το νέο Μουσείο της Ακρόπολης......μέρος 2ον

Αυτή η δημοσίευση θα μπορούσε να τιτλοφορείται: "Η Αθηνά και ο Λύκος" στα βήματα της "Κοκκινοσκουφίτσας", στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για ένα άλλο έργο, το: "Η Γοργώ και ο Λυκάνθρωπος", παλιότερα είχα δει και άλλα με κοινά στοιχεία στο σενάριο αλλά με πιο πρωτότυπους τίτλους: το "Οι Πειρατές του Ξινού Νερού" και το αριστούργημα "Εφιάλτης στον Δρόμο με τις Λευκές" .Ποια ήταν η Γοργώ; πρόκειται για την μυθική Γοργόνα, αυτή που λίγες εκατοντάδες χρόνια αργότερα στόλιζε τα ακρόπρωρα των πλοίων, αδερφή της Μέδουσας – που σε ένα από τα άλλα μας σενάρια παίζει το ρόλο μιας ακόμα “αδερφής”, αυτόν της αδερφής του Μεγαλέξανδρου, Θεσσαλονίκης - που ο Περσέας είχε κάνει δώρο το κεφάλι της – της Γοργώς (της το 'χε κόψει χρησιμοποιώντας την ασπίδα του για καθρέπτη (!) στην Μικρά Ασία όπου η κυρία - τελευταία από τις αδερφές της, λιμεύοταν τον τόπο) στην Αθηνά, την γνωστή Αιγίδα – σήμερα υπερσύχρονο αμυντικό σύστημα με Radar και πυραύλους θαλάσσης – αέρος των καταδρομικών της ομώνυμης κλάσης Aegis - που όποιος την βλέπει - έτσι που την έχει τοποθετήσει η θεά στην ασπίδα της [1]- μένει μαρμαρωμένος - πέτρα ακούνητη.Περιμένω ανυπόμονα να μάθω λεπτομέρειες για την σημασία και την ετοιμολογία των λέξεων γοργόνειο ή γοργόνιο [2]– αν πρόκειται για κοινή ρίζα ή αν έχουν την ίδια σημασία και απλά διαφορετική γραμματική. Πιθανόν να σημαίνει, να αναφέρεται κάπου με παρόμοια έννοια με αυτή που έχει το “δαίδαλον” το εμπνευσμένο εφεύρημα, το πολύπλοκο έργο - δείγμα μηχανικής και έργο υψηλής τεχνικής, μιας μεγαλοφυΐας στον τομέα του - του γλύπτη – ναυπηγού – επιπλοποιού και αρχιτέκτονα (και όχι μόνο) Δαίδαλου (που προηγείται του Φειδία δημιουργού των γλυπτών του Παρθενώνα και μεγάλου απατεώνα αφού καταχράστηκε δημόσιο χρήμα - η έρευνα συνεχίζεται.... μέχρι και σήμερα) - και φυσικά μερικές εκατοντάδες χρόνια μετά θυμόμαστε την Μέδουσα στον πολεμικό θώρακα του ίδιου μεγάλου .....φιλέλληνα, του Αλέξανδρου του Μακεδόνα στην μάχη της Ισσού, στο διάσημο ψηφιδωτό της Πομπηίας που σήμερα φιλοξενείται στο αρχαιολογικό μουσείο της Νάπολης.
Προηγούνται ξύλινα γλυπτά της θεάς, που φυλάσσονται σε κρύπτες του ναού που από την ίδρυση της πόλης βρίσκονταν πάνω στον ιερό βράχο, “ξόανα” χρωματισμένα και ντυμένα με λεπτεπίλεπτα υφασμένους χιτώνες, έτσι που να σε κάνουν να νομίζεις πως κινούνται με το θρόισμα του αέρα και ότι φεγγοβολούν απόκοσμη μπλε(;) ή κόκκινη αύρα. Έτσι που οι θεοί της Κοσμογονίας διαδέχονται ο ένας τον άλλο – αυτοί που βρίσκονται από την πλευρά του Κρόνου μοιάζουν με τα απόκοσμα τέρατα μιας διαφορετικής, “ξένης”(;) μυθολογίας – άλλης από αυτής του Ησίοδου…. Αντιπροσωπεύονται εδώ από τους αχνούς, σχεδόν εξαερωμένους κάτοικους μιας διαφορετικής – πληγωμένης πόλης που έχει ήδη γνωρίσει την αποκάλυψη. Άλλωστε υπάρχουν παραστάσεις – σε άλλες ηπείρους – της Θεάς Κάλι παρόμοιες με αυτές γοργόνας, με το κεφάλι στολισμένο με νεκροκεφαλές και φίδια και άλλες που την δείχνουν να αυτοαποκεφαλίζεται και να τρέφει με το αίμα της ζευγάρια βρικολάκων που αγκαλιάζονται σαν εραστές….…..

θα συνεχίσει να διορθώνεται – και να εμπλουτίζεται και θα συνεχιστεί.........Υ.Γ. ...θα γίνουν και αναφορές 1ον στην Ελληνική Μυθολογία του κ. ΚΑΚΡΙΔΗ - της ΕΚΔΟΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ 2ον Στο έργο "Ο Δαίδαλος" της Φροντιζι-Ντικρού και 3ον σε βιβλία με Επικά ποιήματα της Μεσσοποταμίας και φυσικά - το υπόσχομαι - θα προσπαθήσω να συνδέσω αυτήν την ακατάσχετη φλυαρία για πράγματα που δεν προκαλούν τρόμο πια - σε κανέναν - με το νέο Μουσείο... ποιός θα είναι ο τρόπος; μάλλον μια μεταμεσονύχτια βόλτα στον πιο ακριβό πεζόδρομο της Ελλάδας με φόντο μια γυμνή Ακρόπολη και μερικά ακόμη ερείπια.....


[1] Η ασπίδα και η Αιγίδα – η ασπίδα είναι η αιγίδα – αυτή είναι η ετοιμολογία της λέξης μια και κατασκευαζόταν αρχικά από αλλεπάλληλες στρώσεις δερμάτων από αίγες = κατσίκες… ότι και να υπονοεί αυτό…. – με την προσθήκη μεταλλικών ελασμάτων και πολύτιμων μετάλλων έχουμε άλλο ένα αστραφτερό και …μάλλον καθρεπτίζον…. “δαιδαλον” …. Απλά Αιγίδα είναι και προσωνύμιο της θεάς Αθηνάς ..έτσι έγινε αυτή η παρεξήγηση….
[2] Άγνωστο ακόμα αν τα Γοργόνεια αποτελούν Δαίδαλα….. είναι συνήθως λεπτεπίλεπτα κοσμήματα για διάφορα μέρη του σώματος – σε μετώπες – λίθινα ή πήλινα ανάγλυφα – για θέμα σε Μάσκες – σε καρφίτσες – κολιέ – περίαπτα ή για να συγκρατούν τους χιτώνες στους ώμους (περόνες), σκουλαρίκια (ενώπια), ακόμα στο στήθος – στον πολεμικό θώρακα ή ανάγλυφο σε περικνημίδες, λαβές κ.ο.κ. που αναπαριστούν κεφάλια Μεδουσών ή απλά γυναικών ή ίσως “….το πρώτο κομμένο μου κεφάλι εχθρού…” δείγμα ενηλικίωσης και πολεμικής ανδρείας ή απλά φυλακτό από το κακό…..