7 μήνες μετά ήταν 03/07/2007....

…τι θα μείνει όταν την θάλασσα θα τη συνοδεύουν απαραίτητα οι ξαπλώστρες και οι ομπρέλες;

Στην επικαιρότητα εδώ και λίγες μέρες βρίσκονται οι καταστροφικές πυρκαγιές σε ολόκληρη την χώρα και η αναλγησία εκ μέρους των υπευθύνων απέναντι στο μέγεθος της καταστροφής.
Στο δίλημμα θάλασσα ή βουνό η επιλογή δεν έχει πια και τόση σημασία μια που και νέες πλημμύρες προλέγονται μετά την αποψίλωση των δασών αλλά και περεταίρω ερημοποίηση της ενδοχώρας και όλο και λιγότερο καθαρός αέρας και υψηλότερες θερμοκρασίες για τους οικισμούς και τις κατοικημένες περιοχές.
Που θα μας οδηγούσε αυτό στο μέλλον; Η μεγάλη κατάκτηση των επιστημών του Περιβάλλοντος και η πρόοδος στις γνώσεις μας για τον Πλανήτη είναι ακριβώς να αναγνωρίζουμε την αλληλεξάρτηση και τις επιδράσεις μεταξύ των οικοσυστημάτων και τον ολιστικό χαρακτήρα που έχουν οι επιπτώσεις των ανθρώπινων δράσεων …παντού και από όλους τους τομείς της ανάπτυξης.
Παρά την ένταση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν σήμερα τα φυσικά οικοσυστήματα, προβλήματα ουσιαστικά βιωσιμότητας και προστασίας από την αυθαιρεσία και την οικονομική εκμετάλλευση, διακρίνουμε σήμερα την μικρότερη δυνατή δεσμευτικότητα – ακόμα και νομικά – για την διατήρηση των φυσικών χαρακτηριστικών τους, ειδικά αυτών των παράκτιων περιοχών. Παραθέτω το παρακάτω κείμενο από την ηλεκτρονική μου αλληλογραφία – για την διεκπεραίωση ακαδημαϊκών υποχρεώσεων – με φίλη δικηγόρο που ασχολείται με το θέμα – αυτό της ελεύθερης πρόσβασης στις παραλίες – από την Αθήνα και τον Πειραιά: “…αυτό σίγουρα δεν οφείλεται στο "ασήμαντον" του θέματος, ούτε στο σχετικά "ανώριμο” και "νέο" του. Δεν είναι ο αιγιαλός ένα εξαιρετικό παράδειγμα που αναδεικνύει το "τοπίο", το εξειδικεύει εκεί που κυριαρχεί ως στοιχείο - Ελληνικό τοπίο είναι σίγουρα θαλασσινό τοπίο - το συνδέει με τον χωροταξικό σχεδιασμό που λαμβάνει υπ' όψη τις περιβαλλοντικές συνιστώσες και τις μελλοντικές συνέπειες – να δηλαδή και η αειφορία - και πάνω απ' όλα θέτει το μήνυμα της δέσμευσης απέναντι στα κοινωνικά και πολιτισμικά αγαθά του τόπου, διαχειριζόμενα με τέτοιο τρόπο ώστε να αποφέρουν οικονομικά οφέλη πιο μακροπρόθεσμα, ίσως με λιγότερα κέρδη, αλλά με κέρδη πιο εκτατικά;
Προς το παρόν, στη χώρα μας τουλάχιστον, οι παραλίες και η θάλασσα αποδομούνται και μάλιστα κατά ένα σχεδόν τραγικό τρόπο που δεν περιέχει καν το δισταγμό, ως στοιχειώδη αρετή της ανθρώπινης φύσης και δράσης. Αποδομούνται όπως αποδομείται ένας άνθρωπος αν του αφαιρέσεις εκείνα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που τον κάνουν ξεχωριστό στη συνείδηση και αργότερα στη μνήμη των άλλων. Τι θα μείνει για τη μνήμη, όταν την εικόνα της θάλασσας θα τη συνοδεύει απαραίτητα σειρά τραπεζοκαθισμάτων, ξαπλώστρες και ομπρέλες;
Ένας λόγος είναι το ότι αποτελεί οικονομική παράμετρο σε αρκετές πολιτικές και παρά τις επίκαιρες εκδηλώσεις για τα οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα των κατοίκων των παραθαλάσσιων αστικών κέντρων και του πληθυσμού τους - που αυξάνεται δραματικά κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, φαίνεται πως ο διαχωρισμός της ενότητας και της συνέχειας στον αιγιαλό θα γίνεται από τώρα και έπειτα με βάση κριτήρια εθνικά, οικονομικά, κοινωνικά και φυλετικά. Το οικονομικό στοιχείο οπωσδήποτε συνδέεται άρρηκτα με το κοινωνικό και το πολιτισμικό στοιχείο, αλλά επίσης οφείλει να συνδέεται με τέτοιο τρόπο ώστε να πείθει για τις αναγκαιότητες που αντιπροσωπεύει…”
Το ζήτημα στην Ελληνική πραγματικότητα δεν είναι νέο και δεν εξαρτάται μόνο από τους κρατικούς λειτουργούς και την διοίκηση αλλά και από την ενημέρωση και την εκπαίδευση του κοινού και κυρίως την καλλιέργεια αλλά και το ενδιαφέρον και την συμμετοχή όλων μας. Σε ένα διαφορετικό κόσμο που, ανεξαρτήτως του πόσο εφικτός ή μη είναι, εμείς ονειρευόμαστε, οι ελληνικές παραλίες, τα μικρά νησιά που – και δεν είναι δυνατόν να λείψει εδώ αυτή η αναφορά – μερικές δεκαετίες τώρα γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης του πολιτισμικού και φυσικού πλούτου τους, σαν εγχώριο προϊόν που “προσφέρεται” στους χιλιάδες επισκέπτες του – τα μέτρα και οι δράσεις για την προστασία τους, την διατήρηση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους και τελικά την βιωσιμότητα τους θα ήταν αποτελεσματικότερα.
Καλώς λοιπόν ασχολούμαστε και εμείς, γιατί τα προσεχή χρόνια θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα ζητήματα της προσβασιμότητας στις παραλίες και της εκμετάλλευσης του αιγιαλού και κυρίως αυτό της διαχείρισης του με όλες τις δυσκολίες και τις εκπλήξεις που μπορεί να επιφυλάσσει. Για αυτό τον λόγο η μέχρι σήμερα εμπειρία μπορεί να αποδειχτεί πολύτιμη. Η δυσκολία και κατά συνέπεια και η σημερινή απουσία δεσμεύσεων και μέτρων για την αποκατάσταση του αιγιαλού βρίσκεται στις διαφορές ανάμεσα στην "πραγματικότητα" που όλοι εμείς θα θέλαμε να αντικρίσουμε, όταν αποφασίσουμε να επισκεφτούμε κάποια από τις παραλίες του νομού μας, με την τόση σπουδαιότητα τους κοινωνική, αισθητική, πολιτισμική, οικονομική, με μια, “άλλη” αντίληψη για αυτές.