http://pyxida.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=2904
Ενθύμια πέτρινα
Γ.Κοκκινάκος
Το παλιό μου σπίτι ακόμα κατοικώ
Και στα ίδια τριξίματα τρομάζω…
Έφυγαν, έφυγαν ένας αέρας οι άνθρωποι
Οδ. Ελύτης
Το σπίτι στην ορεινή Αρκαδία θέλει να γκρεμιστεί. Μα οι μνήμες δεν το αφήνουν. Το βορεινό παράθυρο που βλέπει στο δρόμο… έχει δει τους επισκέπτες να έρχονται στο σπίτι. Τους διαβάτες να περνούν. Τα παιδιά της γειτονιάς να παίζουν στην αυλή και στο δρόμο. Μα και τις νύφες να περνούν για την εκκλησία φορώντας τα χειροποίητα νυφικά. Γλεντοκόποι να τραγουδούν με τη συνοδεία της πίπιζας και του νταουλιού.
Έχει δει κηδείες να πορεύονται προς το νεκροταφείο και προς το ΕΠΕΚΕΙΝΑ. Ένα ζωντανό ενθύμιο μνήμης: Ανάμνησης, νοστ-αλγίας. Από μέσα ακούει το πρώτο κλάμα των νεογέννητων όταν έρχονταν στον κόσμο απ’ τα χέρια της μαμής. Αλλά και τις τελευταίες ώρες του γέροντα όταν έλεγε τις ύστατες ψιθυριστές κουβέντες-εντολές για τους επόμενους.
Απ’ το κατώι ακούει τα βελάσματα και τους άλλους ήχους των ζώων, υπόμνηση μιας αλλοτινής εποχής φιλικότητας όλων των ζωντανών πλασμάτων της φύσης.
Και αντιστέκεται. Αντιστέκεται στην πτώση, στη φθορά, στο χρόνο. Για να μας υπενθυμίζει την χρησιμότητα των παραθύρων!
Κι απ’ το μπαλκόνι ακούει το δίσκο με τα κεράσματα στους ξένους και τις ευχές. Με εκείνες τις παλιές, τις ακριβές λέξεις, τις γλυκόηχες, τις μουσικές.
Συνωμοτεί και κρατά τα μυστικό της κόρης. Φυλάσσει στο κουτί με τα δυσεύρετα την ακριβή λοξή, γρήγορη ματιά στον καλό της που περνά βιαστικά το δρόμο.
Νοιώθει τα μπουμπουνητά, βλέπει τις αστραπές, το κελάρυσμα του νερού και ακούει τον τροπαιούχο άνεμο ανάμεσα στο φύλλωμα των ελάτων.
Ακούει τα παραμύθια και τα νυχτέρια στο σοκάκι, καταλαγή, καταφυγή των ανθρώπων του μόχθου. Προστασία του ήθους και του κοινοτικού τρόπου ζωής.
Εδώ έζησαν άνθρωποι που δεν ‘’πήγαν πουθενά’’. Που το σπίτι, η αυλή, το χωριό ήταν το σύμπαν τους. Ακούει τις αναπνοές τους, τις οσμές τους, τον ιδρώτα τους. Και αντιστέκεται. Δεν θέλει να γκρεμιστεί. Για να μας υπενθυμίζει ότι ο χρόνος του καθενός είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Μαζί.
Ευτυχώς. Για να έχει νόημα ο κόσμος.
Πώς να μην ανάψεις κερί! Κι ας μην πρόκειται για εκκλησία…
Στον Αντώνη που αγαπά
Και σέβεται την πέτρα
