναι προσωρινά αν και κρίνονται συχνά πετυχημένα από τους άμεσα ενδιαφερόμενους και το αγοραστικό κοινό, που βλέπουν με ευχαρίστηση τις αλλαγές.
Άλλα παραδείγματα για τα οποία ισχύει το ίδιο είναι η αλλοίωση του χαρακτήρα των κέντρων από τις διαφημιστικές επιγραφές, τις προσκλήσεις και τις αφίσες ακόμα και από τον εξοπλισμό των κοινόχρηστων χώρων, ειδικά όταν αντιμετωπίζονται προβλήματα στην εγκατάσταση του και την λειτουργία του. Η εικόνα αυτή μεταφέρεται με τις διαδικασίες επέκτασης των χρήσεων και στις αποκλειστικά περιοχές κατοικίας. Κανείς όμως από εμάς δεν θέλει χώρους που εξευγενίζονται και διατηρούνται αλλά παράλληλα “αποστειρώνονται” αισθητικά(;) ή χάνουν τις απλές καθημερινές ποιότητες που καθορίζουν την φυσιογνωμία τους.
Ειδικότερα για τον αστικό χώρο, και τον χώρο κατοικίας, οι οπτικές και οι ακουστικές ποιότητες, ακόμα και η οσμή του χώρου, όπως αντιστοιχούν στην ικανοποίηση των αισθήσεων, διαμορφώνουν την φυσιογνωμία του και την αισθητική του. Μέσα από αυτές τις αισθητηριακές αντιλήψεις ο χώρος συγκεκριμενοποιείται και βιώνεται, γίνεται “τόπος” ή γίνεται “κατοικία” με ταυτότητα, και μνήμη. Σήμερα πρέπει πια να θεωρούμε σαν πολιτιστική κληρονομιά το σύνολο του δομημένου χώρου, όχι μόνο κάποια κτήρια αλλά όλες τις αστικές δομές που μεταφέρουν και υποδηλώνουν τον ειδικό και μοναδικό χαρακτήρα του στο παράδειγμα κάθε πόλης. Η διερεύνηση της σχέσης που έχουν τα χαρακτηριστικά αυτά με τα οικονομικά – κοινωνικά δεδομένα στην πόλη είναι ένας τρόπος για να οριστούν οι ανάγκες για πολεοδομικά έργα και να εφαρμοστούν μέτρα για την προστασία της μοναδικής ταυτότητας των πόλεων αλλά και των κατοίκων τους.
Η προσπάθεια για την διερεύνηση της σχέσης και ενδεχόμενα την ταύτιση μεταξύ των διαφορετικών (λέξεων ή εννοιών): “πόλη” και “κυρίαρχη ιδεολογία” ή “κατοικία” και “κοινωνικές συνθήκες” επιτρέπεται από την μέχρι τώρα εμπειρία και για την περίπτωση στο ιστορικό κέντρο των Χανίων με την εξέλιξη των αρχικών γειτονιών κατοικίας και τον μετέπειτα σχηματισμό θυλάκων με την ίδια χρήση.
Η διερεύνηση, στην περίπτωση των συνθηκών κατοικίας γίνεται με την εξέταση σε μια διαδοχική σειρά εννοιών όπως:
(πρώτον) την δυνατότητα έκφρασης της ατομικής συνείδησης του κατοίκου της
(δεύτερον) τα εξειδικευμένα χαρακτηριστικά και τις διαδοχικές μεταξύ τους ποιότητες του ιστού, δηλαδή του οργανωμένου-δομημένου χώρου της πόλης.
Πολίτης (άτομο ή σύνολο), Πόλη (χώρος και φυσιογνωμία), είναι ο συνδυασμός που δίνει σαν αποτέλεσμα τον πολιτισμό της καθημερινής ζωής. Γίνεται χρήση του ονόματος “δημιουργία” και αναφέρεται στην πόλη σήμερα και όχι απλά στο γεγονός της “γέννησης” της, γιατί από τα σημάδια και τα ίχνη στην εξέλιξη της ικανοποιείται η ανάγκη αντιπαράθεσης αλλά και συνέχειας με το παρελθόν. Το γεγονός είναι ότι η ιστορία των Χανίων, της παλιάς πόλης και των πρώτων της επεκτάσεων, έχει μάλλον την ιδιότητα να εξαγνίζεται, όσο περνάει ο χρόνος, όπως ακριβώς αλλάζει και το τοπίο αν το παρατηρούμε από απόσταση. Η δυνατότητα συμμετοχής σε αυτή την διαδικασία κάθαρσης, όλων των επικαλυπτόμενων χαρακτηριστικών της, είναι σημαντική. Το χρονογράφημα του ιστορικού κέντρου είναι αποκαλυπτικό και για την εικόνα του σήμερα και για την μορφή των οργανωμένων-δομημένων χώρων σε αυτό και τελικά για την σημερινή πόλη σαν πολιτισμική έκφραση.
Αναφέρεται και η έννοια του χώρου, που εδώ είναι ο πολεοδομικός ιστός με όλες τις διαστάσεις του, ενώ στην ανάγνωση της εικόνας της πόλης ίση σημασία έχει και ο χρόνος, δηλαδή η χρονική διάσταση του τόπου. Στην αναγνώριση της φυσιογνωμίας των πόλεων, όπως επίσης και στις αισθητικές και αρχιτεκτονικές αναζητήσεις μας, πρέπει να υπολογίζουμε τον ιστορικό χρόνο, το παρόν και το παρελθόν.
Όπως πρέπει να έχουν συμμετοχή όλες οι “επικαλυπτόμενες πόλεις”, με διαφορετικές “ποιότητες” που επιμένουν να υπάρχουν σαν άδεια ή ερειπωμένα κελύφη ή σαν σημαντικά μνημεία, σαν άγνωστα μνημεία ή ακόμα και σαν “προβλήματα” ή αντιθέσεις στην όποια “κανονικότητα” του ιστού.
Το ιστορικό κέντρο στα Χανιά μπορεί να έχει αλλάξει, αν θέλουμε μπορούμε να πούμε ότι έχει αλλοιωθεί, σε σχέση με την εικόνα που είχε στην μνήμη και κάλυπτε τις συναισθηματικές ανάγκες κυρίως, ίσως και τις αισθητικές, κάποιων παλιότερων γενιών που το αναγνωρίζουν από τα σημάδια του χρόνου και την αφήγηση του.
Που είναι τα σημάδια αυτά;
Είναι εκεί που δημιουργείται η ατομική συνείδηση, από αυτή εξελίσσεται η συλλογική συνείδηση, που εκφράζεται σαν αυτό που εννοούμε με τον προηγούμενο όρο “δημιουργία”.
Αυτός ο χώρος που αναζητούμε βρίσκεται σίγουρα σε επαφή, όσο αφορά τις ιστορικές πόλεις, με τους χώρους κατοικίας.
Ο όρος με τον οποίο μπορούμε να αναφερθούμε στην διατήρηση αλλά και στην ανάπλαση του ιστορικού κέντρου, είναι επίσης η αναγνώριση της μνήμης όλων, ανεξάρτητα από την ένταση τους, των στιγμών της ιστορίας του. Σημασία έχει και ο ρόλος της διαδοχής στην κυριαρχία του τόπου και των επιπτώσεων τους στην μορφή του χώρου, στο πώς αυτά τα όρια διαμορφώνονται κάθε φορά. Και δεν πρέπει να υπολογίζουμε μόνο στις επεκτάσεις του ιστού και στις νέες(;) κάθε φορά διαφορές στην περίμετρο των τειχών, αλλά και στα “εσωτερικά” όρια και τις συνθήκες που διαμορφώνονται στις περιοχές κατοικίας, στα διοικητικά κέντρα και στις υπηρεσίες και τις υποδομές κάθε εποχής.
Η ιδιότητα του “αστικού” που δεν την συναντάμε σε όλα τα οικιστικά συγκροτήματα, τουλάχιστον όχι στον ίδιο βαθμό, μπορεί να αλλάζει, συχνά “αυξητικά”, τις ποιότητες και να μεγεθύνει τα χαρακτηριστικά του τόπου, ακόμα και τα περιγράμματα των κτηρίων, τους δρόμους και την κίνηση.
Απαραίτητες προϋποθέσεις είναι η κλίμακα και η ποιότητα που έχουν οι λειτουργίες στον χώρο της πόλης, να προκαλούν μια ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στην μορφή(;) της και τον κάτοικο. Έτσι εκτός από τον τρόπο που αυτός ο χώρος (η κατοικία) γίνεται αντιληπτός, αναρωτιόμαστε και για το πώς διαμορφώνεται και χρησιμοποιείται από τις διαφορετικές κοινωνικές ομάδες ή για παράδειγμα τους μετανάστες στον ιδιαίτερο “τόπο” των γειτονιών στην ιστορική πόλη των Χανίων.
για τα τρία παραπάνω κείμενα πρέπει να γίνουν αναφορές στις εκδόσεις:
1. Ι.Στεφάνου “Η φυσιογνωμία της Ελληνικής πόλης” Ε.Μ.Π. / ΥΠΕΧΩΔΕ Αθήνα 2000
2. ΝΤ.Ν. Κόνσολα “Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ” Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1995
3. The Resolutions of Bruges: Principles Governing the Rehabilitation of Historic Towns Submitted to the International Symposium on the Conservation of Historic Towns Bruges, 12-15 May1975 I.C.O.MO.S.
4. Gaston Bachelard “La poetique de l’ espace” Presses Universitaires de France, Paris 1989
Τετάρτη 22 Απριλίου 2009
ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος να τραβήξεις την προσοχή....
http://www.facebook.com/profile.php?id=1029157359&ref=name#/group.php?gid=52566679076&ref=mf
ούτε καταραμένα να ήταν.... από το 1975 γίνονται μελέτες για την αποκατάσταση τους.... πολλοί συνάδελφοι μηχανικοί, αν και μεγαλύτεροι - μερικοί δεν είναι μαζί μας πια - είχαν δουλέψει και προσπαθήσει να κάνουν κάτι για να αξιοποιηθεί ο χώρος - είχαν προσκληθεί αρχιτέκτονες όπως ο Renzo Piano και από αυτήν την προσπάθεια όλο και κάτι πρέπει να έχει μείνει...
ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος να τραβήξεις την προσοχή του ΥΠ.ΠΟ.; καθώς στέκονται μοναδικά στο είδος τους αλλά εγκαταλειμμένα στο εσωτερικό του Βενετσιάνικου Λιμανιού μπορείς - και δεν είναι χιούμορ - να ισχυριστείς ότι είναι στοιχειωμένα... αν μάλιστα συμβούν στην σκοτεινή μεριά - στην προκυμαία - την άλλοτε ανοιχτή πλευρά - μερικά ατυχήματα - πτώσεις λίθων ή εμφανίσεις πειρατών ....σαν αυτούς της ...Καραϊβικής ακόμα και αν ακουστούν παλιές ιστορίες από τους ψαράδες... ...θα μετατραπούν στην καλοκαιρινή ατραξιόν ...η καλύτερη ιδέα είναι να αμολήσεις καμιά εκατοστή γάτους οι οποίοι θα εμφανίζονται τρεις - τρεις ή πέντε - πέντε στα μάτια των ...έντρομων περιπατητών...το πρόβλημα είναι μετά... να προτείνεις χρήση ή έστω χρήσεις... ήταν αποθήκες του Τελωνείου και μετέπειτα της 28ης ΕΒΑ - ένα από αυτά... - εκεί εκτελωνίζονταν αυτοκίνητα... αμέσως ο νους σου πάει στην αναζήτηση θέσεων στάθμευσης - με ένα υποθετικό θέατρο και το ΚΑΜ δίπλα; Parking λοιπόν; 2 ευρώ η ώρα ή με κάρτα για τους κατοίκους - με ένα αισιόδοξο υπολογισμό χωράνε μέχρι και τρακόσα αυτοκίνητα.... και για να δείξεις ότι δεν αστειεύεσαι αποκτάς πρόσβαση σε κάποια, τα πιο καλοδιατηρημένα από αυτά και αρχίζεις να τα χρησιμοποιείς για στάθμευση αυτοκινήτων από τώρα.... έστω πραξικοπηματικά - μετά έρχεται το ΥΠ.ΠΟ. και σε νομιμοποιεί για τρία - ας πούμε χρόνια - και μετά που καλομαθαίνουμε γίνεται και η αποκατάσταση με την επίλυση των βασικών στατικών προβλημάτων και ανάδειξη της λιθοδομής απλά γρήγορα και χωρίς μεγάλο κόστος.... α! και διευκόλυνση της εισόδου - εξόδου των αυτοκινήτων.... αλλιώς προτείνεις την συμμετοχή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και γίνονται κινηματογράφος multiplex με το λιγότερο 14 έστω και μικρές οθόνες 7 με 7 πλάτη με πλάτη, οι δύο θερινές ...κάτω από τα αστέρια...
ναι, δεν είναι τελείως αστείο αυτό για το χώρο στάθμευσης.... θα μπορούσαν τελικά να γίνουν θέατρο; νομίζω ότι για κάτι τέτοιο προορίζεται το κτήριο του τελωνείου μεταξύ νεωρίων και Κ.Α.Μ. .... πιο τετράγωνη - πιο πλατιά, ελεύθερη κάτοψη, πιο ψηλό "χωράει" σκηνή και αμφιθεατρικά τοποθετημένες κερκίδες... ή κάτι τέτοιο.... μικρές σκηνές αν υπάρχει ανάγκη μπορούν να φιλοξενηθούν και στους ανακαινισμένους χώρους των νεωρίων... αλλά ποιοτικές δουλειές θέλουν εξίσου "ακριβούς" χώρους και εξοπλισμό και... και... μουσείο; γκαλερί; εκθέσεις; θα καταλήξουμε σε λίγο να παράγουν τα νεώρια... και άχρηστο χώρο - εκτός από πολιτισμό... το λέω αυτό για όταν θα αποδοθούν τελικά προς χρήση... σίγουρα η πόλη χρειάζεται υποδομές για όλα αυτά ...μερικές εβδομάδες τον χρόνο... υπάρχει ήδη η Πινακοθήκη και το ΚΑΜ - υπήρχε και το νέο Πνευματικό Κέντρο πριν λίγο καιρό.... και άλλωστε μην ξεχνάμε ότι το καθήκον τους πριν τον σεισμό το εκτελούσαν άψογα... ή σχεδόν άψογα... θυμάμαι πόσο ζεστά και υγρά ήταν εν μέσω Αγροτικού Αυγούστου....
κατάθεση ψυχής.... 1η) έκθεση Αλέξανδρος 2000 του Βαρλάμη... βοηθούσα μαζί με κάτι φαντάρους στο στήσιμο της έκθεσης... ο λόγος: η μητέρα μου ήταν αποσπασμένη στο γραφείο τύπου της Νομαρχίας και εγώ ήθελα να γνωρίσω το τιμούμενο πρόσωπο - γνωστός Αρχιτέκτονας ο Βαρλάμης.... λοιπόν μαζί με ένα φαντάρο που είχε έρθει με ένα φορτηγό γεμάτο αγριοδάφνες και με γυμνά χέρια οι δύο μας στρώσαμε τα τρία πρώτα νεώρια με φύλλα δάφνης για τα τιμούμενα πρόσωπα... ξέρεις πιάνεις το κλάδι όπως είναι με τα φύλλα του δυνατά στην χούφτα και το τραβάς με δύναμη προς τα πάνω.... ...ευτυχώς με το που τέλειωσε η έκθεση μπήκε ...σκούπα.... αίμα και ιδρώτας στο ...σανίδι εεε; ψέματα - πάντως τα 'δωσε όλα για την τέχνη ο φίλος σας....
κατάθεση ψυχής 2η) και τελευταία.... σαν Αρχιτέκτονας έμαθα - παρακολουθώντας κυρίως Διπλωματικές Εργασίες συνομήλικων μου ότι στο προφανές ...κρύβονται πολλά θαυμαστά... τα εναπομείναντα τείχη της πόλης δεν περιορίζονται δυτικά, ανατολικά και Νότια.... το μέτωπο των νεωρίων ακόμα και όπως σώζεται σήμερα.... μαζί με το Μεγάλο Αρσενάλι - και το τελωνείο, με την Σταφιδική και το Porto Venetiano... ...αποτελεί μέρος του Οχυρωματικού Έργου λόγω κυρίως του όγκου των κτηρίων..... τείχη; ή καλύτερα πολιτιστικά τείχη; ούτως ή άλλως τα Αρσενάλια ήταν αμυντικά έργα....
ναι! ξέρω στο περίπου για τις σύγχρονες μουσειολογικές προτάσεις και κάτι λίγο από θεατρολογία - κακό πράγμα η ημιμάθεια.... αλλά δεν μου το βγάζεις από το μυαλό, να ανεχτώ μια θεατρική σκηνή, ναι έστω μικρή - στα 7 με 9 μέτρα πλάτος - να δεκτώ μια αίθουσα προβολών και δυο και τρείς.... με εισιτήριο... όλα οκ! καταλαβαίνω απόλυτα ότι ο χώρος έχει ένα εγκάρσιο άξονα για τους πεζούς χρήστες και ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί εννιαία.... αλλά ένας ακόμα πολυχώρος - αίθουσα -ες πολλαπλών χρήσεων ...δεν μου πάει, ούτε τα πωλητήρια, αναψυκτήρια, συμβούλια (ο κάθε κατεργάρης να ....συμβουλεύεται, συνεδριάζει ...στον πάγκο του) δεν μου πάνε... αν υπάρχει για κάτι ανάγκη στο παλιό λιμάνι ...είναι... είναι... μια τεχνητή αμμουδιά 70 - 80 μέτρων κάθε καλοκαίρι... κάτι σαν αυτό που γινόταν 2 -3 χρόνια πριν στον Σηκουάνα.... για να πηγαίνουμε και όσοι δεν διαθέτουμε αυτοκίνητο κανα μπανάκι.... το φαντάζεστε; ήλιος, μελτεμάκι, κορίτσια, έξω από τον λιμενοβραχίονα να σκάει το κύμα, έχει κύμα συχνά τα καλοκαίρια και εσύ, εγώ δηλαδή, δυο λεπτά από την δουλειά, και μετά ντουζάκι - ντύσιμο σε αποδυτήρια και καφεδάκι, μπορείς να σηκώσεις στην βορεινή πλευρά και τζαμαρία και άστους τον χειμώνα να το κάνουν κλειστό χιονοδρομικό κέντρο...
...!!! ....να ένας τρόπος να πιέσεις το ΥΠ.ΠΟ. με το που ανοίγει ο καιρός ξεκινάς τις βουτιές στην σημερινή Ακτή Ενώσεως....
οι πιο πολλοί θα το θεωρούν αστείο.... χιονοδρομικό κέντρο, κλειστή παραλία; ίσως να έχει προταθεί να γίνει "εννοποίηση" 2 ή περισσοτέρων Νεωρίων έτσι ώστε σε συνδυασμό με αποκάλυψη της κλίσης προς την μεριά της θάλασσας ή με περαιτέρω ...ταπείνωση του σημερινού ...πατώματος... να δημιουργηθεί ένας εννιαίος χώρος που θα φιλοξενούσε μια μεγάλη σκηνή.... αυτό όμως απαιτεί κάτι πολύ παραπάνω από μια απλή έγκριση και αδειοδότηση και την συμμετοχή ή καλύτερα την εκτέλεση της κατασκευής από τεχνικούς και εργολάβους πολύ εξειδικευμένους.... ...το κόστος είναι μια παράμετρος ...όχι δεν θα ήταν για να ναυλοχεί το μικρό καταμαράν που θα εκτελούσε το δρομολόγιο Παλιό Λιμάνι - Πειραιάς ...θα ήταν ένας πραγματικός από ...μηχανής θεός ...για την επίτευξη του στόχου της ομάδας - να γίνουν τα Νεώρια θέατρο... και μάλλον ξένος θεός που θα εμφανιζόταν με ορμή - παρόμοια με αυτή ενός πολιορκητικού κριού ή γερανού και θα κρατούσε την υπερδομή αυτών των νεωρίων, αρσεναλιών, νεόσηκων ή όπως αλλιώς θες πέστα, από ψηλά....
τελικά γιατί αυτή η εφαρμογή τέτοιων καινοτομιών, τεχνικών και τόσο προηγμένης τεχνολογίας να μην γίνει σε ένα τελείως νέο κτήριο;...