...για τις πόλεις...

Αν πλησιάσουμε την ανθρώπινη εμπειρία των πόλεων θα καταλάβουμε ότι η μορφή τους πλησιάζει και γεννιέται και από τον χώρο που τις περικυκλώνει και επαναλαμβάνονται για να αποκτήσουν την “νομιμότητα” στην οποία θα αρκεστούν μέχρι να μεταμορφωθούν σε μια άλλη διαφορετική, αλλά εξέλιξη της αρχικής, εικόνα.
H προσέγγιση και η σμίκρυνση ενός τόπου, η εξαφάνιση ενός στιγμιότυπου είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας να βρεθεί ένας κρίκος ανάμεσα σε χώρους που μπορεί να χαρακτηριστούν από κίνηση ή από μια στιγμιαία δυναμική, μια κατάληξη δηλαδή και σε χώρους που επικοινωνούν με το άπειρο (χωρίς όρια;).
Ίσως πρέπει να ψάξει κανείς στην παιδαγωγική διαδικασία της αρχιτεκτονικής για να βρει απαντήσεις για ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο: σχεδιασμένοι άξονες και επίπεδα που τέμνονται να παρουσιάζονται σαν στοιχεία αστικού περιεχομένου, ενώ πρόκειται για μεταφορά από το φυσικό περιβάλλον σε μια ανθρωπογενή κλίμακα.
Aν έψαχνα στο παρελθόν, σε ότι καθορίζει την πορεία και για ερείσματα που καθοδηγούν σίγουρα θα άρχιζα από ένα το μικρό “θέμα” (project) της πρώτης χρονιάς των σπουδών μου: Mνήμη ενός τόπου - (Memoire d’ un lieu)
Όσο και να μπορεί να εξοργίσει(;) κάποιον σαν παιδαγωγική προσέγγιση της πειθαρχίας που απαιτείται, ίσως να πλησιάζει τελικά στα πρότυπα και τα “σύμβολα” που συναντάμε συνήθως στους περιφραγμένους “λειτουργικούς” χώρους των ανθρώπινων δραστηριοτήτων αλλά μπορεί και να ανήκει και στα πλαίσια της πόλης όπου οι ανάγκες και οι πληροφορίες ανοίγονται στην εμπειρία για την κατανόηση της. Αναζήτηση που για πολλούς ανθρώπους με ανησυχίες έχει μεγάλη σημασία. Στις περιπτώσεις αυτές, αυτό που κυριαρχεί είναι η εικόνα παραμορφωμένη από την προσωπική αντίληψη, που γίνεται και αντικείμενο μελέτης της αρχιτεκτονικής.
Πρέπει να απαντήσουμε σε προβλήματα τοπικά ή ακόμα πιο ιδιαίτερα, προσωπικά, ερωτήματα του διάλογου και της διαμόρφωσης μιας πραγματικότητας εννοιών που οδηγούν στην αναγνώριση του οικείου σχεδιασμένου περιβάλλοντος μας. H αρχιτεκτονική είναι από τη φύση της συλλογική πράξη και είναι χαρακτηριστικό μόνιμο και απαραίτητο του πολιτισμού μας με τον οποίο γεννήθηκε και ξεκίνησε.